Ik heb een terras!

Mijn omgeving zit vol met pessimisten en enkele alsof-optimisten, dat zijn zij, die na eerst diep zuchten met onmiskenbaar bakken ongeloofwaardigheid in hun stem, zeggen: “het zal allemaal wel in orde komen”. Met die eerste doe ik de laatste tijd “vrolijk” mee: ik trek een pruillip als iemand naar mijn appartement vraagt (weet u nog?), zeg dat het niet vooruit gaat en dat ik er geen vertrouwen in heb.

De binnenmuren werden een symbool, mijn eerste antwoord op voorgaande vraag was steevast: er zijn nog geeneens binnenmuren! En dat wekte zelfs een maand geleden al massa’s wantrouwen bij mijn omstanders (kan je dat supporters noemen, als ze alleen maar hun wenkbrauwen fronsen en met hun hoofd schudden nadat ik zulks zeg?)

 

De binnenmuren waren er vandaag nog steeds niet. Een verhaal over de badkamer en het verleggen van buizen door de loodgieter en gedoe volgde. Maar mijn terras is er. En het is mooi en groot en van hout.

 

IMG_6445

 

Wij waren daar toen de zon al een beetje ging slapen en veel grijze wolken het licht om zeep hielpen en dan deed ik nog iets met photoshop waardoor de foto helemaal fake lijkt, maar het is toch echt. Ik stond op mijn terras, vandaag.

 

terras copy

 

Memoires die neergeschreven moesten, dus deed ik dat. En u op de hoogte en dat de tijd maar wat vliegt, nu, want het potje met geduld is hier zo leeg als maar kan.