De stress-top-tien.

Toen ik het las, vond ik het wat grappig, want ik merkte er toen nog niks van. En toch verkondigde ik aan iedereen dat ik iets ging doen, dat in de top tien staat van de meest stresserende dingen die een mens meemaakt in zijn leven. Verhuizen, begot. Tot dan toe had ik alleen nog maar een slaapkamer (zonder de meubels) of een kot (zonder de meubels) moeten inpakken en van plaats verzetten. Een appartement na zeven jaar bijna niks weggooien bleek andere koek. Bovenal bleek ik voor een aannemer gekozen te hebben waar ik inmiddels een boek over kan schrijven. Incompetentie wat communiceren betreft van de bovenste plank, en een talent om zielig te doen als ik dat ben. Na veel ja-knikken en zwijgen op de verkeerde momenten, bleek ik ook te beschikken over een tot nog toe vrij onbekend kantje van mijn persoonlijkheid: ik kan een ambetant mens zijn. En ook nog: ik kan boos zijn (en tegelijk een soort van beleefd).

Daar kwam nog bij: een huurbaas die geld rook en mij rapper uit mijn appartement wilde zetten dan beloofd.  Sindsdien beschik ik over het talent om op onverwachte momenten een paniekaanval of huilbui te krijgen. Waar ik me overigens niet voor schaam, want jongens, ik ben wel iets aan het doen uit de top tien van. Uweetwel.

 

Er was ook nog een meevaller in het ganse verhaal: ik kreeg de sleutel van zijne nieuwbouwige majesteit enkele dagen voor het ondertekenen van de verkoopakte zodat de verhuis in 1 beweging kon gebeuren.

Bizar is dat trouwens, beseffen dat je hele hebben en houden op een gegeven moment in 5 auto’s en 1 aanhangwagen op de snelweg vertoeft. De zon en bijbehorende staalblauwe hemel waren getuige, die dag, middenin regenachtige en winderige dagen, in het oog van de storm, leek wel. Veertien handen hielpen mij en ik ben ze allemaal even godsgruwelijk dankbaar, al was er nog geen tijd en energie om dat in een gebaar om te zetten. Want het is het gebaar dat telt, ze zeggen.

Klein detail was dat de gaskeuring pas 1 dag na het ondertekenen van de verkoopakte (4 dagen na het krijgen van de sleutels) zou plaatsvinden. Zonder gaskeuring geen gas, geen verwarming, geen warm water. Iets groter detail was, dat die gaskeuring negatief resultaat had en pas na een week opnieuw kon gebeuren. Ja, paniekaanval en al. Eind goed, al goed, men zegt, ik logeerde een week langer bij de zus en ondertussen bracht ik hier 5 nachten door. Het is hier warm en er is warm water. Met hier en daar nog een mankementje, dat wel natuurlijk. En soms een groter mankementje, dat ook. En vooral weinig communicatie en veel frustratie.

 

Dat van dat dat grappig was, dat verhuizen in de stress-top-tien staat hoort u niet meer van mij. Stress kruipt blijkbaar in mijn schouders (vooral) en nek (een beetje) want die zijn steenhard en doen soms pijn zonder dat ik er iets mee doe. Mijn lijf was altijd al de beste verteller van mijn stresslevel. Dit is het level wanneer er niks meer bij kan.

Ik weet, van de top tien en al, maar moest u toch een geniale tip hebben wat dit alles wat leefbaarder zou maken, ze zijn welkom, zeer welkom. (En yoga blijkt dat niet te zijn, niet op een plaats waar ik me (nog) niet thuis voel en constant vreemd volk mankementen komt fixen en niet in een yogastudio die helemaal nieuw is voor mij.)

 

Mooie plaatjes van mijn prachtig ingericht appartement zijn er ook al niet. Ooit zal dat hier zo zijn, zonder de helft van mijn hebben en houden nog in dozen en zonder viezigheid op de vloer dankzij al die werkmanschoenen. Ooit zal het hier altijd opgeruimd en schoon zijn, maar nu nog niet. De iPhone deed wel wat hij moest doen, voor wie beeld bij het verhaal wil.

En verder ben ik altijd vrolijk, natuurlijk.

 

collage1

 

 

 

collage2

 

 

 

collage3