Dat ik het van geen vreemde heb.

Ter uwer vermaak hebben we hier iets uit den ouden tijd. Dat is, ergens het begin van de jaren negentig. Ja, zo’n kind was ik. Dat naaien, dat zit toch ergens in mijn genen denk ik. Schone herinneringen heb ik aan ze, aan de zelfgemaakte naaisels van mijn mama. Vooral het gaan kiezen van de stof was een waar feest. Het “al eens passen” was hels. Maar dan het resultaat meestal hemels.
Laten we beginnen met één van mijn all time favourites. (Oh, en u mag heel hard lachen, echt!)
Ik deed dat keigraag aan. En daar zit ne keigrote strik op mijn rug.
Dan was er het ruimtekleedje. Eentje dat ik me nog levendig voor de geest kan halen, en wat mijn voorliefde voor de Retro Rockets van Michael Miller misschien kan verklaren. (Er zaten wel rare flapjes onderaan, zie ik.)
Hiervan gaan de credits naar mijn oma. Toen mijn tante trouwde maakte ze voor al haar kleindochters hetzelfde kleedje in dezelfde stof. Hier sta ik achteraan, vooraan zie je mijn jarig zusje. Ze kreeg zo’n traploper en ik was strontjaloers, dat is duidelijk.
En dan! Mijn eerste communie. Mama maakte mij een kleedje zodat ik voor halve prinses door kon gaan. Ik koos zelf het witte stofje met doorzichtige bolletjes. De roze voering kleurde ze roze. Ik kreeg uit de restjes een bijpassend tasje om zakdoekjes mee te nemen op die schone dag, steltuvoor. Ook mijn zusjes werden voorzien van een nieuw kleedje. (Ik zat me af te vragen waar mijn jongste zusje op de foto’s is, maar die was toen nog in foetale fase.)
Daar waren natuurlijk veel kadootjes die dag.
En we deden nog een gezinsuitstap naar de Koninklijke Serres. ‘t Is gewoon dat ge mijn kleedje hier wat beter kunt bekijken. (Maar volgens mij had ik wel witte sandaaltjes voor De Dag.) Moet ge dat kleedje van de kleinste zien.
Het gemeenschappelijk thema is duidelijk dat er veel zwier in de rokjes moest zitten. Dat was ook in de jaren negentig al een dikke hit.
Oh en zussen mogen protesteren. Dat is hier natuurlijk wat schending van de privacy en al van dat.