Hoppe #2. Ofte dromen over auto’s.

Dat kindeke Hoppe, dat kon ik toch niet zomaar in zijn ondergoed laten staan. De zoektocht naar een geschikt cadeautje begon eigenlijk met een zoektocht naar een leuk salopetje, want ooit gaf zijn mama mij de hint dat ze dat wel graag ziet. Ik vond na lang zoeken een geschikt patroontje, maar een goeie stofvondst bleef uit. Helaasch.

Het was echter daar, op het diepste punt van ontgoocheling (ik hou wel van wat melodrama) dat er een klein lichtje begon te branden boven de olifantenstof en het ondergoedpatroon, waar u het resultaat al van zag.

Weinig later zat ik in haar keuken (hoogstwaarschijnlijk op de grond, want ik zit daar altijd op de grond) te bladeren in haar vrij uitgebreide Ottobre-verzameling en toen sprak Ottobre 1/2011 tot mij. (Ja, de Ottobre, dat is een beetje gelijk God ja.) Ik voelde nog steeds een lichte tot middelzware ontevredenheid bij alleen dat ondergoedsetje tot ik het patroontje “Little Dumbo” zag staan. Geen salopetje, maar wel een jumpsuit (geef toe, jumpsuit, dat klinkt gelijk veel hipper dan “kruippakje”) en met onmiddellijk een stofje in mijn hoofd dat ik hier kocht, was het weer van 1+1=3.

Het patroontje schrijft een rits voor, maar dat zag ik niet zo goed zitten. Ten eerste gruwel ik een beetje van de combinatie rits, tricot en doorlopend patroon (die van de Ottobre, die laten dat laatste dan maar gewoon vallen) en ten tweede leek me dat totaal niet aangenaam om te dragen en nogal een stijve bedoening.
Ik kwam er later achter dat zij het patroon al eens gebruikte om er een vestje van te maken (en de boordstof veel schoner af te werken dan ik) en dezelfde mening deelt over de rits en het doorlopend patroon. Eensgezindheid in blogland, dat zien we graag.

Sinds kort overvalt mij zo nu en dan enige vorm van obsessief compulsief gedrag. Waar de stof uitnodigt tot en waar het kan moeten (MOETEN) patronen doorlopen. Dus ook in het achterpand deed ik een poging tot en lukte het (bijna).

Petroleumblauwe boordstof. Die keuze was rap gemaakt, want bruin en petroleumblauw, daar gaat mijn hart een beetje sneller van slaan.

In al mijn enthousiasme was ik een week voor ik alles zou afgeven klaar. Dat is niet van mijn gewoonte, en ik doe dat nooit meer, want van die afgewerkte dingen die hier een ganse week liggen te liggen en die ik niet kan bloggen: frustratie alom.

Om er dan toch nog wat spanning in te brengen, besloot ik last minute tot het fabriceren van een zakje, naar haar idee, om alles in af te geven. En zo werd nachtelijk stikken toch weer mijn deel en reed ik enkele uren voor ik alles zou overhandigen nog rap over-en-weer naar Hexagoon voor een bijpassend touwtje.

Ah, en foto’s genre Wall of Fame, dat zal nog niet voor direct zijn. Ik maakte maat 86 en de Ottobre in acht genomen zal het nog een klein jaar duren voor het Hoppe past.