Wegens succes verlengd oftewel Snuggler #2.

Mor allee zeg, wat is dat met dienen blogger? Dat heeft de afgelopen 24 uur meer niet dan wel gewerkt. Gelukkig maar dat ik vooruitziend ben enzo, want zo schreef ik gisteren dit verhaaltje al en moet ik nu alleen maar knippen en plakken. Meer tijd is er niet.
Den titel van dit postje had ik al bedacht nog voor ik aan het lakentje begonnen was. Het zit zo:
U weet dat nog, twee maanden geleden maakte ik de Snuggler van Lotta Jansdotter uit dit boek. Ik was daar toen zó gelukkig van geworden, dat is niet in woorden te vatten, dus dat werd Snuggler #1, zodat er nog veel konden volgen.
Maar ja, het werd warmer en warmer en alle baby’s nu geboren durf ik al niet zo goed zo’n dekentje bezorgen wegens te warm en warmtestuwing en wiegendood, dat gaat hand in hand, dus daar doen we niet aan mee.
Tot ik vorige week opeens voorzichtig de vraag kreeg of ik niet nog zo’n dekentje kon maken. Want ‘t kind in kwestie, dat slaapt door. Maar alléén in het dekentje en hoe goed ze die harige fleece kon gebruiken toen ze piepklein was, nu heeft ze het daar toch wat warm in.
Dus de opdracht: een nieuwe snuggler, liefst in 2 katoentjes, in een fel kleurtje en misschien ook een cm of 10 langer. 
En daar zit dus de verlenging uit de titel, ik maakte het 12 cm langer en nu duimen dat ze er tot het eind van de zomer in past!
Voor u, de Snuggler #2.
Met het fantastische Michael Miller appel-stofje aan de buitenkant en gevoerd met een stippenstofje van het stoffenspektakel.

De volgende winterversie die ik maak (met fleece dus) wordt er eentje met een paspelbandje. Dat lijkt me precies een goed idee, al zeg ik het zelf. Ha!