Ik ga verhuizen!

huisjekaartje

Jongens! Ik ben de afgelopen maanden net niet zot geworden. Of misschien ging ik er toch over, kan ook. Waarschijnlijk is het eerder aan mijn directe omgeving om daarover te oordelen. Voor wie denkt: “huh, verhuizen? Deed je dat niet vorig jaar al?” Awel ja. Vorig jaar kocht ik een appartement, ik spamde hier de boel vol en na de verhuis werd het stil. Het was nog niet af, ik voelde me niet thuis, ik moest nog nieuwe kussenslopen naaien, er stonden nog steeds ingepakte dozen maar vooral: na een half jaar bleek er veel onzichtbare miserie. Kort samengevat: hoe mooi het hier ook is, ik was niet blij. Erger nog, ik raakte meer en meer in een constante toestand van paniek en angst.

Er moest iets gebeuren en dat ging uiteindelijk sneller dan verwacht. Want een verbouwd huisje dat verkocht wordt door een oude scoutsmaat en waar mijn schoonbroer deels den elentriek mee installeerde, dat bovendien gelegen is in Mijn Dorp en op amper een kilometer van mijn oudste zus’ huis, is een huisje dat op mij wacht. Dus eind december was het al van hoofdstuk 1: ik kocht een huis!

Maar enthousiast durfde ik niet helemaal zijn, want hoofdstuk 2 (Ik verkocht een appartement!) bleek andere koek. Als iemand zegt dat een makelaar alle zorgen weg kan nemen (wat mij dus wijsgemaakt werd): geloof het niet. Als iemand zegt dat je eens wat positiever moet denken: geloof het niet. Het werkt allemaal niet. En als iemand voor de triljoenste keer zegt dat het allemaal wel in orde zal komen: tel dan eerst tot tien want anders is het risico dat je een strafbaar feit zal plegen nogal groot. Mijn vertrouwen in de mensheid heeft er weer een paar deuken en bulten bij.

Enfin, dat Mechelen, dat was het niet. Rumst is mijn heimat. Nooit nooit dacht ik dat ik terug in een dorp zou willen wonen en of het de leeftijd is, weet ik niet maar ik wil niks liever meer. Nooit zal ik nog in een appartement wonen, dat ook. Het hele verhaal is wat te technisch maar het is iets met een vergiftigd geschenk en veel water.

Ik denk dat ik niet zo’n tof mens was, de laatste maanden. Ik sliep slecht, ik was daardoor moe en werken slorpte al mijn energie op. Ik was snel geïrriteerd, werd natuurlijk twee keer ziek want mijn lijf doet altijd dat soort dingen als het vindt dat ik rust moet nemen. Maar rusten, dat ging niet. Ik had daardoor niet veel zin om sociaal te doen en heb te weinig interesse in anderen getoond. Balanceren op een randje, dat was het. Nu zou het ergste voorbij moeten zijn: beide verkoopovereenkomsten zijn ondertekend richting notaris en voor beide werd een krediet goedgekeurd. Vermoedelijk zullen beide aktes samen verleden worden (de notaris zal zijn best doen) en heb ik nadien nog vier weken gebruiksgenot zodat ik minder holderdebolder dan vorig jaar verhuizen moet. Maar dat ik een stom mens was, dat spijt me, ik hoop samen met jullie op beterschap.

Het ergste zou voorbij moeten zijn, maar mijn lijf heeft dat nog niet door want er wemelt onrust dat het geen naam heeft. Er wacht nog avontuur, natuurlijk. Maar laten we hopen en duimen dat de hindernissen onderweg wat minder hoog worden dan ze geweest zijn. Er zal dan een gelukkiger en rustiger mens achter dit scherm zitten.

huisjekaartje2

Bij verhuizen horen natuurlijk ook weer dromen. Dromen over meer plaats, over een gezellig naaihoekje en een vast yogaplekje. Dromen over buiten kunnen zonder 10 meter boven de grond te zweven en dromen over groenten kweken. En hoewel ik een ervaren verhuizer (ahum) ben, ben ik benieuwd of jullie nog tips hebben die van onschatbare waarde zijn. Ik lees ze graag. Ook alvast dank voor alle steunbetuigingen (onbeschaamd werd ik er ook door, ziet).