De winter mag nog even duren.

Iedereen snakt naar lente en zomer, maar wat mij betreft mag de winter nog wat langer duren, want eindelijk ben ik voorzien.  Of heb ik mezelf voorzien, in feite.
Eind februari bestelde ik 3 meter en 10 dagen later werd ze geleverd.  Nu schiet er na de Snuggler en mijn dekentje nog een half metertje van over.  Daar durf ik waarschijnlijk niet meer in knippen, mezelf kennende.
Het werd uiteindelijk een drie-dagen-project.  Op dag 1 werd de paspel gestikt, wel 6 meter, astemblief!  Daar blijft nu een kleine meter van over.  Dag 2 stikte ik de paspel polkadot-gewijs (grote danku!) tegen het katoentje en vandaag was dag 3.
Dat begon hiermee:
Als mensen mijn appartementje voor het eerst bezoeken, wat ik altijd als “klein” bestempel, is het eerste wat ze uitroepen altijd: “wat een grote keuken heb je!”  En och, misschien is dat ook wel zo, het komt alleszins van pas voor grote lappen stof en ik heb er ook al menigeen patroon overgenomen.  Ik heb de speldjes 20 keer terug losgemaakt om alle plooitjes eruit te krijgen en uiteindelijk is het niet perfect, maar daar gaan we niet moeilijk over doen.  Imperfectie heeft ook zo zijn charmes.
Ik weet eigenlijk niet of ik het gedaan heb, zoals het hoort, ik heb maar een beetje mijn plan getrokken met de mijzelf-aangeleerde-ervaring die ik heb en de tips die ik op het www vond. Het ging iets minder vlot dan ik verwacht had, vooral omdat ik het keergat mee dichtgestikt had. Hoe vaak ik dat al voorgehad heb, dat is om door de grond te zakken.  Ik heb daaruit geleerd hoor, ik duid mijn keergaten nu altijd goed aan, maar dan nog.  Ik heb dus 20 cm moeten lostornen en ben bijgevolg zo ongeveer evenveel minuten langer bezig geweest.  Als dat niet gebeurd was, was mijne laatste foto van dit postje vele schoner geweest.
Zoals u ziet, ben ik deze keer voor zwarte fleece gegaan.  Van de witte had ik maar 110×120 cm over en voor mijzelf was dat te klein.  Bovendien kan ik dat beter voor baby-projectjes gebruiken bedacht ik, want zo’n puur boeleke in witte fleece, zeg nu zelf, dat is toch meer dan de schattigheid zelve.  Ik heb wel lang getwijfeld, of dat zwart niet te donker zou zijn en al, maar uiteindelijk vind ik het wel ok, zo met de oranje paspel die fel afsteekt. En bovendien is het katoentje zelf vrij licht, dus dat compenseert.  Het zou wel tof zijn, als u die mening deelt, en anders is het ook zo.
Wat foto’s van enkele details, zoals daar zijn: een hoekje.
Opgevouwen, een hele stapel!
Paspel van dichtbij…

Zo proper, dat dat is!

En netjes over de rand van de zetel.  Het begon buiten net te donker te worden toen ik deze foto wilde nemen, dus hij is een beetje mislukt, maar ik heb het geduld niet om tot morgen te wachten.  ‘t Wordt dan naar ‘t schijnt wel mooier weer dan vandaag, dus misschien laat ik me morgen toch verleiden om ne schonere foto te nemen.
Voilà.  Bij deze ook nog een dikke merci aan allen die me inspireerden op verschillende weblogs.  We kunnen ondertussen al een clubke beginnen, met onze dekentjes, peis ik.
En nu ga ik stofzuigen.  Hoognodig.

10 thoughts on “De winter mag nog even duren.

  1. Oh, hey, je maakt er eentje met dat stofje! Prachtig! Die paspel is ook heel goed gelukt. Ik zal nooit in die lap durven knippen, vrees ik.

Comments are closed.