Feest op Neonato.

De liefde voor mijn beroep, ik bezong ze al eerder. Mogen zorgen voor de allerkleinsten, ik ben ne sjansaar, gelijk ze dat wel eens zeggen. Dat is niet altijd pais-en-vree, dat is waar, maar juist dat moedigt aan om stapjes vooruit, hoe klein ze ook zijn, dik in de verf te zetten.

Vorig jaar kropen een collega en ikzelf al achter de naaimachine om onze afdeling van vrolijke lakentjes te voorzien. Ze gaan dagelijks door mijn handen, zijn al duizend keer gewassen en stralen nog steeds als nooit tevoren. Mensen vragen wel eens waar ze ze kunnen kopen en zeggen dat ze zo mooi zijn en al.

Er was een klein stukje van de appels over.

Nu niet meer.

IMG_9843

Feest vieren wij, als er vermaand wordt. Terecht, want zo’n kindje verzet bergen op die maand tijd. Van niks kunnen, naar zóveel. Van voorzien worden van zuurstof en voedsel door de placenta, naar zelfstandig ademen en voldoende melk verteren om zonder infuusje te kunnen. Van (heel) veel sondevoeding naar (deels) die melk zelf drinken via een flesje en/of de borst. Van de couveuse naar een verwarmd en dan een gewoon bedje. Van onder de twee kilo naar boven de twee kilo. Van altijd maar slapen, ook als er gegeten moet, naar wakker worden als het tijd is om te eten en grote nieuwsgierige oogjes en handjes die in een mondje verdwijnen. Van heel veel kabeltjes naar al wat minder.

IMG_9860

Gisteren hingen voor het eerst onze nieuwe vlaggetjes uit. Een andere collega dan die van de lakentjes kreeg het naaien in de vingers op Van Katoen en wij deden van teamwork om dat restje stof te verwerken. Nu slapen ze een dag lang tussen de vlaggen, de kinders die maandig zijn.

Prematuurtjes for the win ♥.

Met een dikke merci voor J. die hier voor het eerst in zijn leventje model speelt en voor zijn mama en papa die daar toestemming voor gaven.