Fase 1: ontkenning.

De hele wereld denkt dat ik het best goed doe zonder jou.
Maar ik doe niks zonder jou.

Ik praat over je in de tegenwoordige tijd want het is leuker om te doen alsof je elk moment kan binnenkomen en wij zien en spreken mekaar met meer regelmaat dan ooit hiervoor. Er is nog zoveel dat ik je moet vertellen dat het belachelijk is dat je dood bent en er nooit meer zal zijn. En ook nog, jij bent zowat een halve encyclopedie en ik wil daar nog zóveel van leren, het zou absurd zijn moest al die kennis nu zomaar onder de grond zitten. Of in de hemel, als die bestaat.

We doen alles samen: door de plassen stampen als het regent, genieten van de laatste zonnestralen, wegvliegen gedragen door de gure herfstwind en fietstochtjes maken door de ijzige kou met een muts op ons hoofd en handschoenen aan. En ook: in de bres springen voor anderen en onszelf keihard vergeten. En dan achteruit lopen om onszelf op te pikken om weer verder te kunnen. Lachend, we doen alles lachend. Want een dag niet gelachen is een dag niet geleefd en de mensen zouden nog kunnen gaan denken dat je dood bent.

Heel soms zijn we apart, maar dan zie ik in mijn ooghoek dat je me stiekem voorbij rijdt. In je groene Mercedes. Het raampje open en je witte haar dat uit model vliegt door de wind. Of je neemt de tram die ik nét mis, omdat de deuren al lawaai maken. Een paar seconden op mijn netvlies en dan ben je er weer vandoor. In die paar seconden lijken al mijn ingewanden van plaats te wisselen.
En als we mekaar niet zien, zorg je wel voor muziek op de radio die nergens anders dan bij jou hoort, voor zon op mijn snoet en kwetterende vogels, veel te vroeg in de ochtend.

Soms fluister je in mijn oor, want je stem is weg. Het geluid is kwijt en ik denk dat het nooit meer terugkomt. Ik graaf continu in mijn herinneringen op zoek naar, maar het is daar windstil. Behalve je lach, je lach die altijd voor een seconde stilte en dan een lachsalvo van alleman zorgt. Mensen doen lachen door te lachen, ik noem dat een kunst. En jou een kunstenaar.

En kunstenaars blijven altijd leven, altijd en ever en altijd.

Untitled-1

17 thoughts on “Fase 1: ontkenning.

  1. heel mooi, heel warm, en zo echt. Heel pakkend. Als ik het goed begrijp, schreef je de tekst al een hele poos geleden. Ik hoop dat het meest rauwe, meest pijnlijke verdriet, stilletjes aan wat verzacht is. Alle kleine, soms dagelijkse ‘verdrietjes’, horen erbij denk ik… Maar herinneringen kunnen naast pijnlijk ook heel warm zijn. Dat hoop ik voor jou…

  2. Gemis is nooit eenvoudig. Maar kinderen houden je bij de tijd.Het meest baal ik er nog wel van dat ik geen tijd had of maakte voor diepe gesprekken. Ik mis mijn moeder en moederdag maakt het niet eenvoudiger. Gelukkig word het wel iets makkelijker nu het bijna een jaar geleden is. Maar onwerkelijk is het nog steeds.

  3. Heel heel heel mooi… Soms is het leven zo oneerlijk, en kan pijn zo rauw zijn…
    Tijd heelt wonden zeggen ze, maar toch ook een beetje niet, soms zijn er van die vlagen dat alles weer even scherp aanvoelt als jaren geleden.
    xx

  4. Ik ben er zo door gepakt door dit stukje en het vorige met datumstempel… Hoe een groot verdriet kan leiden tot zo mooi geschreven stukjes, ik heb er bewondering voor. En ik schreef het vorige keer niet, maar ik dacht bij de eerste zinnen toen ook onmiddellijk aan Toon Tellegen (en las daarna in de commentaren dat ik niet de enige was).

  5. Ik vind het ook zo beangstigend als ik ineens besef dat ik niet meer weet hoe een stem klonk, of als in mijn gedachten een gezicht plots een vlek wordt en ik het niet meer kan terugroepen. Het lijkt wel of je hebt geschreven wat ik vaak denk. Straf vind ik dat.
    Sterkte.

  6. Ik kom toevallig op je pagina terecht,
    weet niet goed vanwaar dit verdriet, maar begrijp meteen hoe diep de liefde ging, gaat, blijft.. Het is prachtig verwoord, en heel erg pakkend.. Veel sterkte, en blijf schrijven, je verrijkt er het WereldWijdeWeb mee ;-)

  7. Dit is zo echt hoe het voelt. Dat eindeloos zoeken naar die stem, de gruwel. De contouren van een gezicht. Zo mooi en zo pijnlijk, Nele, bedankt.

Comments are closed.