Jaren zonder vlees.

foto-1

Van het prekend type ben ik niet, geloof ik. Misschien wel van het enthousiasmerende.

Dat ik hier (denk ik) nog nooit op mijn blog over schreef, onderstreept eerste zin. Ik eet vegetarisch, sinds bijna veertien jaar. Toen was ik 17 en ik weet dat ik er eerder al over sprak maar van mijn ouders rood licht kreeg tot ik op kot ging. Toen ik stopte met vlees eten at ik nog een maand of wat vis (om de rest van de wereld te sussen) maar het botste al snel in mijn hoofd. Vissen zijn ook dieren. Ik wilde geen dieren meer eten. Ik stopte met dieren eten. Zo simpel was het.

De motivatie die ik als puber en jongvolwassene had, kreeg met de tijd die verstreek versterking. Ik wil niet dat dieren sterven, omdat ik ze wil eten, dat was de eerste. Ik ga ook niet akkoord met de manier waarop dieren hun leven doorbrengen voor onze consumptie en nog minder met de manier waarop ze (soms of vaak) geslacht worden. Maar nog meer maak ik me zorgen om het klimaat en om de wereld waarin onze kinderen groot zullen worden. We moeten onze planeet met veel zorgzaamheid behandelen. We moeten alles wat leeft op deze planeet met veel zorgzaamheid behandelen. Dat het schrappen van vlees en vis uit mijn menu daaraan bijdraagt is voor mij even evident als het poetsen van mijn tanden.

Vaak hoor ik “maar ik eet ook niet veel vlees hoor” als ergens waar nog niet geweten was ter sprake komt dat ik vegetarisch eet. Schijnbaar confronteert het andere mensen met hun eigen gedrag, want nergens verkondigde ik dat ik mensen die vlees eten niet moet of dat ik mensen die weinig vlees eten leuker vind. Evenmin beeld ik me in dat ik de potentie in me heb om de hele wereldbevolking te bekeren. Meer maakt mij gelukkig dat zelf consequent zijn onrechtstreeks invloed heeft op de vleesinname van de mensen rond mij. Dat ik mag eten bij vrienden, die voor mij vegetarisch koken en vooruit.. voor één dag meedoen. Dat ik uit eten ga en de andere akkoord is om een vegetarisch restaurant uit te kiezen. Dat ik vriendjes uitnodig, vegetarisch kook (ik weet immers niet hoe je vlees of vis moet bereiden), daar enthousiaste reacties op krijg en nadien hoor dat ze ook eens vegetarisch kookten voor partner en kindjes. Dat ik mee ga koken op scoutskamp en iedereen akkoord is met een veggiedag. Ik geloof dat het goede voorbeeld geven meer invloed heeft, dan preken of een schuldgevoel initiëren.

Dat was de inleiding.

Ben je er nog?

Gisteren las je er overal over, zo niet, kleef dan gerust het etiket “Holbewoner” op je voorhoofd. Dagen zonder vlees ging van start en over zó’n burgerinitiatief kan ik niet anders dan enthousiast zijn. Veertig dagen zonder vlees is mij geen uitdaging, de overige drie uitdagingen wél. Kelly van Ma vie en vert blogde er gisteren al over. Als er iemand is van wie ik nog wat kan leren als het over duurzaamheid gaat, is het zij wel. De eerste twee lijken me vrij haalbaar, de derde vind ook ik een stevige dobber, zeker zonder verpakkingsvrije winkel in de nabije omgeving. Maar het debat op gang brengen, alleen dat al is goud waard. Vraag en aanbod, weetwel.

Schermafbeelding 2016-02-11 om 09.11.09

 

Wat veel mensen tegen lijkt te houden wat Dagen zonder vlees betreft, lijken die 40 dagen. Maar laat dat nu net zijn wat ze niet prediken. Elke dag, elke maaltijd telt. Ook als je één dag geen vlees of vis eet, draag je een steentje bij en verklein je de impact die je op het klimaat hebt.

Oh, ben ik nu toch aan het preken?

Als je het eens wil proberen, dat vegetarisch gedoe, kan je dankzij Dagen zonder vlees een gratis maaltijd krijgen in één van de Greenway restaurants. Vul daarvoor op deze pagina je gegevens in. Je krijgt een mail met een QR-code, waardoor je bij het bestellen van één van hun “Best choice-gerechten” hetzelfde gerecht gratis ende voor niks er nog een keer bij krijgt. Van topinitiatieven gesproken!

Doe jij mee met Dagen zonder vlees? Benieuwd ben ik, wat jullie wel of niet drijft. Zijn er onoverbrugbare obstakels? Kost het geen moeite, maar is het toch niet vol te houden nadien? Hoe reageert je omgeving?