Dat ge bedankt zijt!

Ik weet, het was al vrij snel duidelijk. En ik weet, de concurrentie was oneerlijk want wij bespeelden de emoties van gans blogland met onze inimini-baby’s. En ik weet, het kwam naaitechnisch gezien niet eens tot aan de enkels van dit prachtig boekentasje.

Maar weet ge, blijkbaar vonden 518 mensen toch dat wij de bon mochten winnen.
Dat we daar blij mee zijn. En dat we daar trots op zijn. En dat mijn hart elke keer ik op mijn werk kom een klein sprongetje maakt, want de lakentjes zijn ondertussen volop in gebruik.

De afgelopen weken was het trouwens heel plezant om door de gangen van het ziekenhuis te lopen, want overal waar ik kwam riep wel iemand me toe, dat ze voor onze lakentjes gestemd hadden.

Dus dat ge allemaal ontzettend bedankt zijn, voor het massaal stemmen.
En in het bijzonder collega Birgit, voor het stikken van de helft van de lakentjes.
En in het nog meer bijzonder Maxim en Philip, de supertweeling, voor het model staan.

En dan nog eens allemaal oooh en aaaah:

Trouwens, dat ze daar zo allebei in hetzelfde maagdelijk wit bodyke liggen is niet in scène gezet. Het was die dag warm genoeg voor alleen een bodyke en ze hadden toevallig hetzelfde aan.

Moest dat nu niet het geval geweest zijn, had ik daar uiteraard wel voor gezorgd, zo ben ik wel.