Think different.

Kijk, dit is een blog over mijn naaigeweld en konsoorten. Maar nu moet ik toch heel heel efkes emotioneel doen.
Zo vanaf mijn 6de ongeveer hadden wij “ne mac” in huis. Geloof mij, dat was niet evident en ge moest u overal verdedigen. Maar ik kreeg het er met de paplepel ingegoten en ben op dat vlak altijd een beetje een computernerd gebleven. Ik ken een klein beetje mijn weg op een Windows-pc, daartoe werd ik op school of het werk gedwongen, maar ik vind blind mijn weg op eender welke Mac. De naam Steve Jobs is in mijn gezin van herkomst bijna even belangrijk als de naam Baden Powell (ja, google maar als u niet weet wie dat is). Van die laatste hing (of hangt) een foto omhoog, de eerste verdient dat wellicht ook.
Wij zijn Mac-fanaten. Menige discussie werd hierover gevoerd aan feesttafels met de rest van de familie. Wij, als kinderen, draaiden dan eens met onze ogen. Want onze papa, diene won toch elke discussie met Apple-troeven in handen.
Wij lachten daar altijd mee, met de programma’s die ge op zowel Mac als Windows kon gebruiken. Meestal zat er voor de Windowsgebruikers een gigantische handleiding bij en waart ge als Macgebruiker met de flinterdunne handleiding van een stuk of 5 fotookes wel vertrokken.
Wij keken naar elke nieuwe ontwikkeling uit, en elke keer was daar Steve Jobs die ne keer kwam uitleggen wat hij nu weer uitgevonden had. Herinnert ge u de MacAir? Toen kwam hij met ne bruine envelop het podium op, met daarin zijne nieuwste computer (hier op 00:58).

En afgelopen weekend hadden we het er nog over. Over dat hij nu precies toch wel heel ziek was, als hij zijn taak als CEO overgedragen had. En vanmorgen las ik het in de krant. En ik kan daar niet tegen, tegen mensen die te vroeg dood gaan.

Man, dat hij vanuit de Hemel of waar dan ook maar positieve vibes blijft sturen naar zijn opvolgers. Want ik ben keihard fan. Keihard fan van Anders Denken.