Dat kunt ge geen bandwerk meer noemen.

…dat is hier gewoon een fabriekske.

U vraag zich af waar ik zat, terwijl de regen met bakken naar beneden viel? Awel, binnen achter mijn naaimachine overlock in blijde verwachting van het zonneke met een mok warme chocolademelk naast mij. En vanmorgen was ze daar, alsof ze wist dat vandaag mijn alleruiterste deadline was, nadat ze al zeven keer verschoven was.

Ik neem u even mee terug in de tijd, zo ongeveer naar toen de dieren nog spraken. Toen was er dit. Het was daar op dat moment dat mijn nieuwste verslaving vorm kreeg, want amper 4 dagen later kocht ik mijn eigen overlock en het treintje was vertrokken.

Nog wat verder terug in de tijd, stond hier een vriendin aan de deur met 4 meter spons, 1 meter boordstof, en een patroon.
Dat ik toch wel toe was aan een nieuwe uitdaging.
En dat daar bij de sToffen Madammen toch nen overlock staat.
En dat haar 3 zonen dringend nieuwe broekskes nodig hadden.

Et voilà, 4 weken later zijn we 22 broekskes verder en kan ze met haar kinders en echtgenoot naar de zee. Met genoeg broekskes om een week niet te moeten wassen (zolang ze zich niet met potjestraining gaat bezig houden, that is).
22 broeken voor 60 euro, daar kunt ge niet voor sukkelen he. En er is in feite nog een stuk spons over, maar het was zo wel genoeg.

U ziet dat goed, op de foto staan er “maar” 21 broekskes, 1 van de eerste testexemplaren heb ik niet meer in mijn bezit.

De groene en grijze boordstof komt van bij Pauli en is qua kwaliteit niet zo schitterend, waardoor ik ook nog eens 8 meter elastiek ging halen bij de Veritas. De blauwe streepjes kocht ik, zoals eerder vermeld, bij Bambiblauw en is veel steviger.
En er is er eentje die gewoon spons heeft als boord, omdat zij daar maar over bleef zagen.

Ik gebruikte voor deze foto’s even het stukje tuin van mijn onderbuurvrouw. Het gras is niet tegoei afgedaan, blame de huisbaas!

Diezelfde onderbuurvrouw is nu aan het kloppen en boren dat het gene naam heeft, om koppijn van te krijgen. Ik ga rap boterhammekes smeren en off to work! Adios!

Met toch wel zeer veel dank aan haar voor het patroon.

18 thoughts on “Dat kunt ge geen bandwerk meer noemen.

  1. Bon. De zot van de dag woont achter deze blog. Ze zijn geweldig leuk, die broekjes, maar 22 keer hetzelfde? Jezusmina!

  2. Lol, Riet, ik weet het, bedankt om mij eraan te doen herinneren :-). Ik ben broekskes nu wel efkes meer dan beu!

  3. Wow zoveel broekjes! Dat je daar aan bent begonnen, knap! Het resultaat mag er zeker zijn!
    Groetjes, Iris

  4. Inderdaad een fabriekske: rokjes en masse,lakentjes en masse, broekskes en masse, … Wat komt er nu? ;-) Dat gij dat ziet zitten én dan nog voor een ander: chapeau! Ze zien er lekker gezellig uit.

  5. Amai, Nele, dit is buitengewoon! Enig idee hoelang je daarover deed? Of wil je dat liever niet geweten hebben?

  6. @Lynn: geen flauw idee, ik heb het in veel stukjes gedaan :-). Maar heb er wel eens 1 voormiddag aan doorgewerkt (van 9-12 ofzo) en toen heb ik er 9 gemaakt. Het is wel zo ongeveer 3 broekjes per uur denk ik, dus dat gaat vooruit he.

  7. Ondertussen zijn ze ruim getest en bewonderd waarvan getuige het volgende: ‘Ik heb u al een hele week in het oog en vooral uw schattige kinders… maar euch mag ik eens vragen, waar hebt gij die o zo schattige broekskes gekocht…’ Ze zijn geweldig, ze wassen als niks en ze zitten als gegoten! Wij genieten deze vakantie niet alleen van zon en zee maar ook van spons! Waarvoor dank, ze willen nog een keertje verjaren!

Comments are closed.