Knipmode-rok #7: een kadootje.

Het was hier weer van strakke timing enzo. Zondag wordt mijn zus(je) 25. Haar verjaardagsfeest is pas eind deze maand ergens wegens “de helft van het gezin zit in het buitenland”. Zelf vertrekt ze maandag op vakantie, dus ik wilde dit rokje graag afhebben zodat ze het nog mee kan nemen. Vanmiddag zag ik haar, wat maakte dat de deadline vandaag was. Ik heb het gisteren gemaakt en vandaag de puntjes op de i gezet (lees: het stiksel boven de paspel voor de helft lostornen en opnieuw stikken omdat het niet goed genoeg was).

Een heel grote verrassing was het niet, want ik verplichtte haar vorige week tot het passen van één van mijn knipmode-rokjes. Het zat haar als gegoten. Handig dat dat is, mensen met dezelfde maat. Het enige dat ik veranderde was het een beetje langer maken, want ze is wel een stuk groter dan ik. Voor mij vind ik het op deze manier een beetje te lang, maar ik zal het toch maar voor u showen. Ik beloof u dat het voorlopig het laatste is. Zeven is een schoon getal.

Het stofje is van Michael Miller en kocht ik bij Julija’s shop in Antwerpen. Het was het laatste van de rol. Ik zag het wel eens eerder door weblogland dwalen, maar dat is precies al een tijdje geleden en ik weet begot niet meer waar.

De kleur paspel was een moeilijke deze keer. Vaak weet ik het al op het moment dat ik een stofje koop, maar nu kon ik niet kiezen, alles leek een optie. 
Gelukkig heb ik adviseurs op mijn werk, meer dan 1 ja. Mijn collega vond ook alles (blauw, rood, groen, geel) kunnen maar zei toen ineens: “of donkerbruin!” Donkerbruin kon ook en donkerbruin werd het, ik vind het de beste keuze bij dit stofje, dus bij deze veel dank aan de adviseur in kwestie!

Ahja, en er moest natuurlijk 1 ding mislukken, dat ik pas op het laatste door had, waardoor het onmogelijk was er nog iets aan te doen.
Het labeltje zit aan de voorkant. Wat maakte dat mijn zus eens vreemd keek toen ze het rokje van wat dichterbij bekeek (op mijn commando, eigenlijk met de bedoeling naar de overlockte randen te kijken), dan vreemd naar mij keek, waardoor ik haar gedachten kon lezen en kon zeggen: “jaaaaaaaaa, het labeltje zit verkeerd, maar hij is ten minste gelabeld he!”