De Buttercup voor de Gelegenheid.

Af en toe overkomt het mij. Dan vind ik iets zó schoon dat het me echt moeilijk valt om het weg te geven. Deze morgen toen ik het keergat van de buttercup aan het dichtnaaien was, overviel mij dat opeens.

Maar toch, ik geef ze met veel liefde weg, want ik weet dat ze gaat schitteren op de Gelegenheid. De stofkeuze zit helemaal goed. U moet weten dat er getwijfeld werd. Deze of de rode Kokka-appels. En hoewel ik mijn liefde voor Kokka hier al vaak bezongen heb, dees is gewoon wat het moet zijn.

Ik geloof dat het ook 1 van de eerste naaisels is, waarbij ik geen enkele keer mijn tornmesje ter hand moest nemen. Het ging gewoon allemaal zoals het moest.

Ik vond de Michael Miller-appels bij haar. De voering is een stevig wit katoen, uit de stoffenkast van mijn fantastische oma. Ik heb de appels niet verstevigd met vlieseline, omdat de voering al zo stevig is.

Het is er weer eentje met rits. En hoera voor mijn naaimachine want zonder al te veel gezucht en gekreun stikte ze door een stuk of 6 lagen canvas! U moet weten dat mijn singer een heel eenvoudig model is, zonder veel snufjes. Onvoorstelbaar wat dat ding allemaal kan.

Mét gsm-zakske. Of eender wat ge erin wilt stoppen.

Een paspeltje uiteraard. Ik had hier nog een stukske liggen, dat op de millimeter na juist genoeg was.
Wat een schatje is het hè?

En nu ga ik het huis ontvluchten. De buurvrouw is weer in een melancholische bui, aan de muziekkeuze te horen.