Werelddag van het vroeggeboren kind.

De beslissing om vroedvrouw te worden, was mijn meest geniale ooit. Nooit nog heb ik ideeën gehad, die daaraan kunnen tippen. Ik zou niet mogen zorgen hebben, voor zij die vandaag gevierd worden, wereldwijd.

Elk kindje dat te vroeg geboren wordt, staat voor een uitdaging waar geen enkele later in hun leven nog maar in de buurt van zal komen. Ze moeten ademen en hun lichaam van zuurstof voorzien met behulp van onrijpe longen. Ze moeten drinken en verteren, zonder fatsoenlijke zuigreflex en met een maag-darmstelsel waarvan de details nog niet uitgewerkt zijn. Ze worden blootgesteld aan veel meer prikkels dan elke normale pasgeborene, maar beschikken nog niet over een rijp zenuwstelsel waardoor elke prikkel tien keer zo hard binnenkomt. Ze zouden zichzelf kunnen troosten als ze in staat waren hun armpjes en beentjes te plooien om de foetushouding aan te nemen, maar alleen hun strekspieren zijn goed ontwikkeld, de buigspieren doen dat pas op het einde van de zwangerschap.

Bewustwording over vroeggeboorte is belangrijk. Hoe vaak hoorde ik al: “ik had het niet door, ik had eigenlijk al de hele dag weeën, maar twee maanden voordat je uitgerekend bent, denk je daar niet aan”, of ook “ik dacht dat ik urine verloor, maar het bleek vruchtwater te zijn”. (Waarmee ik niet met een schuldig vingertje wil wijzen, maar de onwetendheid wil onderstrepen.)
Om de werelddag vandaag binnen het ziekenhuis aan te kleden vond ik twee kindjes bereid om hun krachtigste kant te laten zien voor de lens. Ze kregen van hun ouders ook toestemming om op mijn blog te blinken.

IMG_0401 copy

IMG_0478 copy

IMG_0467

IMG_0490

IMG_0527

IMG_0427 copy

IMG_0577

IMG_0598

IMG_0610 copy

IMG_0418

IMG_0518

Wij, hier in België en de rest van de Westerse wereld doen ons best om alle ondersteuning te bieden aan deze kindjes. Waar de longetjes tekort schieten geven we ze zuurstof, waar hun verteringsstelsel het laat afweten, geven we de voeding intraveneus. Waar de zuig- en slikreflex nog niet geoptimaliseerd is, geven we sondevoeding. We proberen prikkels tot een minimum te beperken en helpen ze met alle mogelijke kussentjes en dekens om een goeie houding te vinden zodat ze comfortabel liggen. We hebben aandacht voor hun ontwikkeling op zoveel mogelijk vlakken.

Maar wat hier gebeurt, gebeurt niet overal. Op vele plekken op dezelfde wereld is niet de juiste kennis, zijn niet de juiste middelen. Hun kansen zijn slechts een fractie van degene die ze hier zouden krijgen. Elke woensdag kan je op één kijken naar Missie Mosango, waar de harde realiteit van geboren worden in een Congolees ziekenhuis getoond wordt. Het is vreselijk om te zien hoe kindjes niet krijgen wat ze nodig hebben, omdat het er niet is, het is schrijnend en pijnlijk, en het voelt elke keer alsof mijn hart eruit gerukt wordt en ik er de rest van de week mee onder mijn arm moet lopen, maar ik kijk, want mijn ogen ervoor sluiten lijkt nog erger.

De werelddag is er voor hen allemaal, voor zij die alle kansen krijgen en zij die er geen krijgen. Voor zij die een vlekkeloos parcours afleggen, voor zij die hindernis na hindernis moeten overwinnen en voor zij die het niet halen.

Wie vandaag wil opdragen aan een speciaal kindje, mag dat natuurlijk altijd in de reacties hieronder laten weten, ik lees het graag!

Met oneindig veel dank voor J. en A., en hun ouders.

 

36 thoughts on “Werelddag van het vroeggeboren kind.

  1. Wondermooie foto’s. Als ik jouw verhaal lees, moet ik nog maar eens beseffen wat een wonder het toch is als kindjes gezond en wel, voldragen op de wereld kunnen komen. Een besef dat iedereen zich waarschijnlijk te weinig maakt. Ik ben zo dankbaar voor mijn 2 schatten!

  2. Maar Nele. Gij fotografisch talent. Wat een pakkende foto’s. Hoe prachtig in beeld gebracht.
    Je bent een vrouw van veel talenten!

  3. Kippenvel. Wat heb je dat mooi verwoord en verbeeld. Wat een geluk dar vroeggeboren kindjes hier zo goed verzorgd kunnen worden. Wat zou het mooi zijn als kindjes overal op de wereld diezelfde kansen zouden krijgen..

  4. Wat een prachtige foto’s! Wat wou ik dat iemand zulke mooie foto’s van ons zoontje Bas gemaakt had. Hij is op 28 september na een dikke maand op deze wereld gestorven op de neonato van UZ Leuven. Vandaag denken wij nog eens extra aan onze kleine vechter (alsof we sowieso niet elke seconde van elke minuut aan hem denken) en al zijn kleine vechtersvriendjes, stuk voor stuk zijn het kleine mirakeltjes die er alles aan doen om hier bij ons te mogen blijven. Mede dankzij mensen zoals jij, Nele, lukt dat ook in vele gevallen. De neonatologieverpleegsters en -verplegers verdienen stuk voor stuk een standbeeld, voor hun vakkennis, de liefde die ze aan die mini’tjes geven, de steun die ze de ouders geven… Dank je wel!
    Basje, jij woont voor altijd bij ons, jongen, in ons hoofd en in ons hart, in alles wat ons aan jou doet denken! <3

  5. Hier ook een héél blije vroedvrouw :) En om het te vieren ga ik mijn kindjes op neo nekeer extra knuffelen vandaag se ;).

  6. Knappe foto’s! Ze doen me denken aan mijn tweelingnichtjes die 5 jaar geleden ook te vroeg werden geboren en dankzij de fantastische neonatologieploeg van het Sint Augustinus in Wilrijk alle zorgen hebben gekregen die ze zo broodnodig hadden.

  7. Wat een prachtige foto’s. Dat het er niet overal zo aan toe gaat weet ik maar al te goed. Toen ik 10 jaar geleden in een klein ‘ziekenhuisje’ in Uganda een rondleiding kreeg, kwamen we ook langs de materniteit. De enige couveuse die er stond, en bezet was, leek meer op een aquarium en zag er vrijwel nutteloos uit. Het kindje dat er in lag leek dan ook in niet al te beste gezondheid. Ik heb toen heel hard moeten slikken en was meteen ‘blij’ dat we geld hadden ingezameld voor het ziekenhuisje. Maar dat beeld, dat vergeet ik nooit meer! Ik wil graag deze dag aan dat ziekenhuisje opdragen. En vroedvrouw, een nobel beroep.

  8. Vroedvrouw, de juiste keuze, zeker weten, je beelden, je schrijven, één en al toewijding!
    De kindjes hebben bij jou van de eerste seconde de juiste support, een troost voor vele mama’s en papa’s. Dat doet héél veel, zeker als een zwangerschap al met de nodige zorg verlopen is.
    Een pluim voor alle kindjes en lieve supporters!

  9. prachtige foto’s, van prachtige kindjes. ik hoop dat het snel goed komt voor hen en hun families.

  10. Die kleine broze lijfjes met zoveel levenslust….
    26 jaar geleden kwam ik zelf te vroeg te wereld als laatst geborene van een drieling. Met toen slechts een luttele 1,250 kg op de weegschaal, ben ik alle verzorgers dankbaar dat ik dankzij hen gezond en wel ben opgegroeid.
    Bedankt voor jullie moed en doorzettingsvermogen, elke dag opnieuw!.

  11. Wat een schitterende foto’s! Ode aan de vroeggeboren kindjes, maar ook ode aan alle vroedvrouwen en verpleegkundigen die alles op alles zetten om die kindjes alle kansen te geven. En die ook heel belangrijk zijn om de ouders op te vangen als het misloopt met de kindjes. (In gedachten bij Jonas, na 32 weken zwangerschap levenloos geboren.)

  12. Met tranen in de ogen bekijk ik jouw foto’s. Wat ben ik blij dat ik mijn kindjes met liefde flink overtijd heb gedragen terwijl zovelen me gek verklaarden.
    Blij dat er mensen zijn zoals jij die deze vechtertjes met liefde omringen!

  13. onwaarschijnlijk prachtig Nele!
    De foto’s maar ook je verhaal! Dikke kus aan alle kleintjes daar bij jullie!

  14. Nele, je raakt me enorm met je woorden en je prachtige foto’s. Onze jongste dochter kwam totaal onverwacht al na 27 weken zwangerschap ter wereld.

    Tijdens de eerste zwangerschap verloren wij onze dochter na vijf maanden aan een aangeboren afwijking. Kort daarop volgde een gezonde zoon en zo’n 1,5 jaar later ook nog een gezonde dochter. Tijdens de vierde zwangerschap kreeg ik plots hevige pre-eclampsie. Nooit eerder had ik een te hoge bloeddruk gehad, de doktoren stonden voor een raadsel. Na vijftien onzekere, lange, slopende weken mochten we ons kleine meisje eindelijk mee naar huis nemen. De (borstvoeding via de) sonde en de zuurstofondersteuning waren vlak daarvoor afgebouwd.

    Nu is ze net twee en de vrolijkste, makkelijkste en grappigste peuter die ik ken. Voor haar twee jaar is ze, logisch, nog klein en ook nog altijd extra kwetsbaar, zeker in het herfst- en winterseizoen. Maar ze is gezond, een groot wonder.

    Ik heb diep respect en veel waardering voor alle lieve dokters en verpleegkundigen op iedere NICU. We danken het leven van onze jongste dochter aan hen.

    Liefs, Els

  15. Wonderschoon.
    Ik denk vandaag aan Marie, die 2 maanden te vroeg geboren werd en wiens broertje Juul naast haar in mama’s buik stierf. Ik duim dat Marie een flinke, grote, zorgzame meid wordt.

  16. Ook ik word erg geraakt door jouw woorden. Niet omdat ze me bewust maken van de strijd die de allerkleinsten moeten leveren want dat heb ik zelf ervaren maar vooral het respect, het begrip, de inleving die uit je foto’s en woorden blijkt. Ik heb dat bij vele neonato verpleegsters mogen ervaren en net dat is de grootste steun voor ouders. Voor mij dus een dag met veel dankbaarheid voor de zorgen die ons ene zoontje heeft mogen en kunnen krijgen op neonato, maar met verdriet om zijn tweelingsbroer die deze zorgen niet gehaald heeft.

  17. Net nu ik al een paar dagen in een soort vreemde bel terecht komt , omdat onze twee meisjes hun eerste verjaardag er stilaan aankomt .
    De feestjesmaand zal nooit meer hetzelfde zijn …
    Zo vreselijk dankbaar voor hun sterkte en wilskracht om te overleven en vooral voor alle zorgende handen in het UZ .
    Het besef komt er nu pas .
    De angst om van hen te gaan houden en hen toch te moeten afstaan heeft er zolang in gezeten .
    Dat ik bij de geboorte op dat moment zelfs maar een luttele 1000 km hier vandaan had kunnen zijn … die gedachte had ik direct toen ik vruchtwater verloor op 29 weken .
    Je hoeft zelfs niet heel ver van hier te gaan om het met héél wat minder kansen te moeten doen . Die tv-reeks ( ook specifiek over couveuse-kindjes ) kan ik nog niet uitkijken .
    Ik neem ze wel op en bekijk ze in hele kleine stukjes .
    Het helpt wel om te verwerken , merk ik .
    Zelfde met je prachtige fotoreeks van je popje Puck <3 , zo ook deze fotoreeks .
    De beste beslissing in je leven … je foto´s stralen die liefde en bewondering zo hard uit .
    Aan mensen zoals jij , trek je je als kersverse angstige ouder zo op om die zware bevreemdende periode door te geraken .
    Ik weet niet waar we gestaan hadden zonder die begeleiding . Moet er niet aan denken …
    Ik wens uit heel mijn hart voor alle kleine vechtertjes zo´n prachtig team van zorgende handen .
    Respect .

  18. Zoooooo mooi geschreven en in beeld gebracht! Toch efkes stil geworden aan het begin van deze dag :-) Wij mogen echt gelukkig zijn met zo’n gepassioneerde vroedvrouwen om ons heen!

  19. heel erg mooi. je beelden en je woorden. maar vooral wat jullie doen. wij hebben 5 weken naast zo’n glazen huisje geresideert en zijn elke dag blij dat onze zoon hier zo goed werd opgevangen en verzorgd. niets verraad nu nog dat hij op 32 weken werd geboren. en dat hebben we aan mensen als jij te danken. fantastisch, wat jullie doen.

  20. Als ik jouw mooie foto’s zie, en daarna de reacties eronder lees, denk ik : misschien moet je daar meer mee doen. Het is prachtig.

  21. 25 jaar geleden kwamen mijn drie broertjes en zusje ter wereld na een zwangerschap van 28 weken. Enkel het kleinste patatje heeft het toen gehaald. 680 gram woog hij, toen een van de kleinste kindjes die ze in UZ Brussel al hadden verzorgd. Nu 25 jaar later worden er nog veel kleinere wondertjes gered. Prachtige foto’s Nele, fantastisch hoe je dit broos leven zo mooi in beeld hebt gebracht. Vandaag is het de dag voor alle krijgertjes in de wereld, maar ook voor mijn lieve nichtje Heidi, Nele en alle andere verpleegkundigen en artsen op neonato waar ook ter wereld. Ik heb eindeloos veel bewondering voor jullie.

    Hilde

  22. Die eerste foto toont al meteen een kindje vol levenslust! Straf, hoor, die kleintjes! En wat fijn dat er hier mensen zijn als jij die zo goed voor ze zorgen.

  23. prachtig stukje, enorm pakken, ontroerend en confronterend…
    Godzijdank dat er mensen zijn zoals jullie! Die alles geven om die kleine ukkepukken alle kansen te geven die ze verdienen!

  24. Zo mooi!!
    Bij ons derde kindje ben ik op 28 weken in het ziekenhuis beland met vermoeden van vruchtwaterverlies en voortijdige weeën. Wat ben ik toen bang geweest! Gelukkig heeft ze haar tijd toch uitgedaan.
    Je hebt een pracht-job en je doet dat ongetwijfeld super!!!

  25. Naar ik hoorde heb je deze prachtreeks zelfs mogen exposeren in het ziekenhuis? Volledig terecht. Naast geweldige vroedvrouw ben je ook een zalige fotografe. Maar dat zei ik al meermaals hé ;-)

  26. Prachtig gefotografeerd en geschreven! Een late reactie, maar ik draag hem op aan mijn man Kwinten, ook te vroeg geboren, leeft nu met een functiebeperking. We kregen een jaar geleden samen een dochtertje en ook ik ben dankbaar voor alles wat we hebben, ik neem er de beperkingen graag bij.

Comments are closed.