Werelddag van het vroeggeboren kind.

Vandaag is weer de dag voor hen. De dag voor zij, die nog zo klein zijn, maar al zulke grootse dingen doen. Ze kunnen en moeten wat ze nog niet zouden moeten kunnen en moeten.

Soms vraag ik me vertwijfeld af of wat ik met troostende bedoelingen zeg, wel zo troostend is. Soms keer ik met een vrolijk en voldaan gevoel naar huis, na een dag vol mini-stapjes die eigenlijk reuzenstappen zijn en soms met mijn hart in duizend stukken onder mijn arm. Maar bovenal is zo wonderlijk wat die kindjes verwezenlijken in wat voor hen eigenlijk barre omstandigheden zijn, hoe goed wij ons best ook doen.

Soms zou ik willen voelen hoe dat is, een stuk van jezelf afgeven – lang voor je daar klaar voor bent – om het te zien liggen in een plastiek bakje met in en rond een kabel of tien. En nog zou het voor mij nooit zijn als voor eender wie, omdat ik zo goed weet wat alles wil zeggen. Maar wat als je niet weet welk kabeltje op je kindje plakt, en welk erin gaat? Wat als je niet weet welke belangrijke veranderingen er gebeuren in de bloedsomloop en met de longen bij de overgang van in naar uit de buik? Wat als er daar iets hapert en je kindje ondersteuning nodig heeft? Wat als de dokters zien dat je kindje ziek is, maar nog niet weten waarom? Wat als we het nooit weten? Wat als je kindje niet wil drinken en je begrijpt niet waarom? Wat als je in België woont, maar nog maar net Nederlands leert en verder moet met die paar woordjes die je begrijpt, terwijl je kindje daar ligt, zo hulpeloos, lijkt wel? Wat als daar een kindje ligt, zo klein, maar toch van jou en je alleen maar bang bent dat je er niet voor zal kunnen zorgen, eenmaal thuis? Ik observeer en luister en doe mijn uiterste best om te begrijpen. Ik observeer en luister en hoor dat ze op zoveel onbegrip botsen.

 

Daarom lijkt hij zo belangrijk: vandaag. Om de mini’s een stem te geven, om begrip te vragen, om te vertellen over en om stil te staan en aandacht te geven.

En wie ook een stem heeft en het veel beter kan, omdat ze daar stond, aan de andere kant van de couveuse, is zij die schrijft zoals ik zou willen kunnen. Als je vandaag nog één blog leest, lees dan deze want vandaag, 17 november is Dag voor de Mini’s ♥︎.

 

Dag voor de Mini’s, maar bij die mini’s ook alle baby’tjes die onverwacht na een voldragen zwangerschap op de afdeling neonatologie belanden, met soms nog meer zorgen dan zij die de buik te vroeg verlaten en zonder hindernissen verder groeien in onze couveuses. Want het zijn vaak die kindjes die me met mijn hart-in-stukjes onder mijn arm naar huis sturen.

En dank aan jullie, die nu al elk jaar opnieuw mee luisteren en -leven en stil willen staan. Ik wil weer, zoals elk jaar, vragen of jullie vandaag willen opdragen aan een kindje dat jullie kennen. Te vroeg of niet, te klein of niet, zonder gevolgen of misschien niet meer. Want het zijn helden, het zijn helden, zij allemaal.

 

IMG_6459blog

 

201120122013

Danku, lieve M., om zo knap te poseren voor mij!