Jaren zonder vlees.

foto-1

Van het prekend type ben ik niet, geloof ik. Misschien wel van het enthousiasmerende.

Dat ik hier (denk ik) nog nooit op mijn blog over schreef, onderstreept eerste zin. Ik eet vegetarisch, sinds bijna veertien jaar. Toen was ik 17 en ik weet dat ik er eerder al over sprak maar van mijn ouders rood licht kreeg tot ik op kot ging. Toen ik stopte met vlees eten at ik nog een maand of wat vis (om de rest van de wereld te sussen) maar het botste al snel in mijn hoofd. Vissen zijn ook dieren. Ik wilde geen dieren meer eten. Ik stopte met dieren eten. Zo simpel was het.

De motivatie die ik als puber en jongvolwassene had, kreeg met de tijd die verstreek versterking. Ik wil niet dat dieren sterven, omdat ik ze wil eten, dat was de eerste. Ik ga ook niet akkoord met de manier waarop dieren hun leven doorbrengen voor onze consumptie en nog minder met de manier waarop ze (soms of vaak) geslacht worden. Maar nog meer maak ik me zorgen om het klimaat en om de wereld waarin onze kinderen groot zullen worden. We moeten onze planeet met veel zorgzaamheid behandelen. We moeten alles wat leeft op deze planeet met veel zorgzaamheid behandelen. Dat het schrappen van vlees en vis uit mijn menu daaraan bijdraagt is voor mij even evident als het poetsen van mijn tanden.

Vaak hoor ik “maar ik eet ook niet veel vlees hoor” als ergens waar nog niet geweten was ter sprake komt dat ik vegetarisch eet. Schijnbaar confronteert het andere mensen met hun eigen gedrag, want nergens verkondigde ik dat ik mensen die vlees eten niet moet of dat ik mensen die weinig vlees eten leuker vind. Evenmin beeld ik me in dat ik de potentie in me heb om de hele wereldbevolking te bekeren. Meer maakt mij gelukkig dat zelf consequent zijn onrechtstreeks invloed heeft op de vleesinname van de mensen rond mij. Dat ik mag eten bij vrienden, die voor mij vegetarisch koken en vooruit.. voor één dag meedoen. Dat ik uit eten ga en de andere akkoord is om een vegetarisch restaurant uit te kiezen. Dat ik vriendjes uitnodig, vegetarisch kook (ik weet immers niet hoe je vlees of vis moet bereiden), daar enthousiaste reacties op krijg en nadien hoor dat ze ook eens vegetarisch kookten voor partner en kindjes. Dat ik mee ga koken op scoutskamp en iedereen akkoord is met een veggiedag. Ik geloof dat het goede voorbeeld geven meer invloed heeft, dan preken of een schuldgevoel initiëren.

Dat was de inleiding.

Ben je er nog?

Gisteren las je er overal over, zo niet, kleef dan gerust het etiket “Holbewoner” op je voorhoofd. Dagen zonder vlees ging van start en over zó’n burgerinitiatief kan ik niet anders dan enthousiast zijn. Veertig dagen zonder vlees is mij geen uitdaging, de overige drie uitdagingen wél. Kelly van Ma vie en vert blogde er gisteren al over. Als er iemand is van wie ik nog wat kan leren als het over duurzaamheid gaat, is het zij wel. De eerste twee lijken me vrij haalbaar, de derde vind ook ik een stevige dobber, zeker zonder verpakkingsvrije winkel in de nabije omgeving. Maar het debat op gang brengen, alleen dat al is goud waard. Vraag en aanbod, weetwel.

Schermafbeelding 2016-02-11 om 09.11.09

 

Wat veel mensen tegen lijkt te houden wat Dagen zonder vlees betreft, lijken die 40 dagen. Maar laat dat nu net zijn wat ze niet prediken. Elke dag, elke maaltijd telt. Ook als je één dag geen vlees of vis eet, draag je een steentje bij en verklein je de impact die je op het klimaat hebt.

Oh, ben ik nu toch aan het preken?

Als je het eens wil proberen, dat vegetarisch gedoe, kan je dankzij Dagen zonder vlees een gratis maaltijd krijgen in één van de Greenway restaurants. Vul daarvoor op deze pagina je gegevens in. Je krijgt een mail met een QR-code, waardoor je bij het bestellen van één van hun “Best choice-gerechten” hetzelfde gerecht gratis ende voor niks er nog een keer bij krijgt. Van topinitiatieven gesproken!

Doe jij mee met Dagen zonder vlees? Benieuwd ben ik, wat jullie wel of niet drijft. Zijn er onoverbrugbare obstakels? Kost het geen moeite, maar is het toch niet vol te houden nadien? Hoe reageert je omgeving?

6 thoughts on “Jaren zonder vlees.

  1. Sinds mijn eerste deelname aan DZV vier jaar geleden, zijn wij met ons gezin “weekdagvegetariër”. In het weekend eten we dus (eventueel) wel vlees. Vooral owv de kinderen vond ik dat een goede tussenstap. Tijdens de week eten we nog 1 dag vis. Dat komt dus neer op 4 dagen écht vegetarisch en niemand hier thuis heeft daar moeite mee, ook niet als we in het weekend dan toevallig ook weer geen vlees eten. Die 40 DZV gaan we wél altijd all the way, maar de kinderen kiezen ‘s ochtends nog wel of ze die dag meedoen en dus wel of niet salami op hun boterham willen bijvoorbeeld.
    Wat mijn omgeving betreft ondervind ik weinig problemen, ook al omdat de meeste sociale gebeurtenissen tijdens het weekend plaatsvinden. Maar als ik dan op een pedagogische studiedag van de scholengemeenschap ben, waar een lunch met 4 keuzemogelijkheden wordt aangeboden aan 400 personeelsleden, en vaststel dat er niéts vegetarisch tussen zit, ja dan ben ik triest. En nog meer als de traiteur achter het buffet dan als alternatief een curryworst van het frietkot tegenover de school suggereert… Jammer toch, in deze tijden.
    Enfin, ik applaudisseer! Voor jou én voor DZV! En ik richtte een groep op in DZV voor alle leraren en leerlingen van mijn school (bijna 1400 man). We zijn al met 36! :-))

  2. Ik doe mee en ik merk elke keer wel dat ik nadien minder vlees of vis eet, het helemaal uitschakelen is nog niet gelukt, maar is vooral ook een kwestie van willen

  3. Hier is het elke dag zonder vlees, dus voor mij is het niet zo’n moeite. Ik ben ook niet zo van het prekerige type, maar probeer mensen stap voor stap met lekkere recepten te overtuigen. Deze 40 dagen ga ik volop voor variatie en wil ik nieuwe dingen ontdekken! Aan de drie andere uitdagingen doe ik zeker ook mee, maar dat is toch moeilijker dan gedacht!

  4. We zijn er nog niet in België… niet met vegetarisch eten en de verpakkingen worden zelfs elk jaar erger.

    Ik draag mijn steentje bij.. en leg de lat elk jaar hoger. Toch als ik soms op het www lees heb ik nog een hele weg te gaan ! Deze 40 dagen eet ik (en mijn huisgenoten) vegetarisch als ik kook. Eten op verplaatsing of door anderen zal ik door de vingers zien. Ik hoop wel enkele gerechten te ontdekken die de kids ook graag lusten en snel klaar zijn ( voorlopig weinig succes)

    1. Wokgerechtjes! Kleur op het bord is bij onze kinderen ook altijd de halve eetlust!

  5. Ik ben vegetariër sinds mijn 8jaar, gewoon omdat ik geen vlees/vis/gevogelte lustte. Later veganist, uit overtuiging. Wij als mens zijn de enige “zoogdieren” die na ons baby-zijn nog melk drinkt, en dan ook nog van een ander dier. Ik betrap me er ook vaak op dat ik “raw” eet, is dat bij jou ook zo? Man is geen vegetariër en dat maakt me verder ook niet uit, de kinderen zijn vrij daarin. Het eetpatroon van mij & m’n man verschilt ook niet zo heel veel, alleen heeft hij wel zijn kotelet bij de patatjes. Ik vond het een leuke blogpost om te lezen, veganisme/vegetarisme zou uit de een beetje taboe sfeer moeten van het onhaalbare, smakeloze en “selder, selder, sla” dieet.

Comments are closed.