Werelddag van het vroeggeboren kind.

Vandaag is weer de dag voor hen. De dag voor zij, die nog zo klein zijn, maar al zulke grootse dingen doen. Ze kunnen en moeten wat ze nog niet zouden moeten kunnen en moeten.

Soms vraag ik me vertwijfeld af of wat ik met troostende bedoelingen zeg, wel zo troostend is. Soms keer ik met een vrolijk en voldaan gevoel naar huis, na een dag vol mini-stapjes die eigenlijk reuzenstappen zijn en soms met mijn hart in duizend stukken onder mijn arm. Maar bovenal is zo wonderlijk wat die kindjes verwezenlijken in wat voor hen eigenlijk barre omstandigheden zijn, hoe goed wij ons best ook doen.

Soms zou ik willen voelen hoe dat is, een stuk van jezelf afgeven – lang voor je daar klaar voor bent – om het te zien liggen in een plastiek bakje met in en rond een kabel of tien. En nog zou het voor mij nooit zijn als voor eender wie, omdat ik zo goed weet wat alles wil zeggen. Maar wat als je niet weet welk kabeltje op je kindje plakt, en welk erin gaat? Wat als je niet weet welke belangrijke veranderingen er gebeuren in de bloedsomloop en met de longen bij de overgang van in naar uit de buik? Wat als er daar iets hapert en je kindje ondersteuning nodig heeft? Wat als de dokters zien dat je kindje ziek is, maar nog niet weten waarom? Wat als we het nooit weten? Wat als je kindje niet wil drinken en je begrijpt niet waarom? Wat als je in België woont, maar nog maar net Nederlands leert en verder moet met die paar woordjes die je begrijpt, terwijl je kindje daar ligt, zo hulpeloos, lijkt wel? Wat als daar een kindje ligt, zo klein, maar toch van jou en je alleen maar bang bent dat je er niet voor zal kunnen zorgen, eenmaal thuis? Ik observeer en luister en doe mijn uiterste best om te begrijpen. Ik observeer en luister en hoor dat ze op zoveel onbegrip botsen.

 

Daarom lijkt hij zo belangrijk: vandaag. Om de mini’s een stem te geven, om begrip te vragen, om te vertellen over en om stil te staan en aandacht te geven.

En wie ook een stem heeft en het veel beter kan, omdat ze daar stond, aan de andere kant van de couveuse, is zij die schrijft zoals ik zou willen kunnen. Als je vandaag nog één blog leest, lees dan deze want vandaag, 17 november is Dag voor de Mini’s ♥︎.

 

Dag voor de Mini’s, maar bij die mini’s ook alle baby’tjes die onverwacht na een voldragen zwangerschap op de afdeling neonatologie belanden, met soms nog meer zorgen dan zij die de buik te vroeg verlaten en zonder hindernissen verder groeien in onze couveuses. Want het zijn vaak die kindjes die me met mijn hart-in-stukjes onder mijn arm naar huis sturen.

En dank aan jullie, die nu al elk jaar opnieuw mee luisteren en -leven en stil willen staan. Ik wil weer, zoals elk jaar, vragen of jullie vandaag willen opdragen aan een kindje dat jullie kennen. Te vroeg of niet, te klein of niet, zonder gevolgen of misschien niet meer. Want het zijn helden, het zijn helden, zij allemaal.

 

IMG_6459blog

 

201120122013

Danku, lieve M., om zo knap te poseren voor mij!

17 thoughts on “Werelddag van het vroeggeboren kind.

  1. Als prematuur en dysmatuur bijna 35 jaar geleden geboren, de tranen stromen over mijn wangen. De baby’s van nu maar ook als ze later groot zijn, waarderen dit echt. Onbewust denk ik ook altijd aan de kindjes die het niet gered hebben, zoals mijn zusje.

  2. Ik lees hier altijd graag mee, maar op een dag zoals vandaag kom ik hier speciaal dit stukje met veel begrip en liefde lezen. Ik schreef ook al een aantal jaar een klein tekstje op mijn blog… een deel om te verwerken wat ons en onze kleine helden meemaakten. Dit jaar niet, omdat ik het voor een stuk achter me heb gelaten. Ze zijn groot aan het worden, die helden van mij! Maar het blijft toch wel een speciale dag voor ons, een dag waar we eens stilstaan en bedenken hoeveel geluk we hebben. Bedankt om dit even in de kijker te zetten.

  3. Je schrijft zo mooi over ze, ik ben tot tranen toe geroerd. En inmiddels wetende van de heftigheid van prematuriteit en alles wat erbij komt kijken: respect voor zij die vol passie kiezen om er dag in, dag uit mee te werken. Ik zou het niet kunnen. Als mama kan ik je vertellen, jullie maken een wereld van verschil voor ons. Rock on!

  4. 3 jaar geleden maakte we de werelddag van het ongeboren kind mee op de afdeling Neonatologie van het Heilig Hart ziekenhuis. Elk kindje had die dag een mooie foto aan zijn/haar bedje/couveuse hangen, voor mij de mooiste foto ooit, dat gebaar, de sfeer dat dit met zich meebracht, de impact het ‘plakt’ allemaal op die foto! Toen… Kon ik me vandaag niet voorstellen, maar vandaag weet ik nog heel goed hoe het toen was en deze dag gaat nooit meer ongemerkt voorbij… Een kers op de taart is dan dit innige,oprechte en eerlijke schrijfsel van jou! Dikke merci!
    Mama van Twan xxx

  5. Ik heb alleen maar respect voor zij die dit elke dag trotseren en zij die er elke dag voor vechten. Met een eigen buikbewonertje die momenteel kans maakt om zich vroeger aan te kondigen (zondag even een opschrikker gehad) raken je mooie woorden me des te meer… Ik sta er elke keer weer bij stil… Nu misschien meer dan ooit!

  6. Wat mooi Nele! Zo pakkend! Ik ben er zeker van dat de ouders van al die mini’s heel veel troost vinden in die warme woorden van jou!
    Ik draag mijn hart op aan kleine Fré, die het helaas niet haalde.

  7. Wat heb je dat mooi verwoord!
    Het is een dag dat we nog eens terugdenken aan het moment dat ons neefje en nichtje besloten om na 27 weken uit de buik te komen. Ze hebben wekenlang gevochten en de mensen van neonatologie met hen. Ik kan alleen maar met heel veel bewondering en respect hierop terugdenken. 7 jaar zijn ze intussen. Wat zijn we dankbaar.

  8. Mooi geschreven, het brengt een krop in mijn keel als ik denk aan wat er nog vers in ons geheugen zit. Mijn kleine man en al die andere mini’s, jullie zijn kleine sterke wezentjes!

  9. Ook al sta je misschien altijd aan dezelfde kant van de couveuse en heb je nog nooit ervaren hoe het voelt om een stukje van jezelf achter te laten, toch blijkt uit alles wat je schrijft dat je heel erg mee-voelt. Dat mee-voelen en proberen te begrijpen, is zo veel waard wanneer je inderdaad bij anderen op veel onbegrip botst. Reacties zoals die van jou, zijn dan de kleine lichtpuntjes die je het einde van de dag doen halen. Misschien nog steeds met je hart in stukken onder je arm, maar wat doet het dan goed te ervaren dat er iemand die stukken mee wilt dragen.
    Voor mij was gisteren opgedragen aan mijn 2 zoontjes. Samen geboren maar sindsdien ook van elkaar gescheiden. Mijne allerkleinste die nooit heeft kunnen vechten en mijne minst kleine die een heel gevecht leverde en nu bijna 6 jaar is.
    Bedankt voor je mooie woorden.

  10. Mooi geschreven hoor! Mij pakt het ook iedere keer weer, zoonlief heeft dan maar 2w op neo gelegen, toch ‘hakt’ dat er serieus in. Die allerbelangrijkste momenten na de geboorte moeten missen, pas na drie dagen je kind kunnen vastnemen en pas na 5 dagen verluieren (zodat je eindelijk eens zelf ziet dat het effectief een zoon is ;) …), ik wens het niemand toe…!
    Nu 31w ver in mijn zwangerschap, tel ik elke week erbij als een geschenk opdat deze beeb lekker bij mij mag groeien tot hij/zij wel rijp genoeg is voor deze wereld.
    Het is alleszins een geruststelling dat mensen zoals jij voor de kleinsten en kwetsbaarsten zorgen, de liefde voor jouw vak en voor de ‘mini’s’ spat eraf :) !

  11. Amaai, prachtig en aangrijpend verwoord, zo ontroerend!!
    Ikzelf ben nog maar 15, en zeg al van mijn 10de dat werken op neonatologie mijn toekomstige job is, wat je kan doen voor de kindjes, de familie,…
    Het moet verschrikkelijk moeilijk zijn voor de ouders, de familie, de vrienden,… om zo hard uit te kijken naar zo’n mooi moment, en dan zoiets zwaar te moeten tegenkomen. Ik zou zo graag die kindjes willen helpen in hun strijd, mee vechten met hen, het verschil kunnen uitmaken, mee duimen en hopen met de familie, ze steunen,…
    Als ik jouw tekst nu lees wil ik echt zo vlug mogelijk afstuderen, stages doen in het buitenland, want daar verdienen ze het evenveel als hier om ‘gered’ te worden, en samen met deze mini’s vechten, want ze verdienen het allemaal, die moedige vechtertjes, één voor één!!

  12. Wauw, kippenvel als ik dit las. Ik heb het nog niet meegemaakt en hoop het ook nooit mee te moeten maken van dichtbij. Maar wat een geluk dat er zo’n betrokken mensen bestaan als jij voor zij die het wel meemaken.

  13. Hey, heb je blog ontdekt via via. MOOI! Prachtige foto’s van Juline. Helemaal hartverwarmend. Ik kon niet anders dan hierop te reageren, we hebben zelf sinds 15 oktober 2014 een mini, haar naam is NELE! ☺ Bijna 1 jaar nu en nog elke dag denken we ontzettend dankbaar terug aan de lieve mensen van neonatologie.

Comments are closed.