Promogirl. Van Katoen. En het binnenpretje.

Er zijn de feiten, zoals dat ik tijd teveel heb (not), dat ik een portie zottigheid² bezit die me af en toe ook parten durft spelen en dat ik soms bijzondere associaties maak.
Er was zij, die mij na de tassenmarathon het ultieme promomeiske noemde en weinig later nog ne keer.
En er was flockfolie, die hier rondslingerde tussen alle honderdduizend andere dingen.

Alles samen, gebeurde er een soort optel-en-maal-iets in mijn hoofd, met als resultaat een waarlijk lollig idee, waarvan ik niet wist wat ik er verder mee zou doen. Dat is waar de zottigheid halt hield en er wat tijd verstreek.

Uiteindelijk deed ik maar wat, want dat is hoe soms de beste dingen ontstaan, zomaar wat doen. Ik printte het Van Katoen-logo uit in het groot op een A4 blad en knipte het uit flockfolie (hartje de details, tot ge ze moet uitknippen, daar treed ik Riet in bij). Ik liet het idee vooral in mijn eigen hoofd groeien, voor als het niks zou worden en omdat ik graag bommetjes drop, voor als het wel wat zou worden. Waar ik vergat rekening mee te houden, was mijn eigenste enthousiasme dat ontembaar leek, dus toen het allemaal zeer concreet werd, maakte ik haar mijn bondgenoot.

Gisteren was maakdag voor Van Katoen, ofte misschien beter begrijpbaar als (keileuk) bandwerk om het winkeltje op 14 april te vullen (al die gezelligheid is hier een klein beetje te bewonderen –  profiteer er ineens van om lid te worden van de Van Katoen pagina, als u daar toch bent, zo blijft u steeds van de laatste nieuwtjes op de hoogte!). Kir zou foto’s maken van mijn zot idee als wij tweeën daar als eersten zouden arriveren en nog wat tijd onder ons tweetjes zouden hebben, maar timing op een vroege zondagochtend durft al eens afgeleid te worden door onnodig te benoemen zaken. Niks getreurd, toen het zonnetje daar was, waren er genoeg fotografen aanwezig waaronder eentje, wie ik vroeg partner in crime te worden voor mijn blogmopje.

Ik droeg hem namelijk de ganse dag onder mijn trui. Ha! En hij bracht geluk. Want het was mijn productiefste maakdag ever.

Ik riskeerde zelfs mijn leven door met een veel te smal rokske in nen boom te klimmen. Want dat gingen schone foto’s worden. Dixit de fotograaf. Ze had gelijk.

En nu ga ik naar buiten. U bent allen ondertussen wel op de hoogte van Van Katoen. Het is in de Echte Wereld, dat ik mijn promogirlstreken moet gaan uithalen.