“En hoe ziet dat er vanbinnen uit?” Knipmode-rok #8.

Vorige week overkwam het me weer eens. Ik ging naar een juwelenmiddagje van Mika, eigenlijk meer om de consulente slash gastvrouw in kwestie na lange tijd nog eens te zien, dan voor de juwelen (al kocht ik uiteraard wel oorbelletjes). Haar collega kwam me meteen tegemoet nadat ik amper twee stappen binnen gezet had, en vroeg met de blik waarin ge onmiddellijk een mede-naaister herkent, of ik het rokje dat ik droeg zelf gemaakt had. Ja, dus.
Ik deed gespeeld verontwaardigd of ze het eraan kon zien misschien en het half uur daarna heb ik geen juweel van dichtbij gezien.

Waarom ik dit vertel? Het is de reden waarom ik het rokske dat gisteravond eindelijk zijn finishing touch kreeg langs alle kanten gefotografeerd heb. Zo kan ik, als mij overkomt wat me vorige week overkwam, professioneel doorverwijzen naar dit bericht.
Immers, vijf minuten nadat ik de enthousiaste vraag kreeg of mijn rokje zelfgemaakt was, volgde: “zeg, en hoe hebt ge dat vanboven afgewerkt?”
Waarna ik mij tot mijn navel kon ontbloten.
Daarna.
“En welk patroon hebt ge daarvoor gebruikt, zijn dat gewoon 2 panden, een voor- en achterpand?”
Dus ik: “knipmode, blabla, achterpand op de stofvouw in plaats van met rits, blabla, maar wel 2 neepjes achteraan.”
“Neepjes? Hoe doet ge dat? Hoe ziet dat er vanbinnen uit?”
Ik probeerde  met hand en tand, maar zonder papier of stof uit te leggen hoe dat in zijn werk gaat, maar na de zoveelste onbegrijpelijke blik, draaide ik mijn bovenlijf om om mijn rokske binnenstebuiten te keren tot aan de neep. Ja, naaisters onder elkaar, dan hebt ge niks meer te zeggen over uw lijf, dat is dan van alles en iedereen.

En ‘t is dus daarom, dat ik u hier nu dood ga smijten met foto’s van mijn 8ste knipmode-rokske. Om te voorkomen dat ik half moet strippen op juwelenmiddagjes allerhande.

Tijdens de Winkelstraat hier in Leuven enkele weken geleden viel ik als een blok voor dit stofje van Lecien bij Vermiljoen. De kleuren zijn prachtig, in het echt nog veel mooier dan op de foto.

Er was nood aan wat meer uitdaging. Dus voegde ik zakjes toe aan het patroon, waar ik een paspelbandje tussenstikte, ik voerde het rokje en waar mogelijk liet ik het patroon van de stof doorlopen.

Het ontwerp van de zakjes is trouwens van de hand van Brit. Tijdens de sToffen Madammen afgelopen dinsdag tekende ze dat zomaar eventjes uit de losse pols. Ik ben zeer content als ik ernaar kijk!

Mijn tornmesje was weer eens mijn grote vriend. De rits ging er een keer of vijf in en uit, al dan niet half of helemaal en ook de naad tussen de twee achterpanden moest er een paar keer aan geloven.
En toen het helemaal af was, zag ik dat ik de paspel tussen tailleband en rokdeel met het verkeerde oranje had doorgestikt, dus haalde ik de topstitch er helemaal uit en herbegon ik, wat overigens niet zo gemakkelijk is als het rokske al gans in mekaar steekt, maar just is just!