Home sweet home.

Er dient afgekickt te worden van het Engels jargon, hier. Maar vandaag moet u er nog even tegenkunnen.

Waar ik op Dag 1 de Zus uitlachte omdat ze map zei in plaats van kaart, waardoor ik misbegreep en niet vond wat ze nodig had, sprak ik vanaf Dag 3 duchtig mee in haar taaltje. In het restaurant riepen we de waiter en beiden onze eigen verslaving werd zij wild bij het zien van eender welke book shop en ik bij elke fabric shop. Soms omdat het beter klonk, soms omdat het juiste Nederlandse woord niet omhoog popte. Me dunkt dat als ik na 6 dagen verblijf in the UK al enig Nederlands begrip mis, het haar geoorloofd is na 8 maanden woonachtig zijn in en dan ook nog eens de Engelse literatuur bestuderend.

De zus studeert aan de University of Essex in Colchester en woont daar ook. Een iets kleiner dorpje vlakbij heet Wivenhoe. Voor ik het neergeschreven zag, hoorde ik het als Rivenhoe en aangezien de pedestrian road ernaartoe langs een rivier loopt, vond ik dat niet meer dan evident. De rest van het verblijf verwees ik dus naar Rivenhoe (het klonk me ook zeer Lord of the rings in de oren, Rivendell weet-u-wel).

Er was afgelopen weekend May Fair in Wivenhoe, een hippiefeest, zo bleek. En zomer en al en iedereen blij. Folkmuziek, en peace man.

Veel kraampjes met hippiedingen en handgemaakt spul, en ook vintage. Waaronder dit kleedje, in een diolenachtig stofje en precies mijn maat. De iPhone-foto’s moet u erbij nemen, ze zijn het best geslaagd als  het gaat om het betrouwbaar weergeven van de rode kleur.

Al wie mij kan leren fatsoenlijk rood te fotograferen mag zich aanmelden.

 

De tweede keer dat mijn hart een tik oversloeg was in Cambridge. Ik voelde me er na een halve seconde thuis met zijn studenten en universiteitsgebouwen. Al zou wat meer groen in Leuven, zoals daar bij het King’s College bijvoorbeeld, wel welkom wezen.

Die hartklopping werd veroorzaakt door de aanblik van dit schattig winkeltje, schuin tegenover de tourist information (ook al zo’n woord dat standaard in zijn Engelse vorm in ons woordenboek voorkwam). Wie ooit naar Cambridge gaat, moet daar zeker passeren, bij CallyCo.

Mijn impulsiviteit kent weinig consequentie en in dit geval was het pas bij de derde passage dat ik besloot te kopen. Een praatje met de vriendelijke verkoopster later werd me toegestaan foto’s te maken in haar winkeltje, want wie geen nee zegt tegen gratis reclame must be a fool.

 

 

 

 

 

Kopen deed ik deze. De olifanten bestemmingsloos, de bollen, heel stevige canvas, een Vinktas-to-be. Ooit.

En de afsluiter was Londen. Groots, indrukwekkend en ook nog eens in de ban aan het raken van het Diamond Jubilee van Queen Elizabeth dat aankomend weekend met veel toeters en bellen gevierd zal worden. We deden de belangrijkste must sees. En minder belangrijke, die ook.

Zoals de Orla Kiely Shop. Love love love.

En bij onderstaande geen uitleg nodig voorzekers? Place to be: King’s Cross Station, niet ver van de Left Luggage.

 

We moesten dat natuurlijk eens uittesten.
En ook Notting Hill brachten we een bezoekje. Een wondermooie buurt, met kastelen van huizen en brede prachtige lanen. En dan ergens in een zijstraatje van Kensington Park Road, the Travel Bookshop. Twee keer vroegen we de weg en kregen we na volgende halve zin al antwoord: “Excuse me, can you tell me where the book … “

 

Failliet en te huur en al. Maar slimmeriken openden vlak ernaast The Notting Hill Bookshop. Nep, in feite en niet de echte, maar ge gaat daar toch maar efkes binnen.

En hier, hier wenste ik dat ik miljonair was, zo op z’n minst.

 

 

Ook in het stoffenaanbod komt naar voor hoe uitgekeken wordt naar het aanstormend Jubilee. Wat een spijt dat ik dat Londen-stofje niet gekocht heb.

En, hebt u al een paspop? Na aanschouwen van deze wilt ge toch geen andere meer? Wel jammer dat het prijskaartje een beetje tegenvalt.

Uiteindelijk beperkte ik mij tot dit stapeltje, vier meter in totaal. Ik kreeg ze mee in een zakje in het lelijkste paars dat ze konden bedenken.

 

Thanks to the sunshine was het écht vakantie, ook al maar 6 dagen. Opgeladen zijn we en da’s mooi want een volgend verlof dient zich pas aan vanaf 27 oktober.
Oh, en excuus voor het bombardement aan foto’s. Ik kon niet kiezen.