Hoe moet dat nu toch.

Maanden zijn hier aan vooraf gegaan.  Serieus.  Zo van zal ik wel of zal ik niet, van hoe moet dat nu toch, van interesseert het eigenlijk wel iemand en van er zijn er al zoveel.  Tot zover de psychische voorbereiding.  En dan was er een achtergrondkleur, een lettertype en een foto uit de jaren stillekes.  Maar dan, dan begon de ellende pas echt.
Want de eerstgeborene, moet dat een aankondiging en voorstelling van mijzelve zijn?  Of moet dat zijn van: we vallen gewoon met de deur in huis en doen alsof we er al jaren zijn?
Omdat de mensen naast mij daar toch niks van kennen, ben ik op onderzoek gegaan. Heel tinternet heb ik gelezen om te kijken hoe mensen dat doen en ik kan u zeggen, ik ben geen sikkepit wijzer geworden want iedereen doet wat anders.
Dus ondertussen ben ik hier, aankondigingsgewijs, zowat met de deur in huis aan het vallen, want vrouwen doen dat zo, allemaal dingen tegelijk en dan nog tegoei ook.  Hier komt iets over naaien.  Over naaien zonder ooit een naailes van dichtbij gezien te hebben en dus over amateur-achtig gedoe.  Tenzij het eenmalig voordoen van het inrijgen van de draad op een naaimachine uit dezelfde jaren stillekes als bovenstaande foto meetelt als naailes.  (Wat een zin, die gaat de archieven in.)  Maar ik denk van niet.
Godzijdank, de mensen die afnemers zijn van mijn zelfgemaakte toestanden -vrijwillig of onvrijwillig- kennen er meestal niet zoveel van.  En dus heb ik tot nu toe altijd mensen blij gemaakt, inclusief mezelf.  Ha.
Meet me.  Missy N.
En dat laatste is een verhaal op zich.

7 thoughts on “Hoe moet dat nu toch.

  1. Herkenbaar wat je schrijft, en ik heb al meer gezien en dat ziet er super uit, geniet ervan zou ik zeggen.

  2. Hihi, ik ging eens piepen naar je eerste bericht: zo herkenbaar! Die psychologische voorbereiding, idem hier :-)))
    Ik heb net een link gezet naar jouw blog vanop mijn blog (niet dat die veel gelezen wordt, maar dat komt hopelijk wel).
    Nog veel succes, hè!!

Comments are closed.