Allereerste naaisel.

Het was Elisanna die me deed terugdenken aan mijn allereerste naaisel. Zij blogde namelijk over het hare.

Het mijne, daar hoort het verhaal bij van dat het tweede kerstdag was in 2009 en dat ik de dag door moest brengen bij mijn ouders terwijl daar niks te beleven was. Alle zussen aan ‘t blokken geloof ik.
Enfin, ik haalde de mama haar naaimachine van onder het stof, liet me voordoen hoe ik daar een draad moest inrijgen en ik was een soortement van vertrokken. De hulplijn was die dag af en toe bij de hand, maar vanaf dan heb ik mijn plan getrokken met het internet als leermeester (of juffrouw).

Geïnspireerd door wat we al aan couveusekleertjes op het werk liggen hadden, werkte ik een ganse dag aan onderstaande. Een Ganse Dag ja, haha. Peis niet dat ik daar nu nog ne gansen dag over zou doen. Och, het was bezigheidstherapie en ik was er toen in den tijd wel trots op. Nu zie ik vooral de mankementen, maar het is toch wel schattig.

Om u een idee te geven, het kleedje is zo’n 22 cm hoog.
Het sluit bovenaan met drukknoopjes en opzij met lintjes. Kwestie van alle mogelijke kabeltjes de vrijheid te geven die ze nodig hebben. De lintjes hebben al geleden onder de wasmachines van het ziekenhuis. Ze kennen hun oorsprong ergens in de jaren tachtig toen mijn moeder suikerbonen-zakjes maakte. Het kraagje moest ik afwerken met biaislint, zo naar binnengeplooid. Daarna heb ik dat nooit meer gedaan en nu zou ik het met een beleg maken.
De binnenkant, dat is al bij al nog redelijk properkes afgewerkt. Alle naden gezigzagd en door het lintje vast te stikken had ik dat losflapperend stuk meteen mee (u snapt mij he).
Oh en plooikes he! Dat vond iedereen geweldig, want het ziet er dan meteen zo wauw uit, terwijl dat feitelijk niks voorstelt.

En soms, dan ligt daar echt een boeleke in te blinken. Dat is, ze moeten wel zo ergens onder de 1700 gram wegen, anders kunt ge hunne pamper zien en dat is niet bepaald sexy.
Deze wenst anoniem te blijven, maar om u een idee te geven.
Ik zorgde hier trouwens voor een meer zomers kleurtje. Bevalt dat zo’n beetje? De vorige vond ik opeens zo deprimerend. En vergeet u de give away niet?

7 thoughts on “Allereerste naaisel.

  1. Prachtig je eerste naaisel, ik zou nu niet weten hoe eraan te beginnen, nog niet veel ervaring, en geen durf om me onmiddellijk aan kledij te wagen.

    Leuk dat je naaisel nog steeds in gebruik is. Het mijne ligt nu al (na amper een maand) al ergens nutteloos te wezen :s

  2. Oh, dat is zo fantastisch fijn!
    Da’s zo één van de dingen die de pijntjes in het moederhart van een couveusekindje verlichten.

    Echt waar Nele, ik vind dat zóóó’n mooi idee. ‘k Krijg er zowaar een beetje een krop van in m’n keel.

Comments are closed.