Secret Valentine.

U betrapte mij misschien op enige inactiviteit alhier. Je m’excuse. Mijn naaimachine ratelde echter vrolijk verder de afgelopen dagen, met als deadline gisteravond. De titel verraadt het al een beetje: enige geheimhouding was één van de voorwaarden. Het Leuvens Stiksel hield voor de tweede keer Secret Valentine, wat inhoudt dat ieder die deelneemt voor 1 persoon een “klein” kadootje maakt. Aan dat kadootje een kaartje met drie eigenschappen van de persoon in kwestie want als hoofddoel is er “elkaar (nog) wat beter leren kennen”.
Mijzelf en mijn perfectionistische aard kennende in combinatie met een onverhuisbare deadline twijfelde ik eerst of het wel zo’n goed plan was om deel te nemen. Maar onderdoen voor anderen is dan ook mijn ding weer niet, dus toen ik de inschrijvingen zag binnenlopen ging ik ook overstag. We hadden immers nog een maand.

Wat er daarna gebeurde is een zwart gat. Ik werd alleszins opeens wakker en het was 8 februari. 6 days till D-day. Ik bracht ganse dagen door op Pinterest.

Ganse dagen doorbrengen op Pinterest is overigens niet iets dat ik als straf ervaar.

Uiteindelijk viel mijn blik op de ZsaZsaZilet. Met een retro stofje dat ik in solden kocht en een restje fleece van een Kruidvat-dekentje zou dat misschien nog wel wat worden.

To paspel or not to paspel, was de volgende vraag. Facebook weet alles, lieve kinders, ge smijt het erop en binnen de paar minuten hebt ge zo’n arsenaal aan meningen dat er voldoende relevantie is. Met paspel won, met zowat 100% van de stemmen. Ik vond een zeer fluo exemplaar bij Hexagoon (wist u dat, dat daar kant-en-klare paspel te verkrijgen is?).
Ik ga daar de volgende keer wel mét zonnebril binnen moeten, want ik sloeg weer een vrij mal figuur. Ik stond daar, volgens mijzelf keigoed georganiseerd met een stukje van de stof en al.  Dat herleidde de kleurkeuze tot iets van een paar seconden. Echter, ook wel enige aandacht waard, is de hoeveelheid die ge nodig hebt. Ja, eh, dus eh, doe maar twee meter dan. Het werd een wilde gok, met de verzuchtingen van 10 wachtenden achter mij.
Zonnebril dus.

Madame Zsazsa, die verwijst iedereen door naar Tante Hilde, voor de gemakkelijke keerversie. Ik dacht: ja, we gaan niet moeilijk doen, we doen de Tante Hilde-manier. Ik voelde immers al wat hete adem van de deadline. Tot ik ergens las: maar eigenlijk is dat veel schoner, als het patroon van de stof doorloopt aan de zijkant. Ja lap.

Ik vond eigenlijk dat ik dat moest kunnen, met al mijn omkeerbare jasjes in het verleden. Mouwen aan mekaar stikken, dat is toch peanuts? Dus deed ik wat moest gedaan worden. Ik snapte eerst niet veel van de uitleg, maar als je met het jasje voor je neus zit op het moment dat je de armopeningen aan mekaar moet naaien, dan is ze wel duidelijk, die Madame. En zo geschiedde dat ik niveau 2 haalde, naar haar normen.

Mijn Secret Valentine had geschreven over een dochter van 4 en een zoontje van 8 maanden. Ik kon dat kleinste toch moeilijk in de kou laten staan. Dus maakte ik raprap een sponzen broekske naar hetzelfde patroon als hier. Sponzen broekskes maakte ik al eens in serie, dus dat was rap geklonken. Ongelooflijk hoe plezant het is om zo rap resultaat te hebben.

De spons was overschot en de boordstof komt van het stoffenspektakel, jongstleden.

En dan was het nog maar zondagavond en was ik 48 uur te vroeg klaar met alles.
Deadlines horen strak benaderd te worden, het is waarschijnlijk daarmee, dat ik met een nog te schrijven kaartje richting Leuvens Stiksel toog en thanks to the iPhone op het profiel van mijn Secret Valentine op zoek ging naar drie van haar eigenschappen.

We zeggen vooral met veel graagte vaarwel aan de knoop in de maag. Maar leuk mensen, zo’n naaiclubke, ge kunt u dat niet voorstellen.