Blogdip.

“Of ik misschien een blogdip heb”, vroeg ze.
“Ja”, antwoordde ik. En de kous was daarmee af. Ik zweef in een overtuiging dat ik niet meer kan naaien, noch kan schrijven of foto’s maken.

Ik naai wel, oh ja. Ik naai dingen die ik al 100 keer naaide. Ik naai dingen die dan ter inkadering aan de muur kunnen, om redenen, och, ik verveel u er niet mee.

En, ik nam haar tip hier ter harte. Ik gaf het patroon voor het kruippakje een naam en wel die voor wie ik de eerste versie maakte.

Sam.

Sam: één van mijn favoriete namen, unisex, en tof, gewoon tof.

Zoals u kan zien, kan ik ook al geen fatsoenlijke drieën meer maken. Maak u geen zorgen, dit is nog niet de versie die ingescand zal worden. En heb nog wat geduld, medemensch. Ik dank u.