Tussenseizoenig jasje voor Louise.

Het begon allemaal in september met dit jasje. Louise zag dat naar t schijnt ook wel zitten. Ik had het toen wat gehad met dat model, dus probeerde ik haar mama warm te maken voor dit jasje van Dear My Kids. Vooral de exemplaren bij haar trokken haar over de streep. Gelukkig een ruime deadline en op de groei, was de opdracht of vraag, alhoe u dat ook wil noemen. Zaterdag legde ik er de laatste hand aan, maar er ging natuurlijk een gans verhaal aan vooraf en dat wil ik u niet onthouden.

De zoektocht naar een geschikt stofje was niet evident. Tot op een moment in mijn hoofd kwam dat ik pied de poule wilde. Rode. En de stof mocht niet prikken, of te stijf zijn. Etsy is een wonderbaarlijk iets. Nadat ik ontdekte dat pied de poule in het Engels houndstooth heet en dat woord combineerde met “red” en “fabric” was het geklonken. De perfecte stof, uit de jaren 50, zo ongeveer. Al was het nog bang afwachten wat voor stof het nu eigenlijk zou zijn en of ze echt niet zou prikken, zoals de verkoopster me verzekerd had.

Maar de postbode totally made my day toen hij het pakje afleverde. Superfijne ribfluweel, ongelooflijk zacht en prachtige kleuren voor een tussenseizoenig jasje. Gebroken wit met roestkleurige pied de poule (en roest is keihip, dat bewees ik hier andermaal). Ik toog met een bang hartje en een stukje van de stof richting Pauli, want voor voeringstoffen hebben ze mijn vertrouwen volledig, maar dit leek me toch een moeilijke kleurencombinatie. Ik zette echter drie stappen in de winkel en mijn angst bleek al ongegrond. De paspelkeuze was ook snel gemaakt, ik vond het perfecte groen tussen de flockpaspels van Bambiblauw.

Ik mikte het jasje in elkaar (nee, zo ging dat niet, maar doen alsof doet het zelfvertrouwen deugd) en bracht dan een bezoekje aan Hexagoon. Want daar vindt ge altijd de juiste knopen. Ik peis dat ik zowat alle groene knopen op mijn jasje gelegd had en net toen ik het op wilde geven viel mijn oog op onderstaande exemplaren. Goeie grootte, juiste kleur. Pas thuis bedacht ik dat ik nog nooit een knoopsgat gemaakt had voor een langwerpige knoop, maar Leuvens Stiksel to the rescue, kwam dat helemaal goed.

En dan, dat kindeke Louise, dat woont wat ver weg. Ik kwam echter op een schone gelegenheid een ander kindje tegen dat al eerder model stond voor haar. Fien was ook nog eens helemaal gestyled naar mijn jasje, dus ik paaide het kind wat en wij gingen naar buiten.

Eenmaal buiten was het kind volledig in haar element. Er groeiden daar namelijk madeliefjes!
De mouwen nog wat lang, maar hey, op de groei was de opdracht he.
Ik vergat een ophanglintje voor aan de kapstok, dus toen ik in de veritas “kleerophangers” vond, kon mijn geluk niet op. Beniewd hoe lang dat ding stand houdt, volgens haar is het alleszins niet jongetjes-van-5-proof, maar meisjes-van-2 zijn veel voorzichtiger, ja toch?

 

Nu ik het zo op de foto’s zie, ziet het er toch nog wat ruim uit. Toen ik het Fien paste werd ik wat verblind door de magie van het moment denk ik. En als afsluiter, een mislukte, wat scherpstellen betreft, maar oh zo vertederend: Fientje, lach eens!

61 thoughts on “Tussenseizoenig jasje voor Louise.

  1. Ooooooh prachtig, Nele! Zo knap gedaan! Ik ben prompt jaloers op je talent. ;-)
    En euh, de kleerophangers van de Veritas zijn meisjes van 1,5-proof, dus voor meisjes van 2 zal dat ook wel tellen. :-)

Comments are closed.