Weekend en recycleren.

Ja, zoals u merkt.  Tijdens het weekend heb ik hier geen tijd voor gehad.  Ik kan daar nen hele uitleg aan geven, maar het feit is gewoon dat als ge één op twee weekenden werkt, dat ge dan gans uw sociaal leven in dat ene vrije weekend moet proppen en geloof mij, dat is geen sinecure.  Het geeft zo soms het gevoel dat ge geboekt moet worden.  Soms moet ik mezelf zelfs boeken, kwestie van ook nog eens thuis te zijn.  En meestal is dat dan om met stofzuiger en dweil alles ondersteboven te keren.

Eniweej, in die volgepropte weekenden komt er meestal weinig tv of internet aan te pas en dat heb ik het nog niet eens over mijn geliefde Singer gehad, want die staat dan ook meestal ergens in een hoekje te verstoffen.  Het was dit weekend zelfs zo erg dat ik geeneens een gaatje vond om de stoffenbeurs financieel te voorzien en ze waren nog zo dichtbij!

Maar, dus, afgelopen weekend was wel goed, want de rugzak van hieronder heeft gescoord. Bij de moeder van ‘t joch in kwestie welteverstaan.  Het t-shirt deed het ook goed, en nog beter toen ze na een uur of 2 doorhad dat daar ook ‘t een en ‘t ander zelfgefabriceerd aan was.  Ze dacht begot dat die “L” daar per ongeluk op stond.  Meneer was vooral geïnteresseerd in de puzzel die ik zelfgekocht had en daar kan ik hem geen ongelijk in geven want het was een hele coole met piraten en een piratenschip en nog vanalles.  Een mens moet zijn prioriteiten kennen, nietwaar?
Geen foto’s van al die blijdschap want ik had geen fototoestel mee.

Dan maar wel foto’s van iets wat iets langer, dan afgelopen weekend geleden van onder mijn naaimachine rolde.  Ik had ineens in mijn hoofd dat ik die miskoop van een jeansbroek misschien wel in iets anders kon transformeren en toen mijn handtas het opeens begaf, was het lot snel bezegeld.  De broek zou een tas worden.  Rood met witte stippen, een rood paspelke en de schattigste rode knoopjes die ik kon vinden.  Meer was er niet nodig.  En opeens was daar dit:

Ik moet zeggen dat ik er in feite zelf van verschoot hoe snel het klaar was.  Dat tassen-maken krijg ik precies toch al aardig onder de knie.  Knoopsgaten is zo wel mijn ding nog niet.  Het tasje is ongeveer 4 centimeter diep en groot genoeg voor al de rommel die ik dagelijks met me meezeul.  De schouderband is eigenlijk net te kort om de tas als schoudertas te dragen (dan bedoel ik schuin) maar ik heb daarvoor gewoon de tailleband van de broek gerecycleerd en had geen zin om er stukken aan te naaien ofzo.  Maar dus, het gaat, het gaat om hem over me heen te smijten maar helemaal comfortabel is het niet.  Ik kan me nog altijd bedenken, maar voorlopig kies ik voor lui zijn.  Die stiksels en naden die ge vanvoor ziet, zijn gewoon oorspronkelijk van de broek, maar dat had u natuurlijk al lang door.
Vanbinnen ziet hij er als volgt uit:

(Hoe doet ge dat, rood tegoei fotograferen?  Het gaat er bij mij bijna altijd heel blurry uitzien.)
Er zit dus een binnenzakje in, waar mijn telefoon net in past.  Heerlijk toch, alles zelf beslissen en de (bijna!) perfecte sjakos kunnen maken.  Ha!

En trouwens, voor moest u het nog niet doorhebben.  Ik heb een afwijking, ik kan als ik iets moet opschrijven nooit kort van stof zijn.  Dat wordt altijd een heel verhaal.  En zelfs daar kan ik een heel verhaal van maken. ‘t Is te hopen dat u daar niet van gaat lopen.

Edit: eerlijkheid gebiedt mij op te biechten dat ik het stoffenspektakel toch lichtelijk financieel voorzien heb, want ik had een bestellingske gedaan via vriendin V., die wel tijd had om te gaan.  Maar toch, op deze manier waarschijnlijk veel gedoseerder dan wanneer ik zelf met mijn eigen oogjes was gaan kijken.

3 thoughts on “Weekend en recycleren.

Comments are closed.