Een schoon stel kinders.

Het lijkt het succesrecept voor menige blogger.  Een schoon stel kinders, zelfgemaakte rokjes, kleedjes, broekjes, hemdjes en al wat ge maar wilt en dat eerste dan in combinatie met al wat daarop volgde.  Dat spreekt alle, en ‘t zijn er veel, moederharten aan en ge zijt vertrokken.

Het moet gezegd: ik beschik daar niet over.  Nog niet, naar ‘t schijnt.  Voorlopig ben ik daar zeer ok mee, al moet de omgeving toch altijd gezegd hebben “dat het rap kan gaan”.  Dat moet dan geruststellend of iets van dien aard zijn.  Of ook populair: “ge zijt nog jong, ge hebt nog alle tijd”.  Ik moet zeggen, daar kan ik me al wat meer in vinden, al vind ik die 2 en die 6 toch al veel samen.  Wist ge dat het dan voor eens en altijd gedaan is met de go pass en elke conducteur u raar bekijkt als ge uwe rail pass bovenhaalt?  Echt zo van: “gij zijt al meer dan 26 of wat?”  Niet tof, echt niet tof.

Enfin, heel dit relaas, om te vertellen dat voorlopig alleen andermans kinderen slachtoffer zijn van mijn drang om dingen vanonder de naaimachine te toveren.  Die kunt ge natuurlijk niet zomaar in het wild fotograferen, al zal ik het in het vervolg misschien toch maar heel lief vragen, want dat succesrecept, dat lijkt me toch wel wat.

Het prinsesje van de buren, bijna 4, mocht het eerste maaksel sinds het ontstaan van deze blog, in ontvangst nemen.  Het punt is, dat ik daar eigenlijk feitelijk geen schone foto’s van heb, omdat het om 9 uur ‘s avonds zijn final touch kreeg en dan hebt ge miserie met lichtinval enzo.  Maar het was dringend, dus moest ik het daarmee doen.  En u ook.

Het werd een kleurpotlodenzakske à la Zsazsa in een Vermiljoenstofje waar ik vanaf de eerste blik smoorverliefd op werd.  Het doet altijd een beetje pijn om daarin te knippen, maar het resultaat is altijd een schone pleister op de wonde gebleken.

Och, en als ik dan toch bezig ben met slechtbelichte foto’s, spant deze de kroon.  Maar ‘t is gewoon om jullie jaloers te maken met dat fantastisch lintje waar ik evengoed ogenblikkelijk smoorverliefd op werd toen ik het zag.  Het is een biaislintje en jullie gaan dat hier nog zien verschijnen.  Al moet ik nog een project bedenken, want ‘t moet evengoed zoiets zijn waarvan ik gelukkiger word, dan van gewoon naar het lintje staren in mijn lintjesdoos.

Oh, en heeft iemand een tip over een goeie digitale spiegelreflex?  Want da’s next thing to do als ik eens geld over heb aan het einde van mijn maand, in plaats van omgekeerd.

One thought on “Een schoon stel kinders.

  1. Hier heel tevreden over de nieuwe nikon (D3100), ben helemaal geen goede fotograaf maar nu heb ik toch mooie foto’s :-)

Comments are closed.