Van Katoen en voorpret maal tien: de persconferentie.

Geen twee weken meer. Deze maand zelfs, dus. Maanden na elkaar keek iedereen op wie ik mijn mateloze enthousiastheid uitwerkte me wat meewarrig aan als ik dan aan het eind van mijn relaas toevoegde dat al dat handwerkgeweld plaats zou vinden op 14 april. Zó ver weg nog. Ik moest ze er nog maar eens aan doen denken, eenmaal het bijna zover was.
Nu zijn we die weken, die weken dat het bijna zover is.

Zelfs al wordt die dag een grote flop (dat wordt niet he, maar stel), dan nog is alle voorpret het driedubbelendik waard geweest. (Aangezien het onmogelijk is dat het flopt kan dat nog eens maal tien. Minstens.)

Deel van die voorpret vond afgelopen week plaats. Ik maakte een dansje toen ik een mail kreeg met de vraag of ik naar de persconferentie kon komen, om daar mee te figureren in wat de pers een beeld moest geven van de naaimarathon op 14 april.
Ik arrangeerde op mijn werk dat ik daar bij kon zijn. Alles aan Van Katoen is uniek, immers. En van niet willen missen. Voor geen goud. Enzo.

Op één van de maakdagen voor Van Katoen, bespraken we de dresscode. Zwart, wit en rood, dat leek evident en keisimpel. Mijn t-shirt kwam ter sprake. En twee dagen later hadden we ne zot (dat mag zo gezegd, nee?) die voor 9 andere van dat soort zou zorgen. Eigen stoef stinkt zeggen ze, maar het was toch enigszins vleiend om “mijn” t-shirt daar in 10-voud te zien rondlopen.

We mochten ook allemaal de Van Katoen badge dragen en onder lichte dwang droegen wij zelfs aangepaste accessoires.

Er was de meneer met de camera, die mij enige nervositeit bezorgde.

Maar de reportage die daar het gevolg van werd, maakte alles goed. Nu kan ik immers zeggen: nog nooit van Van Katoen gehoord? Zoek op youtube maar eens naar “Van Katoen AVS” en gij zult in drie minuten de beste samenvatting ever vinden. En speciaal voor u gewoon hieronder.
Wij mochten stikken op de ongelooflijk schone naaimachines van Bernina die Mertens ter beschikking stelt, op Van Katoen zelf ook. Dat was zo evident nog niet, een beetje te vergelijken met rijden met nen auto die niet de uwe is. Ge vindt nergens de juiste knopkes en het doet vanalles dat ge van uw eigen machine niet gewend zijt. Tel daarbij op dat ge constant verblind wordt door zijn schoonheid. Maar een zaligheid om mee te werken, niet normaal.

Daar lagen ook allerlei maaksels tentoon gespreid. Gelabeld en al. Gelijk voor echt he.

En waar het allemaal om draait, uiteindelijk.
En of het plezant was? Zijt maar zeker. Het smaakt naar zoveel meer. 14 april gaat veel te rap voorbij zijn. Op de facebook-pagina van het MIAT, vond ik nog deze foto. Ze zegt alles dat ik niet in woorden uit kan drukken.
Ik leg mijn haar daar goed ja.
Want ik ga keigraag op de foto.
Ahum.