Time of my life.

Schrijven over dagen die van 7u tot middernacht duren, ik moet er misschien mijn job van maken. Beginnen kan ik met waar ik toen mee eindigde. Ge moest daar zijn, gij. Ga maar in een hoekje zitten wenen als ge er niet waart, want het was zoveel meer dan waar woorden voor bestaan.

Laat een perfectionist (en geen gewone, ik mag dat zeggen, sommige mensen weten waarom) een feestje organiseren dat een hele dag duurt en je zal je geen seconde van de dag vervelen. In mijn geval letterlijk, want van een voormiddag workshop volgen ging alles heel smooth over in een namiddag én een avond workshop geven.

Dat volgen, basis fotografie welteverstaan, leverde volgend soort taferelen op:

IMG_0312
Ik vond dat dan weer te hilarisch, dus in plaats van naar het leermoment te luisteren en zelf in 37 shots (37 wordt het getal van de dag, mark my words) die marshmallows perfect in beeld te brengen, maakte ik een slechte, tegen het licht getrokken foto van mijn medeworkshopvolgers.
Wat ik nu wel kan is meepraten over diafragma, sluitertijd, isowaarden, raw- of jpegformaat en nog 37 andere dingen die me  nu ontsnappen. Ik zal dan toch allicht wat beter begrijpen wat die knopjes op mijn toestel willen zeggen. Wie weet denkt u bij mijn volgende blogpost wel (of deze al, zelfs): hee, die foto’s zien er zo anders uit! Beter of slechter, ik laat dat uw gedacht zijn. Maar dus, oorzaak: AV ipv automatisch. Ha! Huh? Och ja, veel oefenen, ze zeggen dat. Ze zeggen wel niet hoe ge extra uren aan uw dagen kunt toveren.
IMG_0288
Dat workshop geven, dat was een ander paar mouwen. Redelijk leek in zoiets, na enkel een workshop voor beginners begeleiden op Van Katoen, piekerde ik me suf, op voorhand. Ik kon me weinig voorstellen bij of ik zoiets zou kunnen, maar soms is genoeg als anderen in je geloven. Ik ga dat dan onthouden en dan moet ik me in de toekomst nooit meer suf piekeren. Seriously, soms is het leven zo eenvoudig.
U verstaat, het was de max. Van mijn kant, dan, toch. Ik liep voorzekers 2 keer 37 toerkes rond die drie tafels tijdens beider workshops en ik ben mijn voeten nog altijd een beetje kwijt. En ik legde 37 gedeeld door 3 keer uit hoe ge een invisible closing seam ofte onzichtbare hechtsteek uitvoert en ik zei minstens 37 keer: ge zult dat moeten lostornen. Daar ergens stond mijn stem op punt van ontsnappen. Maar, mijn deelnemers: ze bruisten van enthousiasme, ze gaven nooit op en ze gingen (bijna) allemaal met een afgewerkte kussensloop naar huis. Hulde voor hen!
En ook, veel belangrijker, ik zag het bij ze allemaal: ze gingen naar huis met een glimlach om hun lippen. En daarvoor deed ze het, geloof me.koffie

Dus ik zeg: tot de volgende. En dat u daar ook allemaal mag zijn, want geen schonere manier om een week af te sluiten, dan daar, in het MIAT op een Maakdag.