Werelddag van het vroeggeboren kind.

De beslissing om vroedvrouw te worden, was mijn meest geniale ooit. Nooit nog heb ik ideeën gehad, die daaraan kunnen tippen. Ik zou niet mogen zorgen hebben, voor zij die vandaag gevierd worden, wereldwijd.

Elk kindje dat te vroeg geboren wordt, staat voor een uitdaging waar geen enkele later in hun leven nog maar in de buurt van zal komen. Ze moeten ademen en hun lichaam van zuurstof voorzien met behulp van onrijpe longen. Ze moeten drinken en verteren, zonder fatsoenlijke zuigreflex en met een maag-darmstelsel waarvan de details nog niet uitgewerkt zijn. Ze worden blootgesteld aan veel meer prikkels dan elke normale pasgeborene, maar beschikken nog niet over een rijp zenuwstelsel waardoor elke prikkel tien keer zo hard binnenkomt. Ze zouden zichzelf kunnen troosten als ze in staat waren hun armpjes en beentjes te plooien om de foetushouding aan te nemen, maar alleen hun strekspieren zijn goed ontwikkeld, de buigspieren doen dat pas op het einde van de zwangerschap.

Bewustwording over vroeggeboorte is belangrijk. Hoe vaak hoorde ik al: “ik had het niet door, ik had eigenlijk al de hele dag weeën, maar twee maanden voordat je uitgerekend bent, denk je daar niet aan”, of ook “ik dacht dat ik urine verloor, maar het bleek vruchtwater te zijn”. (Waarmee ik niet met een schuldig vingertje wil wijzen, maar de onwetendheid wil onderstrepen.)
Om de werelddag vandaag binnen het ziekenhuis aan te kleden vond ik twee kindjes bereid om hun krachtigste kant te laten zien voor de lens. Ze kregen van hun ouders ook toestemming om op mijn blog te blinken.

IMG_0401 copy

IMG_0478 copy

IMG_0467

IMG_0490

IMG_0527

IMG_0427 copy

IMG_0577

IMG_0598

IMG_0610 copy

IMG_0418

IMG_0518

Wij, hier in België en de rest van de Westerse wereld doen ons best om alle ondersteuning te bieden aan deze kindjes. Waar de longetjes tekort schieten geven we ze zuurstof, waar hun verteringsstelsel het laat afweten, geven we de voeding intraveneus. Waar de zuig- en slikreflex nog niet geoptimaliseerd is, geven we sondevoeding. We proberen prikkels tot een minimum te beperken en helpen ze met alle mogelijke kussentjes en dekens om een goeie houding te vinden zodat ze comfortabel liggen. We hebben aandacht voor hun ontwikkeling op zoveel mogelijk vlakken.

Maar wat hier gebeurt, gebeurt niet overal. Op vele plekken op dezelfde wereld is niet de juiste kennis, zijn niet de juiste middelen. Hun kansen zijn slechts een fractie van degene die ze hier zouden krijgen. Elke woensdag kan je op één kijken naar Missie Mosango, waar de harde realiteit van geboren worden in een Congolees ziekenhuis getoond wordt. Het is vreselijk om te zien hoe kindjes niet krijgen wat ze nodig hebben, omdat het er niet is, het is schrijnend en pijnlijk, en het voelt elke keer alsof mijn hart eruit gerukt wordt en ik er de rest van de week mee onder mijn arm moet lopen, maar ik kijk, want mijn ogen ervoor sluiten lijkt nog erger.

De werelddag is er voor hen allemaal, voor zij die alle kansen krijgen en zij die er geen krijgen. Voor zij die een vlekkeloos parcours afleggen, voor zij die hindernis na hindernis moeten overwinnen en voor zij die het niet halen.

Wie vandaag wil opdragen aan een speciaal kindje, mag dat natuurlijk altijd in de reacties hieronder laten weten, ik lees het graag!

Met oneindig veel dank voor J. en A., en hun ouders.