Voorbij zeg. Zomaar ineens.

Er moet iets moois het archief in over Van Katoen. Voor later. Want zaterdagavond dacht ik:

ik wil alles onthouden, álles.

Zo’n schone dag, die alle verwachtingen overtrof en een eindresultaat dat me omvergeblazen heeft.
En ik lig nog altijd neer, eigenlijk.

Mijn hart klopte de laatste maanden op het ritme van Van Katoen. Tegelijkertijd zat het ín mijn hart en heel mijn lijf. Alle energie die ernaar toe ging, haalde ik er keer op keer in het kwadraat weer uit en daar zaten 8 topwijven voor iets tussen, meer dan. Hun bruisen van energie was aanstekelijker dan alle superlatieven die u en ik bedenken kunnen.

De dag lijkt nu op een vingerknip gepasseerd te zijn, maar ik weet nog: ik heb elke seconde zo bewust mogelijk beleefd. En genoten heb ik. En trots geweest ben ik. En alles zindert na, nog steeds.

U weet nog, alles was en draaide om en voor Annick. Ze wás daar, omdat we het voor haar droom deden, door de foto’s uit Kenya op de fotomuur en door de buttons van de vzw met haar foto, die wij mochten dragen, dicht bij ons hart. De aanwezigheid van haar ouders en het beetje kennis maken dat ik met ze deed, maakte Van Katoen en al het werk van de afgelopen maanden tastbaarder dan ik me kon inbeelden.
Voor hun, voor haar.
50 000 euro, voor hun, voor haar.

Dat ik daar een schakeltje in mocht zijn, vult heel mijn hart. Energie heeft het me netto niks gekost, in tegendeel. De dag zelf bracht niks in het kwadraat, maar minstens iets in de tiende macht naar boven aan energie. Helemaal in mijn element was ik, daar achter de kassa.

Het was speciaal om al die spulletjes, waarvan ik een deeltje mocht knippen en in mekaar stikken, aan de kassa door mijn handen te laten gaan en in de handgemaakte boodschappentasjes met jullie mee te geven. Het was hartverwarmend om al jullie reacties te horen, serieus. Het was zót hoe lang de rij aan de kassa bleef, de eerste drie uur en hoe het winkeltje dan toch nog steeds niet helemaal leeggeroofd was. Waren het dan toch 1000 items? Alle maakdag-naaisels bij mekaar zien liggen, daar had ik al weken naar uitgekeken maar eenmaal concreet leek het zo weinig, dat ging op “nen ik en ne gij” verkocht zijn.

En ‘s avonds de workshop, fysiek doodop, maar mentaal nog zo vol van energie. Het was nieuw voor mij, zo’n workshop geven, maar mensen graag doen doen wat ik graag doe, dat gaat precies van zijn eigenste zelve. Wie weet krijg ik in mijn inbox binnenkort wel een foto van een afgewerkte omkeerbare tas?

Zo’n dag met 4000 mensen, daar horen ontmoetingen bij. Ik hou daarvan, zijt maar zeker. Namen noemen is gevaarlijk, maar voel u aangesproken want ik bedoel u, ja. Het was meer dan bijzonder om nieuwe gezichtjes te kunnen plakken op blognamen die mij keer op keer weten te raken. Het voelde vertrouwd om De Acht in hun Who’s that girl-outfit naast mij te hebben of om de zoveel tijd een “alles goed?” te komen horen vragen. Er waren zij die ik al te lang niet meer gezien had en zij die ik morgen of overmorgen weer zie. En dan degene die mee genaaid hebben voor het winkeltje, al lang geen onbekenden meer en vaak mede-blogster.

Ze zijn er niet, de woorden die vertellen hoe schoon en intens de dag was. Ik dacht, ik doe een poging, maar faal hier jammerlijk, bovenstaande herlezend. Het is eigenlijk simpel, u die daar niet was, had daar moeten zijn. En u die daar was, u was erbij, op de schoonste dag van 2012 so far in het schoonste weekend van 2012 so far.