Werelddag van het vroeggeboren kind.

De mama’s en de papa’s, ik sta naast ze, elke dag. Wij staan naast ze, alle verpleegkundigen en vroedvrouwen die op neonatologie werken. Ik kan niet voelen hoe ze zich voelen, want ik was nooit één van hen. Ik kan alleen maar kijken en luisteren en er zijn. Getuige zijn van de meest pure en kwetsbare emoties, het is iets dat nergens anders in mijn leven zo intens en echt is. Ik sta naast ze, ik weet hoe ze zich voelen. Voor hen:

Het begint al te laat, wij weten dat. Want die eerste kostbare seconden en minuten nemen wij af en jullie zijn de tweede in de rij. Wat nog in de buik moest zitten, plakken wij vol draadjes en we prikken, de eerste keer van vaak vele. We kunnen niet anders.  Jullie eerste echte kennismaking is in ons samenzijn, wij vullen mee de ruimte, terwijl we keihard ons best doen om ruimte te geven. Wij zien de onverenigbare mix van emoties als jullie binnengerold worden: vermoeidheid, opluchting, angst, veel angst, geluk want jullie creëerden een wonder en soms ook veel verdriet, rauw echt verdriet. Niks is nog belangrijk, enkel dat hoopje liefde.

De vraag van 1 miljoen volgt vaak heel snel. Nooit hebben wij een antwoord en het ergste antwoord is altijd “langer dan jullie”. Want anders dan het altijd was, is er nu een kindje dat het ritme bepalen zal. Wij en jullie, we zullen geduld moeten oefenen en het tempo is nooit het onze, maar altijd het hunne.

Vanaf dan komen jullie terecht in een soort pararelle wereld. In het begin kunnen jullie enkel liefhebben. De zorgen te moeilijk, te intensief, jullie kindje te fragiel. Wat altijd raakt tot op het bot, is jullie angst om vast te houden. Angst om pijn te doen, angst om wat en hoe. Onze baby’s hebben een onstilbare huidhonger, voorbij elke angst, wij dragen jullie voorbij die angst en gaan dan met opgekrulde mondhoeken huiswaarts.

Jullie hebben ook huidhonger, want vanaf dan zijn jullie er elke dag. Om lief te hebben, om te voelen, om te huid op huid. Het zal zorgen voor sneller groeien, voor meer hecht contact, voor leren kennen, voor afschuwelijk veel houden van, voor stabielere parameters, voor evenwicht en balans. Wij zullen er zijn, dag en nacht: we observeren, we doen de vervelende dingen (de prikjes, de plakkertjes, de draadjes), we doen lieve dingen (de knuffels, de tutjes, de flesjes als jullie er niet zijn) maar we kunnen nooit wat jullie kunnen. Wij missen de juiste DNA sequentie.

Wij zien dat het altijd te lang duurt, dagen, weken of maanden, dat maakt niet uit. Wij zien jullie wallen, jullie droge en vaak bleke huid, wij zien hoe jullie stap zwaarder wordt met de tijd die voorbij gaat, wij zien hoe jullie geduldig proberen te blijven en soms falen, wij zien jullie angstige blik door de deur wanneer jullie jullie handen wassen en bang zijn te laat te zijn, wij zien hoe sterk jullie zijn, hoe jullie alles en iedereen opzij schuiven en maar voor één ding leven, wij zien hoe dapper jullie zijn, hoe jullie troost geven aan jullie baby terwijl wij een maagsonde plaatsen, hoe jullie hem of haar in onze handen duwen en vertrouwen hebben dat we die zoveelste verplichte bloedafname snel, kundig en liefst pijnloos zullen uitvoeren, wij zien hoe jullie elke avond opnieuw deze wereld verlaten, het ziekenhuis verlaten met een lege buik en zonder baby. Wij zullen altijd met liefde, veel liefde zorgen voor.

En dan, prematuur af, geslaagd voor het leven en klaar voor ontslag. Jullie moeten nu zelf, zonder een geruststellende monitor of woorden van ons. Fier zullen wij dag zwaaien. Niet alleen jullie baby groeide, jullie groeiden mee. Die onzekere handelingen evolueerden naar met vaste hand voor jullie kostbaarste iets zorgen. Jullie kunnen nu zelf. Jullie kunnen nu zelf.

 

 

Het is een mijnenveld, het verblijf op neonatologie.

Soms is er geen verblijf op neonatologie. Soms is leven korter dan de eerste ademteug. Sprak ik over echt en rauw verdriet, dan heeft dit geen woorden. Debby en ik, we go way back. Een jaar of tien (twaalf?) geleden en de jaren nadien waren we elke dag wij, op wat voor manier dan ook. And then life happened, maar het lijntje was nooit weg. Ze zette Joas op de wereld, blakend van gezondheid en 40 wekener zoals elke baby zou moeten zijn. Nadien kwam Lenn; hij kwam na en door HELLP (“zwangerschapsvergiftiging”) en maakte bovenstaand verhaal waar: te vroeg, veel te klein maar waanzinnig dapper. Bijna dag op dag een jaar geleden kreeg ik een berichtje, er was weer een baby’tje onderweg, 8 weken en met een pracht van een bloeddruk zou deze zwangerschap de eerste moeten evenaren. Opvolging en al ten spijt, Elva werd geboren na een zwangerschap van 29 weken die abrupt ten einde kwam door een placentaloslating als gevolg van alweer HELLP, waarbij Elva overleed in de buik van Debby. Elva zal er altijd zijn, want er wordt over haar geschreven en gepraat. Elva is het zusje van Joas en Lenn. Elva is de dochter van Debby en Tom. Elva was een prachtig meisje. Vandaag is voor Elva, vandaag is voor alle vroeggeborenen, maar vandaag is voor Elva. ♡♡♡

17 thoughts on “Werelddag van het vroeggeboren kind.

  1. Heel mooi geschreven. Je hebt exact verwoord hoe ik me toen voelde. Ik wilde eigenlijk al eerder iets laten weten maar het is er om de een of andere reden niet van gekomen. Mijn zoontje heeft deze zomer bij jou op de afdeling neonatologie gelegen. Hij werd 5 weken te vroeg geboren. Ondanks dat hij het altijd heel goed gedaan heeft was dit toch een zeer zware periode voor ons. Ik had het vooral erg moeilijk om hem achter te laten wanneer ik uit het ziekenhuis ontslagen werd. Maar dankzij de goede zorgen van het hele vroedvrouwenteam ben ik telkens met een gerust hart naar huis kunnen gaan. Jullie hebben ons echt fantastisch goed bij gestaan, waarvoor nogmaals dank! <3

    P.S. Mijn zoontje heeft zelfs met een zelfgemaakt 'Sammeke' op jullie afdeling gelegen ;)

  2. Elk jaar doe je het weer. Mij kippevel bezorgen en terug katapulteren naar die 5 lange weken op neonatologie, nu 4,5 jaar geleden. Je roept perfect op wat wij toen voelden en als ik je tekst lees voel ik opnieuw hoe het was. Hoe kwetsbaar en onwezelijk. En ik besef weer hoe moeilijk het uit te leggen is aan anderen die dit niet kennen en een vlotte bevalling en gezonde baby als een evidentie beschouwen. Dat is het na die eerste keer nooit meer geweest voor ons, elke keer was er opnieuw angst voor vroeggeboortes en couveuses, voor die afgesloten wereld van piepende alarmen en kleine kabeltjes. Nu er, na veel platliggen en 3 verre van onbezorgde zwangerschappen, 3 gezonde kinderen in huis zijn kan ik alleen maar dankbaar zijn. Voor wat jullie doen. En hoe jullie dat doen. Geweldig.

  3. Dag Nele, jij gaat waarschijnlijk niet meer weten wie wij zijn maar jij en je collega’s hebben voor ons dochtertje Axelle gezorgd wanneer zij met 31 weken te vroeg geboren werd (3/06/2012). Je tekst hierboven geeft perfect weer hoe die periode verlopen is en welke gevoelens er zijn. We zijn jullie nog altijd heel dankbaar voor alles! Wij gaan dat nooit vergeten.

  4. Na de eerste alinea waren hier al tranen. Zo mooi verwoord. Opnieuw zwanger, met een prachtige dochter van 19 maanden, geboren op 25 weken, die meer dan 3 lange maanden bij jullie heeft gelegen. En steeds antwoordden de vroedvrouwen, verpleegsters en dokters: ”maar wij doen gewoon ons werk”. Maar jullie doen zoveel meer dan dat! De liefde is bij iedereen zo voelbaar, wij zullen jullie eeuwig dankbaar zijn.

  5. Jeetje mina, wat breng je me in tranen. Wat wonderschoon allemaal. En wat een geluk dat er mensen als jij zijn die kunnen omschrijven hoe intens heftig het is, ik had het niet beter kunnen doen. Dankjewel.

    En de zin ‘Leven begint niet bij de eerste ademteug’ ga ik ongetwijfeld een keer van je lenen, zo mooi, zo zo zo mooi.

  6. Hey Nele,
    vandaag ontdekt dat je een blog hebt.
    Ik ben zelf niet goed in het beschrijven en benoemen van gevoelens. Maar als ik jouw blog lees klopt het volledig met hoe we die helse, en inderdaad veel te lange, periode hebben beleefd.
    Zonder jullie waren wij niet gegroeid tot de ouders die we nu zijn en zou Nelle niet zijn wie ze nu is.
    lieve groetjes,
    de mama en papa van Nelle

  7. prachtig, alweer…
    Wij hadden 4 keer geluk, dat heeft niet iedereen. Gelukkig zijn jullie er, altijd en voor iedereen XX

  8. Elk jaar lees ik jouw ‘Werelddag van het vroeggeboren kind’. Elk jaar ben ik ferm onder de indruk van hoe jij onder woorden kan brengen. Hoe goed jij kijkt en luistert en hoe goed jij voelt. Wat ik kan je zeggen dat het heel dichtkomt bij hoe ik het voelde en nog steeds voel. Zowel over de weg op neonatologie als het moeten loslaten van je kindje nog voor het geboren werd. En dat alles met een hartje voor Elva!

  9. Super mooi! Wij passeerden waarschijnlijk ook op jouw afdeling, maar met een heel ander gevoel. Voldragen baby, 4kg650 alsjeblieft, tussen de prematuurtjes aan de monitor… Ik durfde niet links of rechts te kijken, bang dat mijn blik alleen hen kon kwetsen, bang ook dat andere mama’s en papa’s het ons kwalijk zouden nemen dat onze grote zoon daar een plaatsje innam. En natuurlijk ook heel bang voor hem. Nooit zal ik vergeten hoe blij ik was toen we vanuit een ander ziekenhuis op de neonatologie terecht kwamen, alhoewel dat betekende dat we onze zoon voor het eerst sinds zijn geboorte moesten achterlaten, wij hadden geen kamer bij jullie. We voelden meteen: hier is hij in goede handen. Dat gevoel is nooit meer weggegaan. Hij mocht vrij snel mee naar huis, onze grote schat. Bange dagen waren het voor ons, ik kan me niet voorstellen hoe bange maanden dan moeten voelen. Respect voor jullie werk en respect en sterkte voor alle ouders die bange uren, dagen, weken of maanden moeten doorstaan!

  10. Amai, mooie tekst. Zo is het echt. Na 6 jaar en een half, door mijn tranen heen gelezen. Kan het niet tegenhouden, nog steeds niet.
    Wij, de ouders van Kyara, stonden naast de couveuse en voelden … heel veel, wilden ons kindje knuffelen en vastnemen voor de eerste keer, want dat eerste moment hadden we moeten missen, maar .. dat ging niet. Enkel even handje strelen mocht wel.

    Het was een moeilijke periode met heel veel tranen om bezorgdheid maar alles is goed gekomen.
    Dank u wel voor de goede zorgen en de troostende woorden. Jullie zijn een TOP-Team. 😄👍

  11. Prachtige post! Ik mocht kennismaken met neonatologie. Maar gelukkig met een heel positief verhaal. Eentje waarvan van in het begin geweten was dat het een positief einde zou hebben. Maar zelfs dan zijn er al die emoties! Respect voor alle mensen die deze zorg dagelijks op zich nemen.

  12. Tranen in mijn ogen, omdat het zo juist is wat je schrijft!
    Ook wij kwamen met onze kleine meid op de neonatale terecht. Een vroeggeboorte konden we, ondanks een erg zware zwangerschap vermijden, maar toen waren er medische complicaties …
    Het was een heel intense periode, die we dankzij de steun van het team op de neonatale afdeling gelukkig snel achter ons hebben kunnen laten.
    Eindeloos veel respect hebben wij hier voor jullie! Jullie toewijding, jullie zorgen, jullie geduld, …, hoe jullie Lea, ons en zelfs grote broer opgevangen hebben. Jullie maken iedere dag het verschil!

  13. Dag Nele

    Mijn schoonzus stuurde me de link naar deze pagina toevallig door en tot mijn verrassing herkende ik je op de foto. Ik had je al horen praten over deze Werelddag, Vorige weekend, toen we met Ona naar huis mochten.

    Je prachtige tekst heeft een traantje losgeweekt dat nog niet de tijd en aandacht gevonden had om naar boven te komen. Het waren drie rollercoaster weken op neonatologie en ik denk dat ik alle emoties nu pas stilaan begin te voelen en verwerken, in alle rust thuis.

    Ona doet het trouwens prima. De eerste 2 dagen moest ze wat wennen en vroeg ze vooral veel contact. Een knusse knuffel stelde haar altijd gerust, veel heeft ze niet gehuild. Slapen in het stille donker was ook nog even aanpassen.
    Intussen is ze duidelijk al goed op haar gemak thuis. De grammetjes blijven eraan komen, ze slaapt veel en geniet van warme badjes en alle knuffels die we nog in te halen hadden.

    We hebben het je al gezegd, we zijn heel dankbaar voor de goede zorgen van heel jullie team. Wij voelden ons er goed bij en dat Ona zich goed voelt is het bewijs. Jullie mogen trots zijn.

  14. Heel mooi en heel herkenbaar. Ook wij vertoefden (ondertussen al 5,5 jaar geleden) 9 weekjes bij jullie toen ons oudste dochtertje op 26 weken onverwacht kwam. Ik ben blij te lezen dat ik niet de enige moeder ben die angst had om haar kindje aan te raken of vast te houden. Ik herinner me nog heel goed het moment toen ik vlak na de geboorte op de nicu kwam kijken. De verpleegsters zeiden me dat ik de couveuse mocht opendoen om ons dochtertje aan te raken. Maar ik durfde niet. Ik had zo een schrik voor infecties dat ik de deurtjes liever toeliet. Door jullie aanmoediging heb ik de volgende dag dan toch de stap gezet. Als ik er nu aan terugdenk heb ik spijt dat ik haar de eerste dag uit angst aan haar lot heb over gelaten. Jullie doen naast het de verzorging van de kindjes echt ongelooflijk veel voor de ouders. En ik denk dat elke ouder die het meemaakte jullie hier eindeloos dankbaar voor is.

  15. Wauw, zo mooi geschreven… het doet me een vriendin met twee prematuurtjes beter begrijpen.

Comments are closed.