Over hoe Van Katoen ervoor zorgt dat ge terug permissie hebt om stof te kopen.

Het zit zo: hier gold een stoffenkoopverbod. Een hoeveelheid stoffen die sneller groeide dan het aantal dingen die ik kon naaien, zorgde voor een uitpuilende stoffenkast en op den duur een uitpuilend huis. Als ge kasten begint bij te kopen om uw stoffenverslaving te onderhouden, is het misschien tijd voor wat zelfreflectie.

En zo geschiedde het stoffenkoopverbod. Hier en daar een uitzondering daargelaten, dat dan weer wel.In die stoffenverzameling hopen stofjes die ik ooit eens kocht omdat ik dacht dat ik ze leuk vond. Niet dus.

U zit ja te knikken achter uw computer, en pinkt bij wijze van herkenning zelfs even een traantje weg?

Van Katoen heeft daar het ideale project voor ontwikkkeld. U duikt in uw stoffenkast, haalt daar al uit wat u niet meer nodig heeft en doet van bandwerk-boodschappentassen-produceren. Geloof mij, het werkt zeer in op de Zen.

Of nog beter, haal er één van uw beste vriendinnetjes bij, die ook last heeft van de naaimicrobe en het wordt gewoon dikke fun. Het werkt bovendien ook nog een positief in op uw gevoel van eigenwaarde, want ge doet iets voor een Goed Doel. Daarnaast creëert ge ruimte in uw stoffenkast voor nieuwe en leuke(re) stof!

Wij hadden gisteravond gereserveerd voor Van Katoen en hebben op één avondje 17 tassen geknipt en gestikt!

Work in progress:

We kwamen wat aan de trage kant op gang, omdat we even een manier van werken moesten zoeken. Maar uiteindelijk deed ik van tekenen en knippen en Veerle van strijken en plooikes spelden. Na het eten deed zij dan van stikken en ik van overlocken en belegjes tegoei strijken. Het was een beetje jammer dat de avond voorbij was, na die 17 tassen, want geroutineerd dat wij waren. Ge had erbij moeten zijn, feitelijk.
Vanmorgen hadden wij een tripje Gent gepland, zijnde het Stoffenspektakel, lang voor we wisten dat we onze tasjes daar af zouden kunnen geven, maar kijk, van perfecte timing gesproken en al.
Dat hield wel in, dat ik deze morgen 17 keer 4 plooikes tegoei aan het strijken was en dat er met een temperatuur van -8°C buiten foto’s gemaakt moesten worden. Ik was mijn handschoenen vergeten en heb na de fotoshoot de eerste 10 minuten in de auto zitten bleiten van de zeer aan mijn vingers. Ik bedoel, kwestie dat u leert van mijn fouten.
De stofjes komen van Ikea of uit de kringloopwinkel. Sommige was ik echt beu gezien, maar eenmaal in een tas getransformeerd viel het dan ineens weer keihard mee. Ik lette bij het knippen nergens op de manier waarop het patroon van de stof tot zijn recht zou komen, en dat gaf soms leuke verrassingen. Zoals onderstaande krabbetjes die links naar de hemel lijken te kruipen en rechts een verstoppoging doen in een plooi.

Plezant is dat, zo alles bij mekaar. Het ziet er wat kouwelijk uit, maar ik hoop dat ik toch minstens één iemand warm maak om ook achter zijn naaimachine te kruipen. Het is echt heel makkelijk en alle andere voordelen somde ik hierboven al op.

Ah, en hoe wij dat deden, diene fotoshoot?
Awel. Zo.