De stress-top-tien.

Toen ik het las, vond ik het wat grappig, want ik merkte er toen nog niks van. En toch verkondigde ik aan iedereen dat ik iets ging doen, dat in de top tien staat van de meest stresserende dingen die een mens meemaakt in zijn leven. Verhuizen, begot. Tot dan toe had ik alleen nog maar een slaapkamer (zonder de meubels) of een kot (zonder de meubels) moeten inpakken en van plaats verzetten. Een appartement na zeven jaar bijna niks weggooien bleek andere koek. Bovenal bleek ik voor een aannemer gekozen te hebben waar ik inmiddels een boek over kan schrijven. Incompetentie wat communiceren betreft van de bovenste plank, en een talent om zielig te doen als ik dat ben. Na veel ja-knikken en zwijgen op de verkeerde momenten, bleek ik ook te beschikken over een tot nog toe vrij onbekend kantje van mijn persoonlijkheid: ik kan een ambetant mens zijn. En ook nog: ik kan boos zijn (en tegelijk een soort van beleefd).

Daar kwam nog bij: een huurbaas die geld rook en mij rapper uit mijn appartement wilde zetten dan beloofd.  Sindsdien beschik ik over het talent om op onverwachte momenten een paniekaanval of huilbui te krijgen. Waar ik me overigens niet voor schaam, want jongens, ik ben wel iets aan het doen uit de top tien van. Uweetwel.

 

Er was ook nog een meevaller in het ganse verhaal: ik kreeg de sleutel van zijne nieuwbouwige majesteit enkele dagen voor het ondertekenen van de verkoopakte zodat de verhuis in 1 beweging kon gebeuren.

Bizar is dat trouwens, beseffen dat je hele hebben en houden op een gegeven moment in 5 auto’s en 1 aanhangwagen op de snelweg vertoeft. De zon en bijbehorende staalblauwe hemel waren getuige, die dag, middenin regenachtige en winderige dagen, in het oog van de storm, leek wel. Veertien handen hielpen mij en ik ben ze allemaal even godsgruwelijk dankbaar, al was er nog geen tijd en energie om dat in een gebaar om te zetten. Want het is het gebaar dat telt, ze zeggen.

Klein detail was dat de gaskeuring pas 1 dag na het ondertekenen van de verkoopakte (4 dagen na het krijgen van de sleutels) zou plaatsvinden. Zonder gaskeuring geen gas, geen verwarming, geen warm water. Iets groter detail was, dat die gaskeuring negatief resultaat had en pas na een week opnieuw kon gebeuren. Ja, paniekaanval en al. Eind goed, al goed, men zegt, ik logeerde een week langer bij de zus en ondertussen bracht ik hier 5 nachten door. Het is hier warm en er is warm water. Met hier en daar nog een mankementje, dat wel natuurlijk. En soms een groter mankementje, dat ook. En vooral weinig communicatie en veel frustratie.

 

Dat van dat dat grappig was, dat verhuizen in de stress-top-tien staat hoort u niet meer van mij. Stress kruipt blijkbaar in mijn schouders (vooral) en nek (een beetje) want die zijn steenhard en doen soms pijn zonder dat ik er iets mee doe. Mijn lijf was altijd al de beste verteller van mijn stresslevel. Dit is het level wanneer er niks meer bij kan.

Ik weet, van de top tien en al, maar moest u toch een geniale tip hebben wat dit alles wat leefbaarder zou maken, ze zijn welkom, zeer welkom. (En yoga blijkt dat niet te zijn, niet op een plaats waar ik me (nog) niet thuis voel en constant vreemd volk mankementen komt fixen en niet in een yogastudio die helemaal nieuw is voor mij.)

 

Mooie plaatjes van mijn prachtig ingericht appartement zijn er ook al niet. Ooit zal dat hier zo zijn, zonder de helft van mijn hebben en houden nog in dozen en zonder viezigheid op de vloer dankzij al die werkmanschoenen. Ooit zal het hier altijd opgeruimd en schoon zijn, maar nu nog niet. De iPhone deed wel wat hij moest doen, voor wie beeld bij het verhaal wil.

En verder ben ik altijd vrolijk, natuurlijk.

 

collage1

 

 

 

collage2

 

 

 

collage3

8 thoughts on “De stress-top-tien.

  1. Oh boy, het kruipt al in mijn lijf en ik lees het nog maar gewoon… Mijn osteopaat is een hele goeie en werk volgens mij ook in jouw nieuwe hometown. ;-)

  2. Ik ben in staking gegaan de dag van de verhuis van appartement naar huis. Heel flauw, ik weet het, maar ik wist dat ik me daar veel te druk in ging maken. Inpakken en uitpakken geen probleem, maar van het hele slepen en doen met interieur krieg ik de kriebels. Ik heb op een kussen gezeten voor de tv in een verder lege living (echt wel zo zielig als het klinkt) toen alle dozen, kasten en meubels eruit gingen en ben pas naar het huis gereden toen alles daar binnen stond. ignore modus AAN!

  3. Oh nooo! Een stuk van het raamprofiel moeten slijpschijven omdat iets niet buiten geraakte?!
    Of zie ik dat verkeerd?

    1. Nee en ja. Ze hadden een fout raam geplaatst in de slaapkamer. Daardoor konden mijn grote meubels niet naar binnen! Dat had de aannemer al opgemerkt 2 weken voor ik zou verhuizen en hij “zou dat fixen”, maar uiteraard was dat niet gebeurd op de dag dat ik ging verhuizen en dan hebben ze die middenbalk eruit geslepen en er nadien terug “tussen geplakt”. Dus dat moet ook nog “ooit eens” vervangen worden…

  4. Oh mannekes, wat een gedoe toch. Het is gelijk altijd wat met bouwen – verbouwen – verhuizen. Zou er ergens iemand rondlopen bij wie dat allemaal vlotjes ging?
    In elk geval, Nele: het komt goed. Beloofd!

  5. zo herkenbaar…vorig jaar zaten wij er ook middenin rond deze periode. eerst niet alles in de vrachtwagen krijgen, de verhuislift die het niet deed, door de rug gaan om dan bij het willen uitladen van het nieuwe huis te horen te krijgen dat ze nog niet klaar zijn met de verf van de vloer en dat ze ons “vergeten te bellen zijn” zodat we de komende vier dagen niet in ons nieuwe huis mogen, met ons hele hebben en houden in dozen. en geen kleren voor de kinderen of onszelf….
    dan ook nog eens de aannemers die nog geen toilet, douche of kraan hadden aangesloten en geen keuken ….

    stapje per stapje….het gaat voorbij…en ooit wordt dit een goed verhaal waar je mee kan lachen….alleen nu nog niet. ik lach zelf ook nog altijd groen als ik ons verhuis-verhaal vertel.

  6. dat komt daar helemaal goed! dat kan je zo zien! En ondertussen een bezoekje aan de osteopaat, die kunnen toveren in tijden van stress :-)

  7. Dan moet je eens verhuizen met 2 kinderen en midden in een echtscheiding,dat stijgt boven uwe top 10 uit :) maar we hebben het overleefd,het ging hier vlotjes en we wonen hier heel graag ;-)

Comments are closed.