There is a miracle growing.

header

Een mail, een vraag: of ik het zou zien zitten om foto’s van haar buik te maken. Dat het misschien wat ongepast was, maar dat ze niet wist wie anders vragen en ik zei met plezier ja. Om jullie gefronste wenkbrauwen wat ontspanning te geven: de voorzichtigheid in de vraag had alles te maken met het feit dat haar dochter nog geen twee jaar geleden geboren werd na een zwangerschap van net geen 31 weken. Mijn collega’s en ik, wij zorgden zeven lange weken voor haar tot ze sterk genoeg was om naar huis te gaan. Enkele dagen na haar geboorte maakte ik enkele foto’s van Nelle, waarvan eentje het titelblad van onze nieuwe infobrochure sieren zal. Omdat Nelle zo ongeduldig was, heeft ze de toen geplande zwangerschapshoot nooit gehaald.

Nu, nu zetten we alle zeilen bij om dit baby’tje langer in mama’s buik te houden. Niet evident blijkt en ondertussen werd ze twee lange maanden geleden opgenomen in het ziekenhuis om te rusten. Die foto’s van de buik moesten met andere woorden niet meer lang op zich laten wachten zodat zij de baby deze keer te snel af zou zijn én in de ziekenhuiskamer gemaakt worden op een zo kort mogelijke tijdspanne, om zo weinig mogelijke harde buiken uit te lokken. En toen fronste ík even. Ik fotografeerde nooit eerder een zwangere buik. Laat staan in dat soort mottige omstandigheden. But well, we moesten het doen met wat er was.

Het was een mooie dag met veel zon, het was van exáct 30 weken, het was gezellig en fijn om even alle focus te leggen op het mooie van de zwangerschap. Want een zwangerschap waarbij elke dag één gewonnen is, is geen zwangerschap om van te genieten. Een zwangerschap waarbij je al twee maanden in bed ligt en van mijlpaal naar mijlpaal leeft wens je zelfs je vijand niet toe. Hoe góed Nelle het ook deed met haar bijna 31 weken, dit baby’tje moet langer blijven waar het zit. Dit baby’tje hoeft hopelijk niet door mij verzorgd te worden. De foto’s dateren al van enkele weken geleden en vandaag is Anneke nog steeds zwanger, al meer dan 33 weken!

IMG_9646 copy

IMG_9471 copy

IMG_9500

IMG_9460 copy

IMG_9515 copy

IMG_9545

IMG_9578

IMG_9617 copy

IMG_9618

IMG_9554 copy

IMG_9523

IMG_9594 copy

IMG_9610 copy

IMG_9482

IMG_9648

IMG_9529 copy

IMG_9550

Ik hoop, Roel en Anneke, dat het broertje of zusje voor Nelle nog twee mijlpalen verder raakt (34 weken = niet wekenlang wachten tot de eerste borstvoeding, 36 weken = geen opname op neonatologie als alle andere parameters goed zijn).

Dat Nelleke, dat denkt dat de baby ín de navel van haar mama zit. Duimen jullie mee dat het nog een paar weken duurt voor dat guitig ding grote zus wordt?

37 thoughts on “There is a miracle growing.

  1. Die foto voor het raam, prachtig! Je slaagde erin om op geen enkel exemplaar de ziekenhuiskamer een prominente plaats te geven, dat verdient een hele dikke pluim.

    1. Thanks Eva! Die voor het raam was het minst evident, blij dat je hem leuk vindt :-)!

  2. Nog eens bedankt voor de prachtige foto’s!
    En je verwoordt het allemaal heel mooi :-)
    Om eerlijk te zijn moest ik toch eventjes een traantje wegpinken na het lezen van je blog..

  3. Waauw zeg, dat is ontroerend mooi!! En zoals Eva hierboven schreef: geen moment dacht ik aan die ziekenhuiskamer! Ik ben vol bewondering hoor, zo’n zwangerschap wens je idd niemand toe!! Ik duim volop mee dat er bog twee mijlpalen mogen volgen!!

    1. Da’s fijn om te lezen want dat was wel mijn doel, om de ziekenhuiskamer zo min mogelijk aanwezig te laten zijn (we hebben het bed verschoven waardoor we de deur barricadeerden, gelukkig moest er niemand binnen) ;-)

  4. Mooie foto’s! Vooral die voorlaatste. Ik duim zeker mee. Kan zelf uit ervaring spreken dat elke dag telt. Hier was het liggen vanaf 25 weken. Maar ze bleef zitten tot 38 weken en 4 dagen! Alles ik mogelijk dus!

    1. Ja, ik ken ook verhalen van zwangeren die dan uiteindelijk zelfs ingeleid moesten worden… een aterm baby’tje zou het allermooist zijn natuurlijk!

  5. Mooi !!! Ontroerend ! Sereen !!!
    Anneke is ook zo’n mirakelbaby.

  6. Ik duim mee dat de baby nog enkele mijlpalen in de buik van mama haalt. Zo zwanger zijn is idd niet het fijnste wat er bestaat. Ik heb tijdens mijn 2de zwangerschap ook 16 plat moeten liggen om mijn dochter in mijn buik te houden nadat mijn zoontje 3 jaar eerder op 32 weken geboren werd.
    Prachtige foto’s trouwens.

  7. Niets te merken van ‘mottige omstandigheden’, daar: liefde maakt mooi licht, blijkbaar! (En een goeie fotograaf ook natuurlijk.)

  8. Tranen stromen over mijn wangen. Het lijkt net een stukje uit mijn leven. Noor werd geboren om 31 weken, dus bij de volgende zwangerschap lag ik vanaf week 19 aan bed gebonden. Maar dan weet je wel waarom je het doet. Jammer genoeg heb ik van die tweede zwangerschap geen enkele foto. Ik haat nog altijd alle opmerkingen van zwangeren: ‘ik hoop dat hij/zij er snel is’, ‘ik ben die buik beu’, …. Ze moesten eens weten hoeveel moeite en stress erbij komt kijken als je kindje echt te vroeg is. Ik duim mee voor deze familie. Bij ons werd op 37 weken een prachtige dochter geboren, dus het wachten en rusten loont zeker!

    1. Ik haat ze ook, dat soort opmerkingen, want ik sta elke dag zo dicht bij het verdriet dat hoort bij zo’n vroeggeboorte. Ik word daar dus ook kwaad van en meld vriendinnen altijd dat ze me maar moeten bellen als ze denken dat ze hun zwangerschap beu zijn, want dan heb ik wel wat verhalen klaar die ze dankbaar doen zijn om het feit dat ze zo lang zwanger mogen zijn! Fijn dat het voor jullie de tweede keer zo goed ging! En dank voor je reactie!

  9. Zo mooi! Ik duim voor jullie mee, dat het wondertje lang genoeg in jouw buik wilt blijven. Sterkte!

  10. Waw, wat een mooie foto’s. Had je het niet gezegd, ik zou – op misschien een enkele foto na – niet eens gemerkt hebben dat ze in het ziekenhuis genomen zijn!

    Ik duim alleszins mee dat de geboortefotoshoot nog vele weken op zich laat wachten!

  11. Prachtig gedaan! Ik volg hier al een tijdje en heb al meermaals willen reageren. Je doet dat geweldig goed, zelfs in minder goede omstandigheden als in een ziekenhuis.

  12. Prachtige foto’s, Nele! Het valt niet eens op dat ze in het ziekenhuis zijn genomen. Ik duim mee dat de baby nog lang genoeg in de mama-buik blijft. Veel sterkte aan de mama, het is emotioneel ontzettend zwaar om zo lang in het ziekenhuis te liggen wachten maar elke dag is een gewonnen dag. Veel moed!!

Comments are closed.