Een veredelde instagram, want ik ging niet bloggen.

10562949_683456588410509_1236187584637020387_n

Wat mij gelukkig maakt. (Tweede rij links, blauwe t-shirt)

Eigenlijk wilde ik niet bloggen, want er wordt al zoveel gezegd en mijn mening, ach mijn mening. Maar als er geen rust komt in mijn hoofd, moet ik schrijven. Als er geen rust komt in mijn hoofd, moet ik delen. Niet mijn mening, wel het verhaal want die klem om mijn hart.

Deze foto is bijna twee zomers oud en van haar hand. Het vat alles samen. Mijn yoga is al drie jaar waarin ik het allermeest leer over het leven. Mijn yoga zorgt voor verbinding, voor een warm nest, voor lief zijn voor jezelf en elkaar. Door yoga kan ik voelen hoe energie stroomt door mijn lichaam of tussen mensen. In yoga zijn we allemaal gelijk.

Vandaag draag ik mijn yoga practice op aan de slachtoffers (fysiek en mentaal) van al dat zinloze geweld dat zwaar op mijn borst drukt. Vandaag draag ik mijn yoga practice vooral op aan mijn zus, die zich groots staande houdt terwijl ze samen met de helft van haar collega’s de helft van de zesdejaars door Rome gidst als leerkracht. Zij, met dank aan een wonderlijke beschermengel, bij de helft die in Amsterdam vertrok en veilig in Italië arriveerde maar ook omver geblazen want de helft die dat via Zaventem zou doen was op het verkeerde moment op de verkeerde plaats (de meesten “ok”, enkele gewond).

In between nachtshiften wakker worden met meer dan 10 berichten op je telefoon. Het nieuws, het besef. Het bericht van de zus van de avond voordien: “tot volgende week allemaal!” De langverwachte eindejaarsreis met haar zesdejaars. Ik ben vergeten dat zij via Schiphol vloog, wat me enkele weken geleden nog deed zeggen: “toch péch, dat je niet via Zaventem vliegt dit jaar!” Toch chance, mensen. Ik was het vergeten en voel blinde paniek, maar lees al snel dat ze ok is. Ze blijven daar en doen zoals gepland, zoveel mogelijk; hoe ze terug komen zien we nog wel.

We moeten léven, we mogen niet bang zijn, ze zeggen.

Al die grote emoties, bij iedereen. Al wat ik leerde over grote emoties is dat praten en schrijven helpt.

Want ik ben toch bang.
En een stuk van mijn hart is in Italië. Daar, tot het heelhuids weerkeert.