Aangezien mijn lijf al 2 dagen compleet negeert dat ik terug in ons Belgenlandje ben, door koppig te doen alsof ergens tussen half 5 en 5 uur ‘s morgens de moment is om wakker te worden (want in Nepal is het dan al 10 uur hoor!) heb ik een overdaad aan zeer rustige uurtjes die ik dan maar vul met u voorzien van wat fotografisch bewijsmateriaal van mijn afwezigheid de afgelopen drie weken. We juichen allemaal tesamen dat dat mogelijk is, want 24 uur na mijn terugkeer ontdekte ik dat SD-kaartje nummer 2 met meer dan de helft van de foto’s twee toertjes meegedraaid had in mijn wasmachine. Met het geluk aan mijn kant, slaagde ik er twee (vreselijk lange) uren later in de foto’s te recupereren.
Dus.Namasté! Ofte de manier waarop mensen elkaar groeten in Nepal. Ik zei het bijna tegen de kassierster van de GB zondagmorgen en besefte tegelijk dat het voorbij was en is: het wonderlijke Nepal.
Ik werd er 28.
  IMG_0779
Den elentriek viel daar al eens uit.
IMG_0811
We gingen raften op een rivier die ons langs vele stukjes hemel op aarde bracht.
IMG_1492

Knal in het midden trokken we 11 dagen de bergen in. Om ontelbaar keer per dag met stokkende ademhaling een onbeschrijfelijk vergezicht te mogen aanschouwen. Om elke dag liters vieze thee met suiker te drinken, want elk grammetje energie was welkom. Om te genieten van het ritselen van bladeren, het bruisen van een rivier, het klateren van een waterval, het getjirp van allerlei vogels, de geur van vochtige boslucht.Tea with a view, het ding was acuut wat minder vies.

IMG_1835

Besparen van alle zonsopgangen die ik zag doe ik u, maar troosten met één van de meest geslaagde foto’s ervan. Geluksvlaggetjes, een dik pak wolken vele meters onder ons en de zon die vanachter de bergen kwam. Opstaan om 6 uur is wel eens erger geweest, hee.
IMG_1817
Doel van de trekking: het basiskamp van het Annapurnagebergte, deel van het Himalayagebergte. Zo’n 3000 meter boven ons vertrekpunt, te midden van 10 besneeuwde bergtoppen, enkel bereikbaar via een paadje langs waar alleen maar mensen lopen en langs waar dus ook enkel mensen als “lastdier” gebruikt worden om spullen de bergen in te dragen. Boven de boomgrens. Met ‘s nachts temperaturen tot -20°C. Zonder overdrijven was ik ervan overtuigd dat ik nooit meer warm zou worden.

IMG_2032

IMG_2039

Na de trekking, de afritsbroeken, de bergbottinen, de deodouchen, de afwezigheid van juwelen, hielden wij vrouwen ons weer met vrouwendingen bezig, de luttele dagen na de trekking.

IMG_2422

Ik had de eer om de allermooiste kindjes te fotograferen.
IMG_2201
IMG_0996
En al dat schoons mensen, stond in schril contrast. Mijn hart zei ontelbaar keer krak.
IMG_1092
Want veel mensen hebben daar weinig en ik zou ze allemaal willen geven wat ze broodnodig hebben. Ze leven op een manier waar wij ons amper iets bij kunnen voorstellen. Ze halen water in een grote kruik aan een waterpomp of een kraantje aan de rand van de straat (krak). Ze wassen hun haar bij datzelfde kraantje, of ze wassen zich in een soort rivier of beek met vies water (krak). Ze kunnen geen schoenen kopen voor hun kinderen (krak). Ze moeten keihard werken voor heel weinig geld (krak). Hun kinders dragen nooit kleren in de goeie maat en ze zijn altijd vuil, altijd (krak). Soms sturen ze hun kinderen de straat op om te bedelen met hongerige ogen (krak krak). Ze hebben alleen maar vieze onhygiënische wc’s, van die Franse gaten in de grond waar ge water in moet kappen om “door te spoelen” (krak). Ze lopen op slippers door de bergen met vele kilo’s bagage op hun rug (tot soms drie trekkersrugzakken) (krak). Ze hebben geen sociale zekerheid (krak). Ze hebben geen geld voor wegenaanleg en rijden zo al hun auto’s op geen tijd kapot, maar ze blijven ermee rijden waardoor de hoofdstad baadt in uitlaatgassen en opwaaiend stof (krak).
Maar het zijn de liefste mensen op aarde, ze zijn altijd vriendelijk en behulpzaam. Alle locals waar wij mee in contact kwamen zitten in mijn hart. Ondanks hun hard bestaan, dragen ze een levenslust waar wij van kunnen leren. Heel veel.

En één van de dingen die mij het meest bijblijft, is de kleurenpracht van Nepal. Geen dag is gepasseerd zonder geluksvlaggetjes die zich op ons netvlies brandden, zoals die bij de grootste Stupa van heel Azië (in Boudha, Kathmandu).

IMG_2348
Kort samengevat waande ik me 1000 keer in de hemel en ben ik evenveel keer gestorven. Mijn lijf protesteerde zwaar tijdens de trekking maar mijn geest was sterker. Ik zei het al, van de Zen en de bergen. Het moet waar geweest zijn, anders was ik verzekers één keer meer gestorven.

40 thoughts on “Namasté!

  1. Wat ben ik jaloers … Ik krijg acute heimwee naar Azië als ik dit alles zie! Nepal deed ik nog nooit, het lijkt me zo puur en mooi … En alle keren dat je hart ‘krak’ zegt maakt dat van jou een beter mens, dat weet ik zeker. Die ‘krakjes’ doen je beseffen hoe goed wij het hebben, en dat gaat niet zo snel weg als bij het zien van een docu op tv. Wanneer ga je terug? En mag ik dan mee? :-)

  2. Wat een mooi reisverslag met al even mooie foto’s! Maar al dat gekraak, zeker zo ‘s morgens vroeg op een lege maag, komt toch aan hoor… Bij die foto van die kleine voetjes deed het ook hier krak.

  3. Hmm, jetlag… dan komen de schoonste dingen naar boven. Ik moet dringend terug op verre reis want met dit te zien baal ik dat ik dit jaar thuis ben gebleven. Mooie foto’s, herkenbaar gekraak en dat zit in uw hart en zal daar nooit meer verdwijnen!
    Annick

  4. Ik weet dat het geen wonderschone eigenschap is, maar soit… wat jaloers ben ik op je!! Wat een ontzettend gave reis. Ik zet Nepal op mijn nog lange te-reis-lijst.
    Tis altijd suf hé, terug zijn. Ik noem dat post travel depression. Is een officiële ziekte en kan alleen genezen worden door het plannen van een nieuwe reis.
    Groet!
    Esther.

  5. supermooi!! ook ik krijg op slag heimwee naar peru, waar het eigenlijk allemaal een beetje hetzelfde verhaal is….

  6. Die zonsondergang! En na al die krakken te lezen, voel ik mij wel schuldig dat mijn eerste gedachte was:”Joepie, ze is terug!”

  7. amai, ik word hier week van. Echt, zo mooi (als wat je mooi kan noemen maar eigenlijk te vuil, te vies, te erg is).
    Ben jaloers op de foto van je bergbotinnen en die kleine voetjes…de hemel op aarde en daar mag je heel blij om zijn! Fijn dat je zo n reis mag gehad hebben ; geniet er maar oneindig van na!

  8. wauw zeg, de verhalen over Nepal zijn dus waar… het moet daar toch iets speciaals zijn!
    Blij dat je, ondanks de harde realiteit, er zo van genoten hebt! En wij genieten een ietsie-pietsie mee met die mooie foto’s!

  9. Voor mij graag vanaf vandaag elke dag een stukje verslag met dergelijke prachtige foto’s. Een week of drie zal volstaan, bedankt :)

  10. Namasté, dat is groeten van hart naar hart. Vol respect. Zo is ook je verslag, vanuit je hart en met alle respect; voor de natuur, het land, het volk.

  11. Mooi, zowel je foto’s als je verslag. En nu geniet ik er even van na. Met lekkere thee. Zonder suiker. En een net iets minder prachtig uitzicht. Probeer dat gevoel zo lang mogelijk vast te houden, zou ik zo zeggen :-)

  12. Amai Nele, misschien ligt het aan de babybleus die nu plots is opgekomen bij het lezen van je bericht, maar ik ben zonet ‘gekrakt’ bij het lezen ervan, en van het zien van je mooie foto’s. ZO blij dat we elkaar morgen terugzien, wil er alles over horen! En kijk ernaar uit om Juline aan je voor te stellen ;)
    C ya!!

    Veerle
    x

  13. waw!!! kippevel!!!
    die elektriciteitsdraden zijn nog nikske verandert op bijna 10 jaar tijd:
    SUPER!!!
    de “windhorses”, de “hot lemon”, die imense knappe mastodonten met hun hevige aantrekkingskracht … Nepal s heeeerlijk!!!
    ge zult wel genoten hebben!!!
    liefs, mimi xxx

  14. Wat kan je het hier mooi neerschrijven… die mensen blijven voor altijd in je hart!

    Inderdaad heel mooi al die geluksvlaggetjes!
    lieve groet,
    Marina

  15. wat hebt ge dat weer schoon bij elkaar gepend!!
    Zalig, zo een mooie reis…hopelijk kan je er nog lan van nagenieten!!
    Herre***

  16. Néle! Zo blij om te zien dat je goed en wel terug in ons belgenlandje bent! Ik heb super veel aan je gedacht! Wat een prachtige foto’s en verhalen!! Ik zou er alles over willen horen! Een plekje in je agenda wil ik wel reserveren, maar ik denk dat je na zo’n intense dagen, nog wat rust kan gebruiken! Tot gauw! :-)

  17. Jeej je bent terug! Wat een herkenbaar reisverhaal, én foto’s :-) Ik ben na 2 maanden nog steeds bezig met het mijne… vindt de juiste woorden niet, het was allemaal zo veel en zo mooi!
    Je gids naar Anapurna heette toch toevallig niet Rupak?

    Hopelijk tot op het volgende Stiksel voor spannende verhalen en groepsintriges in real life ;-)

    1. Nee, Akal, heette hij :-). Maar daar lopen véél gidsen rond natuurlijk. Ja, wij moeten elkaar dringend eens treffen op het Stiksel. Normaal gezien ben ik er de volgende keer bij!

  18. Wat een cultuurshock. Maar wat een pracht! Door hier te lezen en te kijken waan ik me een stukje in Nepal.
    Ik herken trouwens de bergbottinen :) De mijne deden van trektocht door Schotland (ook schoon, maar een peuleschilletje in vergelijking met hierboven) en Amerika, en wensen bij deze ook een tocht naar Nepal.

  19. In een woord: zalig! Nepal staat zeer hoog op mijn lijstje en nu nog meer. Het ‘kraken’ van je hart is zo herkenbaar van in mijn Bénin-tijd, telkens dat dubbel gevoel. Maar blijf vooral genieten van die supermooie herinneringen!

Comments are closed.