Poppies.

Klaprozen zijn mijn lievelingsbloemen. Big time. Het moet de rode kleur wel zijn, en hun eenvoud. En het gevoel dat ik krijg als ik een veld vol zie, want dat is zoals warme chocomelk drinken in een donker café op een ijskoude winteravond na een stevige wandeling. Dat warme gevoel dat door je slokdarm gaat en je van binnen uit verwarmt, dat.

Al eerder liet ik zien op wat voor schoon plekje ik woon. Wel, het wordt nog beter, want vanaf juni op 2 minuten fietsafstand: een veld vol klaprozen of poppies. Ik zat er al op te wachten en toen ik er afgelopen week voorbij reed was het daar, dat gevoel.

IMG_8344

Ze lieten zich niet zo makkelijk fotograferen, want een zacht windje zorgde ervoor dat ze geen seconde stil stonden.

IMG_8317

Sommige lijken verfrommeld.

IMG_8345

Andere in de fleur (aha!) van hun leven.

IMG_8329

Ze doen me denken aan de westhoek, aan Ieper, waar ik lang geleden was en zij onlangs nog vastlegde op de gevoelige plaat wat sinds toen in mijn hoofd zit. In mijn bezit sinds toen: een papieren “poppie” dat drie verhuizen overleefde en om de zoveel tijd luister ik hiernaar op youtube en elke keer opnieuw: goose bumps.
Versta me niet verkeerd, voor de rest heb ik geen overdreven oorlogsobessie. Het is gewoon nogal beklijvend, als ge daar geweest zijt. Ik moet nog eens terug, ik ben wat slimmer en ouder dan toen.
IMG_8355
En wees gerust, klaprozen zijn de enige bloemen waar ik een fotoreeks van kan maken. Alle andere bloemen vind ik net zo saai als wat jullie hiervan vinden. Maar dus, mijn lievelingsbloemen.