Windy warmte.

“Heel schoon als dekentje voor een baby hè”, zei de mevrouw aan de kassa bij Julija’s.
Ik knikte wat meewarig, want dat was niet het plan dat vorm kreeg in mijn hoofd toen ik het stofje uit de kast haalde daar. Hoewel niet zo typisch als je mijn andere stofkeuzes bekijkt, zag ik er helemaal een dekentje voor mezelf in, in “Windy day” van Michael Miller. Een plan dat naar de achtergrond verdween toen ik mezelf op een Van Katoen-dekentje trakteerde op 14 april.
Hoe dan ook moest en zou het ding in deken getransformeerd worden en 18 april diende zich een excuus aan. Dat allerliefste kindeke van hiernaast werd 5. Ze moest er een beetje op wachten, want dat gaat hier zo: eens een deadline gepasseerd kunt ge ze beter tegoei laten passeren.
Fleece kocht ik bij In den beer en paspel bij Hexagoon, keihippe winkels die allebei over een blog beschikken zeg.
Alleen een deken? Neuh. Wij willen nog een uitdaging, dus probeerselde ik Oon’s handleiding om een kussensloop met paspel én rits te maken eens uit. 
Ik dacht toen ik de foto’s anderhalve maand geleden bekeek: dat is keisimpel zeg! En geniaal! 
En ik panikeerde toen ik het eens doorlas, vorige week. 
Maar ik deed dan maar. Verprutste twee ritsen dankzij wild enthousiasme en dankte God voor de uitvinding van de Veritas die open is op zondag (gouden kruispunt, people).
Als ik het kan, kan iedereen het he.
Dan, dat kind met veel fantasie van hiernaast he. We deden eerst van serieus doen. Dat duurde welgeteld 3 seconden.

En dan nog 2.

Dat kussen is ook goedgekeurd. Ge kunt daar vanalles mee. Zoals vrij normaal doen.

 Of ook: zwanger worden.

Om dan van een kind te bevallen dat dan sneller geboren wordt dan mijn Canon aankan.

Maar dan transformeerde ze in een echt poppenmoedertje.
En zo kreeg ik er ook één. Zo’n grote knuffel.