Over cowboys en raketten.

Goed kindjes, nu allemaal flink luisteren, want ik zal jullie eens vertellen wat er allemaal mis kan lopen als je dekentjes wil maken à la Griet.

Om positief te beginnen, wat ik echt onwaarschijnlijk leuk vind, is iets maken voor iemand met dezelfde smaak. Ge laat die persoon de stof kiezen, maar ge weet eigenlijk al dat het volledig goed komt. Zo geschiedde ook zo ergens halverwege augustus toen ik een vriendin twee stofjes liet kiezen om dekentjes te maken voor haar bloedjes. Zonder aarzelen koos ze voor de cowboys en de raketten van Michael Milller bij haar. Ik ging namelijk niet lang nadien naar een Bambiblauw-homesale bij haar. Dat was daar nog efkes spannend, want ik zag direct dat de raketten hun kat gestuurd hadden en dat de cowboys aan het eind van hun Latijn waren. Allensjans was er nog net genoeg Latijn en beloofde Lieselot mij dat ze de raketten ging bijbestellen. In het groot.

U merkt het al, ik heb het hier over half augustus en we zijn ondertussen toch al iets verder gevorderd in het jaar tweeduizendenelf. Gelukkig was mijn deadline “de winter” en dus vooral zeer vaag. Wat er al die maanden dan gebeurde, dat ik nu pas, zijnde eind november, dit blogbericht typ?
Ik begon zeer ijverig, serieus, daar ergens in augustus, kocht biais in de Veritas om paspel van te maken en harige fleece bij Pauli. Dat paspel maken is mijn hobby niet, maar het is niet anders, ik vind diene kant-en-klare paspel te fijn voor zo’n dekentje met harige fleece. Ik maak die dus liever zelf met dik macramé-koord van de Banier.  Ik adviseer u ten stelligste om dat koord eerst eens mee in de wasmachine te steken. (Evenals de biais voor de zekerheid.) Dat koord krimpt toch zo’n slordige 5 à 10%. (150 cm was na een wasbeurt nog maar 139 cm, ofte 7,3% gekrompen. Stelt u voor dat ge dat niet doet en dan gans het deken in de was steekt…. enfin, u hebt geen tekening nodig denk ik.)

De raketten waren er nog niet, dus begon ik met de cowboys. Ik stikte bruine paspel tegen het katoentje en begon toen met het op elkaar spelden van de katoen en de fleece. En daar was het. De gouden tip van Griet is 1000 speldjes, maar ik werd daar serieus gek van. Als ik aan de ene kant trok, lag het weer scheef aan de andere kant en vice versa. Toen ik de boel aan mekaar begon te stikken, schoof de fleece ook niet mooi onder de transportvoet door. En ge denkt nu, uw ver wiskundeverleden indachtig, twee negatieve dingen, dat is toch samen plus? Maar in dit geval marcheert dat niet zo. Ik gaf het halverwege op, hoogstwaarschijnlijk op een nachtelijk moment, vouwde de boel samen en dropte het ergens achter een kast. Uit het zicht, vooral UIT het zicht. Ik ging volleerd in ontkenningsfase, zelfs toen ik eindelijk voorzien werd van raketten kwam het maken van dekentjes totaal niet in mij op.

Tot deze dame een prachtig dekentje liet zien en mij van een tip voorzag, die ik eigenlijk zelf al eerder toepaste. Drie dagen geleden wierp ik een blik achter de kast, en ja hoor, het ding lag er nog, voor de helft nog van speldjes voorzien en al (dus daarom zaten er opeens zo weinig speldjes op mijn speldenkussen). Ik begon aan een lostornsessie die niet tof was, want ik had al meer dan de helft gestikt, zijnde zo’n drie meter. Ik hoorde ergens nog over fleece vastplakken aan de grond met duct tape, maar gewone plakband does the job anyway. Zo lukte het wonderwel om de katoen fatsoenlijk op de fleece te spelden. En dankzij de tip van Nele P. knipte ik lange stroken patroonpapier, die ik onder de fleece mee onder de transportvoet doorschoof tijdens het stikken. Vanaf dan verliep het allemaal vrij probleemloos (al blijf ik een kluns als het op het hanteren van zo’n grote en zware lappen stof aankomt, maar dat hebt u niet van mij).
Dat tweede dekentje, dat was dan rap geklonken.

En geef toe: schoon is dat wel hé, zo’n dekentje? Ik heb alweer moeite met het afgeven ervan, maar ben er vrij zeker van dat ik mij er daar in de zetel van de vriendin ook wel eens onder zal mogen verstoppen.

Kortom: het is duidelijk. Dekentjes naaien, dat is gelijk bevallen. Het is hels. Maar het resultaat doet u al dat harde werk vergeten en ge wilt er direct nog één. (Al weet ik niet of dat laatste ook van toepassing is op bevallen.)