De Monkey Pants. En hoe dat er in optimale omstandigheden uitziet.

We gaan vandaag even terug in de tijd. Terug in de tijd naar één van mijn allereerste tricot-projectjes, alwaar ik een ferme blunder beging. U kan er dan nog eens mee lachen.

Marte is trouwens pionier met haar pyjama, want tegenwoordig verkopen ze in dat stofje jumpsuits en zulks bij Baba Babywear. Vrijdag ging ik samen met haar mama op stap, maar niet zonder eerst Marte geknuffeld te hebben. Het kind was uiteraard gehuld in haar pyjama. Ahja, wij moesten vroeger ook altijd op bezoek bij de bomma in kleren die we van de bomma gekregen hadden, zo gaat dat.
U moet weten, Marte werd 1, daar in juli, maar vertikt het nog steeds om te lopen. Dat is geen erg, ‘t kind moet nog gans haar leven lopen, dus ze heeft nog tijd zat. Toen ze 1 werd deed ze nog niet van kruipen, wat het toen niet makkelijk maakte om die Monkey Pants tegoei te fotograferen. Maar nu jongens. Het kind haalt supersnelheden dankzij haar specialisatie in poepschuiven. Ze is daar zeer bedreven in en ik vind het hilarisch en onwaarschijnlijk schattig. 
Ze doet dat natuurlijk speciaal om haar aapjesbroek in de kijker te zetten. Ik kon het niet laten om er een filmpje van te maken met mijn telefoon.
Och ja, dat was ik er nog vergeten bij te zeggen. Wij moesten het kind een kom worteltjes voorzetten want anders ging haar interesse alleen maar uit naar de camera en het waren wel haar prachtige billen die ik u wilde laten zien. Het einde van het filmpje vind ik ook de max, dan kijkt ze echt zo van: “maar ziet jong, wat ik hier nu vind! Sinterklaas is geweest en heeft geraspte worteltjes achtergelaten!”
En ik lach haar dus niet uit he. Want het is een geweldig lief schattig meisje. En ze verdient dit gewoon keihard, een plekje in mijn eigenste Wall of Fame.