Inpakken met Vink.

Zij blogde eergisteren over een pracht van een Vink-tas terwijl ik bezig was er eentje te fabriceren en overtuigde mij ermee om de mijne ook te bloggen. Want elk exemplaar werpt weer een totaal ander licht op het eenvoudig maar oh zo tof patroon. Gans blogland viel als een blok na het aanschouwen van deze. Evenals ondergetekende.

Godzijdank, Vink is wel vaker bereid haar patronen te delen en met haar werkbeschrijving alhier ben je zo vertrokken.

Mijnes is een fractie kleiner (de voering is 43×42 om een idee te geven, waar het origineel 50×49 meet), wegens stoftekort (maak! dat! mee!) maar zeker ruim genoeg. Er moet een allegaartje aan geboortekado’s in (ha, dat kind moet die niet allemaal tegelijk dragen, allengeluk) zodat ze in stijl afgegeven kunnen worden.

De bruine stof is overschot van dit broekje. Ik ben precies nooit in staat goed in te schatten hoeveel stof ik ergens voor nodig heb. Daarbij nog eens dat de Pauli-madam mij wist te vertellen dat ze geen flauw idee had hoeveel de stof zou krimpen omdat ze die nog niet zo lang hadden, van die leverancier en omdat ze anders geweven was. Allemaal Chinees dacht ik en ik bestelde dan maar 30 cm meer dan ik in mijn hoofd had. Een goeie verkooptruc, jawel. 
Van krimpen was natuurlijk amper sprake.

En spijt zeg, dat die schone felblauwe tassenband die afkomstig is van bij Mertens in Gent de deur hier uitgaat. Reden temeer voor een tripje Gent, in ‘t kort?

Gidsen mogen zich aanmelden.
(Feitelijk beschik ik er al over eentje, maar de betrouwbaarheidsfactor daarvan gaat de komende weken dalen wegens hoogzwangerheid. Dus.)

Donkerbruine stof: dezelfde als hier van bij Pauli
Tassenband: Mertens Mercerie
Streepjesstof: Michael Miller van bij Julija’s Shop
Voering: Farbenmix ooit gekocht bij Van Marieke