Over de verenneweerde Dorothy Day Tripper.

Of hoe een zelfmaaktas er na een verder te definiëren periode uitziet.

Vorig zomer, tijdens een blogstop, rolde er als bij wonder toch een tas vanonder mijn naaimachine. Dat het de laatste tas was, die ik ooit nog zou naaien, ik zwoor het op het zieltje van mijn naaimachine en met zeer gegronde argumenten, die ik op het einde nader toelicht.

Het resultaat is dat ik nog steeds met dit afgeleefd ding rondzeul en het dan maar eens tijd vond om ze jullie te tonen.

 

IMG_7268 copy

 

Het patroon is de Dorothy Day Tripper. Ik schafte het patroon aan, nadat ik massa’s pareltjes op allerlei blogs zag verschijnen. Een grote tas, die heel ver open kan, waardoor je altijd alles meteen vindt. Zoiets kan mij wel bekoren.

De stofjes, zowel binnen als buiten, kocht ik bij Bambiblauw. Binnen Atelier Brunette, buiten een stevige canvas waarvan de ontwerper me ontglipt. Echt geniaal, een tas maken in een pasteltint. Not.

 

IMG_7273 copy

 

Ik ben een fietser, ziet u. En tassen vliegen dan bij wijlen al eens tussen de spaken, bij mij. Ik heb ze al gewassen, het heeft geen avance meer.

Paspel en tassenband kocht ik bij het lieflijke Hexagoon. De paspel is al lang overleden, u ziet zijn ingewanden eruit hangen. En ook al zo geniaal: crèmekleurige tassenband. Ooit was het bijna wit.

 

IMG_7272 copy

 

Ik bleek ook iets teveel van mijn naaimachine te verlangen: ik knipte een lang stuk van de tassenband om de tas om mijn schouder te kunnen hangen, maar ik geloof dat die een week of wat geleefd heeft. Eén kant overleefde..

 

IMG_7274 copy

 

Maar de andere kant was er dus al snel aan voor de moeite. Geen idee hoeveel lagen hier doorstikt moesten worden, maar het waren er heel veel. Bedenk dat ik de buitenstof verstevigde met Decovil Light.

 

IMG_7275 copy

 

Een mankement aan een naaisel, ik los dat niet graag op. Net zoals ik mijn broeken naar binnen plooi in plaats van ze in te korten, loste ik dit probleem op even creatieve wijze op.

 

IMG_7271 copy

 

Inderdaad, ik legde een bodempje in de tas met die lange sliert tassenband. Niet bijster interessant, I can tell you, want het maakt de tas die binnenin zo georganiseerd leek nogal rommelig. Maar aan de buitenkant zie je dat niet, hee. (Ik blijk zelfs te lui om het ding er simpelweg af te knippen.)

Wat wel zeer geniaal was en waar ik nog steeds fan van ben, zijn de voetjes aan de bodem van de tas (ook Hexagoon). Daar dankzij meen ik dat de bodem (op de hoeken na, ja) nog redelijk gespaard bleef van mijn, blijkt, redelijk agressief gedrag.

 

IMG_7285 copy

 

Ergens op Facebook (ik weet helaas ook al niet meer waar) kwam ik dan nog het ídeale accessoire tegen om de tas tot in de details af te werken. Een broche met een flamingo! In de roze kleur van mijn paspelband!

Het werd echter al snel een flamingo-zonder-broche en weinig later ook een flamingo-zonder-poot. Ik neem hem wel overal mee (in de tas, de foto hieronder is puur voor de show).

 

IMG_7281 copy

 

De voering van de tas wilde liever niet op de foto, wat resulteerde in onderstaand erbarmelijk resultaat. Gelukkig kent iedereen dat stofje en weten jullie dat dat in t echt een veel mooier kleurtje heeft. Binnenin voorzag ik drie kleinere zakjes, een gemak dat ik nooit meer zou kunnen missen.

 

IMG_7279 copy

 

Waarom ik nooit geen tas meer maak, kan gecategoriseerd worden onder 100 prikgaatjes in mijn vingers van de naalden en 37 keer bijna door mijn vinger gestikt. Ik weigerde evenwel de handleiding te volgen die ergens iets met de hand vastnaait, maar da’s zo mijn ding niet dus ik besloot het ding met mijn machine aan elkaar vast te stikken. Denk decovil light, denk rechte stukken aan kromme stukken vaststikken (die dus totaal niet meewerken dankzij de decovil light), denk daar nog paspel tussen, en dan gedoe met de rits die daar nog ergens tussen moest. De voering is overigens ook verstevigd met vlieseline H630. Op een gegeven moment zit je dan met de 2 tassen bovenop elkaar, verbonden door de rits, binnenstebuiten. Het was een hel. En ook al is het ondertussen een gedrocht, ik verdien een speekmedaille voor mijn doorzettingsvermogen, toen in den tijd.

Ik zal dan binnenkort eens een nieuwe sjakos gaan kopen.

22 thoughts on “Over de verenneweerde Dorothy Day Tripper.

  1. Moh gij moedige vrouw!
    Al uw argumenten houden mij al tijden tegen om ook aan zoiets te beginnen. Zeker wetende dat ik het ding ook gruwelijk zou vermoorden naderhand :)
    Ik weet, ze zien er geweldig uit (ik kan mij zo voorstellen hoe mooi die van jouw er om te beginnen uitzag), maar ik blijf er wijselijk van weg.

  2. I feel you. Zo opperde ik om nooit nog een boekentas te maken. Maar ach, ik kan kind drie toch niet zonder zelfgemaakte boekentas naar school sturen?
    Jammer van de slijtage, want de tas is anders echt prachtig!

  3. Het was ooit zeker een heel schone tas. En het belangrijkste is dat ze zeker gebruikt werd. Beter een tas die afgeleefd wordt dan een of ander kledingstuk dat ergens achteraan in de kast verdwijnt. Je werk was in ieder geval niet voor niets.

  4. Haha, oei oei! Dat klinkt inderdaad nogal als een gevecht. Ik ben blij dat ik de tas op een workshop heb gemaakt, dankzij de goede begeleiding ging het nog redelijk vlot. Alleen had ik het er waarschijnlijk ook niet zo goed vanaf gebracht :-).

    lieve groetjes,

    G

  5. hihihi ! En toch vind ik ze wel geslaagd. Ik ga ook altijd zo om met mijn sjakosjen en verslijt ze dan ook aan de lopende band. Voor als ge daar aan twijfelde : ook gekochte exemplatren gaan er na een tijd zo uitzien. Ik heb er die op kortere tijd harder versleten waren dan die jij nu laat zien !

  6. Oei, ik was juist moed aan het verzamelen om voor mezelf een tas te naaien…

  7. Miss Nele,

    Graag nodig ik je uit om eens een tas te komen maken. Je verhaal klinkt e zo bekend , een handleiding volgen dat doe ik ook niet, ik zoek het me liever zelf uit , wat resulteert in een werkwijze die mezelf wel ligt. Dat eens tas eens los komt , eens tussen de spaken van de fiets zwengelt, dat klinkt als muziek in de oren. Gebeurde hier ook regelmatig. Gelukkig ben ik een echte tassenmadam geworden , en verschijnt hier bij regelmaat van de klok een nieuwe tas van onder het machine. Dus moest je toch eens de smaak willen proeven van het maken van een heerlijke tas , wees welkom , ik help je graag verder !
    liefs Bieful

  8. Wat ontzettend leuk om eens zo’n blogpost te lezen! Je ziet overal de mooiste foto’s verschijnen van naaisels, maar nooit na gebruik van het naaisels! Ondanks jouw ervaringen, staat er bij mij toch nog wel een tas op mijn to-sew-list. Er vanuit gaande, dat hij bij 1x in de week gebruik wel een tijd zal mee gaan!

  9. Heerlijk verhaal!
    Echt echt echt niet te overtuigen om dat nog eens over te doen? ;-)
    Dit was pertang een geslaagde versie!

  10. Haha, geweldige blogpost over je ‘verenneweerde’ tas. Lang geleden dat ik dat woord nog hoorde/las! Toch een mooie tas, hoor (geweest).

  11. Hahaha, wat een authentiek prachtverhaal! Bij de laatste tas die ik gemaakt heb, heb ik gesteggeld met textiellijm en had ik bovendien geen tijd meer een sluiting te maken (en heb daarom maar een knoop, naald en draad bijgeleverd aan de jarige ;-)). En dat was dan nog het type reversible bag qua naainiveau, aan zo-een als die van u ga ik al helemaal niet beginnen ;-)

  12. Die was mooi, dat zie je gewoon. Die speekmedaille heb je dubbel en dik verdiend. Ik doe je niet na. Ik vloek al op kussenhoezen met paspel en rits ;-)

  13. Als fervente ‘tassennaaister’ begrijp ik heel goed wat je bedoelt… Ook ik heb al ontelbare keren gezworen om nooit meer aan een tas te beginnen, maar op de 1 of andere manier voel ik het soms toch weer kriebelen en ben ik dan na het gesukkel weken aan een stuk in de wolken met het resultaat. Ik zou dus zeggen: blijven oefenen en de aanhouder wint! By the way: zelfs na intensief gebruik ben ik fan van je tas, hoor! Lieve groet, V.

  14. Oh, “verenneweerde” *hartje*! Verder: ocharme die tas! En ocharme jij ook! Ik maak echt graag tassen. Soms met gevloek, maar dat is niet enkel bij tassen. Ik zou nog zooooo veel modellen willen maken, maar ik ben zelf geen fervente tassengebruikster (ik gebruik 1 handtas tot ze versleten is en zo veel andere soorten tassen heb ik niet nodig). Als er iemand jarig is, stel ik dus altijd met plezier voor om een tas te maken.

    Had ik trouwens al eens gezegd dat ik fan was van je nieuwenietmeerzonieuwe bloglayout? Chique, Nele, echt!

  15. haha. Ook ik begin spontaan te glimlachen bij je blogtitel: ‘ verenneweerd’ heerlijk woord, doet me denken aan mijn roots in de Kempen :-) los daarvan vind ik dit gewoon een heerlijke post tout court, want altijd ‘fijn’ om lezen dat zelfs ervaren naaisters niet elk project zo makkelijk zo mooi krijgen of houden :-) al is ‘fijn’ niet het meest geschikte woord, je begrijpt wrsch wel wat ik bedoel… Los daarvan kan ik toch niet anders dan zeggen dat ik dit exemplaar toch een heel schoon ding vind, ik zou het zelf niet kunnen denk ik. Een heel grote pluim voor uw doorzettingsvermogen, ik ben zeker dat het een pareltje was! :-)

  16. Vanaf nu is het bloggen van gebruikte maaksels in!! jeuj! Knappe tas hoor! Allee, geweest dan…

  17. Oh man, ik kan het me zo voorstellen, dat gevecht met duuznd lagen onder die machine… En het was ooit een prachttas, I can tell. Maar pasteltinten? Seriously? Da’s om problemen vragen hé Neleke!

  18. Prachtige tas! Maar ik snap je, ik heb vorige maand een boekentas in canvas gemaakt, op een workshop nog wel, en na ettelijke gebroken naalden ook zitten vloeken dat dat de eerste en meteen de laatste keer was geweest!
    Maar om met een positieve noot te eindigen: gisteren heb ik dankzij jouw tutorial een perfecte pennenzak gemaakt en voor mij (geen handleidingen kunnen lezen en ook niet willen volgen) is dat echt een hele kunst :) Dus ik stel toch voor dat je nog één keer zo’n tas maakt mét bijhorende tutorial

  19. Zo herkenbaar. Tassen en ik, we zullen nooit goede vriendjes worden! Ik maakte zo’n kubbtas. Lekker stevig en al… Tot dat ding gekeerd moest worden… Boy oh boy…

  20. Prachtig!! Je verhaal alleen al. Een heel speciale blogpost, vooral origineel, aangezien iedereen steeds zijn uiterste best doet om de mooiste foto’s van hun creaties te showen.
    Jouw foto’s zijn super! En die tas, die heeft ongetwijfeld al heel wat doorstaan. Alleen daarom al een staande ovatie!! Ik zie het er wel nog in hoor, dat hij de eerste week zoooooo schoon was in zijn pastellekes.
    Tijd om misschien toch nog een nieuwe te maken :-) alvast veel succes!!

Comments are closed.