Lou.

Soms worden er kinders geboren om harten te stelen, lijkt wel. In die categorie stel ik u voor: Lou.

Lou liet wat op zich wachten, zo’n 3 weken geleden en dat was niet tof, maar we hebben het hem al lang en breed vergeven. Het zijn de kinders die het wachten waard zijn, die u laten wachten. Zo zit dat.

Ik voorzag hem vestimentair, enigszins op de groei en met fotografisch bewijs van vooral dat laatste.

We zouden hem (3 weken) niet meer zien liggen moest ik hem in het kruippakje (maat 2-4 maand) gestoken hebben, maar het tshirtje, dat wilde ik toch graag even passen. Gewoon voor de zomaar. Er werd mij namelijk op het Leuvens Stiksel verboden een 62 te maken, want volgens ervaren moeders, zou het kind daar mogelijks al bijna uit aan het groeien zijn. Ik luister altijd naar ervaren moeders, dus ik maakte een 68 en ziet.

Het kind kan alvast leren zwemmen en geef toe: hij impressioneert toch wel wat met zijn brede schouders en vervaarlijke blik.

Of misschien komt hier gewoon al enig bokstalent in de dop naar boven.

Gelukkig, ooit zal hij groeien tot maat 68 en hopelijk krijgt hij dan een tijd geen eten van zijn moeder, zodat het tshirt een meer dan zinloos bestaan kan leiden.

Ik weet dat u was afgeleid door de baby, voorzekers als u van het vrouwelijk geslacht bent, maar als u toch met oog voor detail naar de tweede foto keek, dan zag u het al.

Ik bespaar u de vraag: zonder commercieel winstoogmerk, dat is. Ik vind dat gewoon amusant. Wel wat dom van mij om ze te bloggen in één bericht met iets veel schoners.

Kruippakje: eigen patroon, hier. Stof: Znok.
Tshirt: Happy Animals uit Ottobre 3/2011. Stof: lang geleden hier.