Hoogmoed komt voor de val. (Hemdjes Sew Along)

Niet dat de timing ernaar was, maar aan haar sew along kon ik onmogelijk weerstaan. Er was eerst stofpaniek wegens geen kandidaat in de stoffenkast maar na facebookraadpleging wist ik: Petit Pan. Een bezoekje Hexagoon later was er beslist, zo rap kan het gaan. En voor ik het wist had ik stof geknipt en al. Dat was de hoogmoed.

En dag later kwam de val. Want toen kwam de eerste blogpost met daarin uitleg over het knippen van de patroondelen. Daarin iets over een zoom van drie centimeter bijtekenen. Bijtekenen. Mijn hart begon wat sneller te kloppen, voorbode van meer paniek. Ik kocht immers op de gok maar een half metertje. De Ottobre schrijft 70 cm voor van stof van 112cm breed, maar Petit Pan is 150 cm breed en ik vond dat dat maar moest lukken, wat ook het geval was, maar niet om een nieuw achterpand en 2 voorpanden te knippen, want ik had geen drie maar maar één centimeter bijgetekend.

Nogal gênant eigenlijk. Zo streverig doen en dan… maar ziet:

Na de paniek kon ik gelukkig nog probleemoplossend denken en bleek dat ik wel genoeg stof over had om belegjes voor de onderkant te knippen van 4 centimeter hoog. Eveneens kon ik rekenen op haar creatief brein en flanste ik tussen de voor- en achterpanden en de belegdelen een paspeltje. Alsof er nooit een ander plan geweest was.
Maar geef toe, mijn eerlijkheid siert he.

Door dat beleg met paspelgedoe werd omzomen opeens wel wat ingewikkelder en ging ik op de dag van de kraag, kraagloos mijn bed in. Vooral het fatsoenlijk afwerken van de paspeluiteindes aan de voorpanden vroeg wat denkwerk van mijn hoofd-met-te-weinig-slaap.

Tussen de achterpas en het achterpand ook een paspel, en zo leek het me wel genoeg, maar als ik de versie van Joke van de Paspelpoezen aanschouw, zie ik dat er niks mis is met véél paspel. Aan haar versie kan de mijne alleszins niet tippen.

De knopen komen uit haar verzameling.
Ik wachtte op mijn nieuwe naaimachine met automatisch knoopsgat om de knoopsgaten te maken. What a relief!

Als u denkt dat alles van zijn eigenste zelve ging, dan hebt u het goed mis. Ik werd er nog eens aan herinnerd, dat ik niet gemaakt ben om katoenen mouwen in te zetten. Mijn tornmesje was mijn beste vriend en ik beweerde in één van al die lostornsessies dat ik nooit – nóóit – nog iets zou maken met mouwen in katoen. (Ik probeer te verdringen dat er stof ligt te wachten om hemdjurk voor mijzelf te worden.)

Het is dus het Apple-model uit Ottobre, ik mocht het overtekenen van Lynn. Ik maakte maatje 92 voor het neefje van mijn zus. Dat kind is behalve niet op de hoogte ver weg van hier, dat is waarom u het hier moet doen met die saaie foto’s.
Lieve Sha, merci! Zonder de sew along had ik het waarschijnlijk na een halve dag al opgegeven.