Van optellen naar aftellen.

Van optellen naar aftellen

Weten jullie nog, van de baby die nog niet geboren mocht? Jullie duimen hebben geholpen, en hoe! Zonder moeite nam ze de horde van 34 en nadien van 36 weken. Nooit gehoopt, zelfs nooit gedroomd, moet het. Toen, met 30 weken, moest ik mijn best doen om dat minibuikje op de foto’s vet in de verf te zetten. Ik vond dat wat zielig en zei: als je de 36 haalt, doen we het nog eens.

De agenda’s matchten vrijdag, toen dag op dag 37 (!) weken. Het ziekenhuisbed werd inmiddels al twee weken geruild voor een woonkamerbed, dicht bij wie ze graag ziet. De baby is geduldig, wij verwonderd en de buik gegroeid.

Ik wilde graag naar buiten, zij ook en de weergoden hielpen ons. Mijn blik meteen gezogen naar een prachtige boom vol witte bloesem aan het einde van de tuin (ik ben een florasukkel, dus ik weet niet wat voor boom het is). Dat en een Nelle boordevol enthousiasme, meer hadden we niet nodig!

Pregnancy shoot

Pregnancy shoot

Zo lang duurde dat enthousiasme, want toen wij even niet opletten, besloot het kind over te gaan tot ontdekken en maakte daardoor van iets te dichtbij kennis met iets netel- of struikachtig dat voor bloed en tranen zorgde. In haar gezichtje, that is.

Pregnancy shoot

Een paar minuten drama verder was het tij weer gekeerd maar veel langer dan vijf à tien minuten konden we haar niet meer entertainen, met gelukkig nog onderstaande als resultaat (waarbij Nelle telkens van rechts gefotografeerd, aangezien links gehavend).

Pregnancy shoot

Pregnancy shoot

Pregnancy shoot

Pregnancy shoot

Pregnancy shoot

Pregnancy shoot

Toen was het helemaal voorbij, want na een stuk of tien keer hadden wij het wel gehad met haar “de broek heeft pijn”. (De broek was ook een beetje vuil geworden, ja, dat was zo.) Of hoe een fotoshoot soms maar vijftien minuten duurt.

In het begin konden de weken niet snel genoeg bij elkaar opgeteld worden, nu is het aftellen daar. De baby aterm, iedereen is klaar.

Alles ademt verlangen.

Ondertussen duim ik rustig verder, nu voor een vlotte bevalling en een gezonde baby. Oh, wat kijk ik ernaar uit om dat minimensje te ontmoeten! Jullie ook?

24 thoughts on “Van optellen naar aftellen.

  1. Oh, hoe graag je je werk ook doet en hoe fantastisch ook wat jullie daar doen, ik kan mij inbeelden dat het al even fantastisch kan aanvoelen te weten dat zo’n kindje jullie tegen alle verwachting niet nodig zal hebben!

    Mooie foto’s weeral!

  2. Oh zo leuk om een update te krijgen! En wat fantastisch, 37 weken al! Dat is zo’n mijlpaal van ‘nu mag het komen’, enfin, dat was bij ons zo! Elke dag telde toen dan dat zal hier ook zo zijn! Leuk om te zien! Wens ze alvast nog veel succes! Wie weet gaan ze nog voor de 40+ ;-)

    1. Ha, dat zou wel héél straf zijn. 37 is inderdaad al een fantastische mijlpaal :-).

  3. oooh, dat is echt leuk om lezen!!! ik leefde echr helemaal mee de vorige keer, zo fijn om nu te lezen dat het gelukt is!!! we blijven duimen!! hopelijk horen we het ook als de baby er is?? ;-)

  4. Vijftien minuten kunnen dus ook genoeg zijn om mooie foto’s te nemen. Super dat ze al zo ver is, ik duim mee voor een vlotte bevalling!

  5. Als wij dan ook prachtige babypics krijgen, kijk ik bijna even hard als jij mee uit naar dit groeiende wonder! 15 minuten, meer heb jij niet nodig voor een collectie prachtfoto’s. Die laatste <3 Ik denk dat ik eens bij jou op cursus kom ;)

    1. Yes, ik kijk ernaar uit om dat mini’tje door mijn lens te bewonderen :-)!

  6. Super mooie foto’s! Ook het vorige reeksje (dat had ik nog niet gezien) is heel mooi.
    Blijven tellen ;-)

  7. Super dat de 37 weken gehaald zijn! Ik duim ook mee voor een vlotte bevalling, en zet een zwangerschapsfotoshoot ook maar op mijn to-do-lijstje!

  8. Zeer mooie foto’s. Proficiat !!! Nu kijken we uit naar dit kleine wondertje !!!

  9. Hoe fantastisch dat ze die 37 weken mochten halen! Ik wens hen alle geluk toe! En wat een mooie foto’s! 😊

  10. Ik weet het nog heel goed ja, van de baby die nog niet geboren mocht worden! Ik las deel 1 met héél veel herkenning mee en nam me voor eindelijk eens te reageren op een blogpost. Begin november werd ik op 26 weken zwangerschap in datzelfde ziekenhuis met eenzelfde probleem opgenomen… We kregen een rondleiding op de dienst waar jij hoogstwaarschijnlijk werkt en elke dag dat ik toch nog niet beviel vierden we een klein feestje. Ook ik werd uiteindelijk weer naar huis gestuurd en zat daar met 40 weken nog altijd! En nu zitten we hier met een pracht van een dochter… Dit allemaal alleen maar om te zeggen: helemaal tot het einde kan dus écht, en ik duim heel hard mee dat het hen ook lukt!!

Comments are closed.