Ze zien het niet.

De mensen, ze hebben het niet door en het ziet er wat belachelijk uit, van op een afstand bekeken. Met hun kop vol domheid doen ze verder, alsof jij nog bent.

Ze wassen hun auto’s. Ze gaan naar de kapper. Ze kijken tv. Ze fietsen naar hun werk of naar school. Ze hebben oeverloze gesprekken en ze lachen dan, te veel. Ze zeggen goeiedag en ze zwaaien naar mensen die ze kennen. Ze gaan naar de bakker en de slager. Ze maken eten en ze eten. Ze lezen de krant en inhoudsloze tijdschriften. Ze liggen uren in de zon in de hoop op wat kleur. Ze wachten op de trein, minuten en uren. Ze maken praatjes met de buren. Ze wassen hun kleren, ze strijken, ze poetsen de badkamer. Ze barbecueën en ze houden feestjes, elke dag lijkt het wel.

Maar waarin ze zich pas écht belachelijk maken, is: ze maken zich druk. Ze maken zich druk over de kleur van hun handtas en schoenen. Over het weer en over een paar regendruppels. Over de reclame in de brievenbus en het nieuws in de krant. Over hun haar: van dat gezeur over een bad hairday. Over uitgelopen mascara.
Ze maken zich druk over onzichtbare bulten aan hun lijf en over boterhammen met choco. Over rommel als er bezoek komt. Over slechte muziek op de radio en over dat er nooit iets op tv is. Over baby’s die altijd wenen en nooit slapen. Over zeurende kinderen en over echtgenoten die alleen maar aan zichzelf denken. Over gele of roze shampoo. Over broertjes die te veel lawaai maken. Over te koud zwembadwater en natte voeten op het parket. Over dingen die ze niet hebben en keihard nodig (denken te) hebben. Over vriendinnen die nooit luisteren en constant praten. Over een vlek op hun broek en over lege tandpastatubes.
Ze maken zich druk over een lege tomatenbak in de supermarkt en ze wilden spaghetti eten. Over teveel blabla op de radio. Over te lange rijen aan de kassa en over de tijd, die altijd te snel gaat. Of te traag, maar nooit tegoei. Over auto’s die afslaan zonder te pinken en over vrachtwagens die mekaar voorbij steken op de autostrade. Altijd waar er maar twee rijstroken zijn. Over de zon die te vroeg ondergaat of te laat opkomt. Over is het nog ver en zijn we er bijna.

De mensen, ze maken zich druk om zoveel en ze zouden eens moeten weten. Ze zouden eens moeten weten hoe mis ze het hebben en hoe belachelijk het eruit ziet. Als ze me de kans zouden laten, zou ik mijn verdriet in de schaal leggen omdat niets anders duidelijker zou zijn.
Maar ze zien het niet.

En nu sta ik hier. In mijn bel van oorverdovende stilte. Te roepen dat de wereld niet meer draait maar stilstaat omdat jij niet meer bent.

Dat de wereld stilstaat omdat jij niet meer bent, maar ze zien het niet.

Ze zien het niet.

Ze zien het niet.

 

3-augustus

20 thoughts on “Ze zien het niet.

  1. heel mooi! komt heel erg binnen hier.
    zo jammer dat mensen bezig zijn met onbenullige zaken
    hun energie stoppen in iets wat er geen bal toe doet.
    In plaats van stil te staan bij wat echt is.
    En als je zelf wel stilstaat, door pijn of verdriet, of gewoon omdat je niet wil meedoen met al hun onnodige heisa,
    dan lijkt het leven wel een freakshow.
    groetjes

  2. Het klopt helemaal. Je ziet het vaak wel als je zelf iets aangrijpends hebt meegemaakt.
    Liana

  3. Diep in mij zegt en voelt een stem hetzelfde. Soms lijkt die stem heel even weg, soms fluistert ze en heel vaak roept ze keihard.

  4. Hopelijk zijn er mensen bij je die het wel zien, en op de juiste moment de juiste dingen tegen je zeggen, of laten blijken dat ze het wel zien!!!

Comments are closed.