Menina meets Kokka.

Eén van mijn best geslaagde projectjes was mijn tweede Menina-tasje volgens het patroon van Eloleo. Ik had er al eens eentje gemaakt en had het paspelband-gebeuren ondertussen redelijk onder de knie. Want den eerste keer heb ik daarmee gepruld man, echt dat het gene naam heeft. Waar ik toen ook mee gepruld had, waren die ronde handvaten, dus daar heb ik dan maar een variatie op gemaakt. Ook omdat het weer eens een race tegen de klok was. Er moest tijd gewonnen worden (mooie uitdrukking is dat toch) en dat deed ik door de handvaten gewoon tussen de buitenkant en de voering te stikken.
Het tweede verliep dus vrij vlekkeloos en content dat ik daar toen mee was. Het was een danku-kadootje en des te meer liep ik dus over van contentement, helemaal toen de ontvanger ook heel gelukkig bleek. Maar in feite is dat toch ook altijd een beetje jammer, zo’n geslaagd projectje weggeven. Gelukkig maakte ik er foto’s van, om af en toe nog eens naar te kijken.

Het stofje did the job. Kokka, maar weer eens.

Ik heb er nog iets meer dan een meter van liggen. Evenals van de groene variant. Uit die laatste een buttercup? Daar pieker ik al dagen over en ik kan maar niet beslissen, vandaar dat ik uit miserie maar over iets anders blog. U moet toch iets te lezen hebben hè.
(En ik iets te doen.)