Oma in het ziekenhuis.

Soms gebeuren er minder lollige dingen. De Oma in het ziekenhuis is one of those things. Totaal inspiratieloos bedacht ik gisterenmorgen dat ik haar een kadootje wilde geven. Iets om haar comfort aldaar te verhogen, maar waar ze thuis ook nog wat mee zou zijn. Iemand van het leukste clubje van het land tipte me dat zij een Petit Pan kussen maakte voor haar oma en in tijden van inspiratieloosheid is plagiaat ruimschoots toegestaan.
Het Petit Pan gedeelte wilde ik niet persé plagiëren, maar toen ik mijn stoffenkast opentrok viel mijn oog meteen op deze prachtige Sioux Gris. Gekocht op Petit Bazaar bij Vermiljoen. Met een rokje in mijn hoofd. Ik zag pas achteraf dat mijn tipgever eveneens eentje van de Sioux stofjes gekozen had, weliswaar in een andere kleur.

 

Het werd dus een kussensloop met paspel volgens de beproefde methode van zij-met-de-nieuwe-prachtige-naam. Het plan was feitelijk om er rode paspel bij te maken, maar wegens tijdsgebrek en een oog dat op meters kant en klare turquoise paspel viel, was de beslissing snel gemaakt. Ik vind het zo zelfs geslaagder.

 

De Oma was zelf ooit een bedreven naaister, maar elke angst van mijn kant dat ze één van mijn maaksels met haar echte kennersogen zou afkeuren, bleek ongegrond in het verleden. Zo ook nu.

Ze is daar niet zo gelukkig, daar in dat groot ziekenhuis waar ze niks doen in het weekend en “ze zei toch dat ze naar huis wilde in het weekend en dan maandag wel terug zou gaan”. Maar er verscheen toch een glimlach om haar lippen toen ik het tevoorschijn haalde. Er moest meteen een wit ziekenhuiskussen aan de kant. En toen ik op het eind van het bezoekuur naar buiten liep, hoorde ik haar naar “de madam” aan de overkant roepen: “dat is ook een kleinkind van mij, ik heb er 13 hè!”

Mijn oma verdient een standbeeld.