Het is gebeurd.

IMG_4783

Vanmiddag overhandigde ik de sleutels aan de nieuwe eigenaar en nu is het echt voorbij. Dik anderhalf jaar geleden nog maar ondertekende ik het compromis en enkele maanden later de akte voor, wat bleek, een vergiftigd geschenk. Een wondermooi nieuwbouw appartement dicht bij het hart van Mechelen. Toch nog de stad, niet het dure Leuven, wat dichter bij mijn roots, het klonk allemaal ideaal, toen. Het appartement was nog niet klaar toen ik besloot te kopen (een werf nog, echt), het was ook niet klaar toen ik de sleutel kreeg (nog wat details, weetwel) en het vroeg veel van mij om telkens weer mijn telefoon te nemen en erachter te zitten. Iedereen die al eens bouwde of verbouwde kent dat wel. En toen dat zes maanden later ongeveer allemaal in orde was, begon de ellende pas echt. Ik wil er liever niet over in detail treden want je weet nooit wie dit leest maar het was een hels jaar met heel veel stress en paniek, continu. Ik wilde er weg, ik moest er weg, ik was er doodongelukkig.

Puzzelstukken vallen soms samen, de mijne deden dat in oktober, toen Immoweb mij attendeerde op een klein huisje in het dorp waar ik groot werd, waar ik naar de scouts ging en waar ik dus het halve dorp nog ken van vroeger. De toenmalige eigenaar en zijn vriendin kende ik ook van de scouts, mijn schoonbroer bleek zelfs een handje geholpen te hebben bij de verbouwingen die hij een paar jaar geleden uitvoerde. Vlakbij het huis van mijn zus, een beetje verder van dat van mijn ouders, in een doodlopende straat waar ik al een miljoen keer door fietste en elke straatsteen ken. Vlakbij de autosnelweg, vlakbij de stad die ik lief (Antwerpen) en ook weer een beetje verder van mijn werk (maar ach). Waar ik me vorig jaar ontworteld voelde, voel ik dat de grond hier mijn voetstap herkent.

Vorige maand al werd ik eigenaar met een overlapping van bijna vier weken waarin bergen verzet moesten. Ze werden gedocumenteerd met mijn iPhone.

Zo waren er om te beginnen 2 lagen behang die losgepeuterd moesten. De bovenste ging vanzelf, de onderste wilde niet vanzelf, maar dankzij deze tip van Gerhilde ging het nog redelijk vlot.

IMG_4697

De houten latjes waren mij een doorn in het oog. Lelijk, verkleinend en verdonkerend. Het werd twee keer volledig afgewassen en ontvet met verdunde ammoniak (echt vreselijk, maar het bleek zeer nodig) en daarna opgeschuurd (wat in de categorie vreselijk de hoofdprijs verdient). Gelukkig kreeg ik hierbij wat hulp van de papa, anders waren mijn armen eraf gevallen denk ik.

IMG_4712

Scoutsverledens zijn ook goed voor goeie connecties. Zo vond ik de geknipte persoon om een klein halletje te plaatsen in de woonkamer kwestie van niet met de deur in huis te vallen. Toen hij daarvoor opmetingen kwam doen, vroeg ik langs mijn neus weg of de muur langs de trap niet weg zou kunnen. Het bleek maar een woord.

IMG_4718

IMG_4721

En weinig later was er iets wat op een halletje leek.

IMG_4729

En in tussentijd schilderde ik maar verder, 1,2,3 lagen over het plafond. Na mijn vroeges, voor mijn lates, zelfs tussen mijn nachtdiensten vorige week. Puur op adrenaline, met een deadline die steeds dichterbij kwam en een protesterend lijf dat vakkundig genegeerd werd.

IMG_4739

IMG_4740

Op Pinkstermaandag kwam het behangteam langs (mijn ouders en 2 van de zussen). De hele beneden werd voorzien van vliesbehang, door een topteam dat inmiddels zeer gespecialiseerd is in het behangen van allerlei hoeken en alle mogelijke combinaties daarvan. Mijn huisje blijkt daar zeer rijk aan. Over het behang moet nog een laag verf maar daarvoor bleek de tijd te kort.

IMG_4755

De rand van de trap werd nog afgewerkt en voorzien van een toog, er moest een gat tussen de laminaatplanken weggewerkt worden, waar ooit de muur stond (de toog moet nog geschilderd, evenals de trap).

IMG_4757

Belangrijke zaken werden verhuisd.

IMG_4762

En afgelopen zaterdag was de Grote Dag, aangemoedigd door een wazig zonnetje.

IMG_4777

IMG_4781

IMG_4785

En de huidige staat is iets als dit:

IMG_4787

Massa’s werk nog, na weken van hard labeur. Gelukkig heb ik nu een weekje verlof zodat mijn lijf en hoofd rust kunnen vinden. En wie graag nog één keer wil zeggen hoe móói mijn appartement wel niet was: ga uw gang, ik zal niet meer agressief reageren.

Lezen jullie dat zo’n beetje graag? Willen jullie meer zien? Echte voors- en na’s volgen nog, als alles hier wat op zijn plooi is. Over een paar maand waarschijnlijk, weetwel.

21 thoughts on “Het is gebeurd.

  1. Ik voel jóuw last zelfs een beetje van míjn schouders vallen als ik dit lees. You did it, en hoe!
    Gefeliciteerd, alles komt weer goed!

  2. Dat gaat een super gezellig stekje worden! Benieuwd naar de verdere inrichting en voor en na’tjes. Da’s waarschijnlijk omdat wij zelf al 6 jaar verbouwstof vreten :p Laat dat lijf en dat hoofd maar eens eerst rusten, de rest komt vanzelf wel. Veel plezier met het nieuwe hoofdstuk!

  3. Je nieuwe huis begint er ook al erg mooi uit te zien. Veel plezier en succes daar! En foto’s van een huis vind ik altijd leuk. Wij zijn zelf ook op zoek, kunnen we mooi wat inspiratie opdoen.

  4. Wij verbouwen al 10 jaar. En ik kijk graag bij andere klussers. Heb je ook een tuin?

  5. Oh ja zo’n blogs lees ik graag 😊. Jullie hebben er al veel in gewerkt. Ben benieuwd naar het resultaat als jullie helemaal gesetteld zijn. Veel succes!

  6. Ik heb je vorige appartement nooit echt gezien, maar ik ben heel blij dat je deze beslissing hebt genomen. Alleen al hoe je over dit huis praat… dat komt helemaal goed. x

  7. vergeet niet om u tijdens uw verlof ook eens met uw krent in de zetel te zetten en wat uit te rusten ;)

  8. Zo fijn om te lezen dat je je hart hebt gevolgd! Probeer eerst even te bekomen, veel klusjes hoeven wellicht niet meteen afgewerkt te worden.
    Veel plezier met het afwerken van je nieuwe thuis, maar zo te lezen komt dat helemaal in orde!

  9. Mooi ,het hout in ‘t wit geschilderd.Ziet er zoveel klaarder uit.
    Mag ik vragen welke verf je daarvoor gebruikte ? Wij zitten ook met een grenen plafond en ‘t is verven of hem uit breken maar dat laatste schrikt ons heel erg af.
    Bedankt, Martine

  10. Wat ben jij een durver. Al zal je jezelf niet zo noemen, weet ik. Dat je mag vinden wat je zoekt, ik hoop het, maar ik voel het zelfs!

  11. Dat is wat ik mis, een dorp waar ik iedere straatsteen ken en iedere voorbijganger mij. Ik wens je dus alle geluk in het dorp dat dat bij jou wel doet!

  12. Dikke proficiat!!!!nen thuis is zooooo belangrijk!!! Al aaaaaiiii voor je harde werk!!!!!geniet er nu maar van!!!x

  13. Geweldig te lezen dat je zo blij bent met je nieuwe thuis :-) Want wat ben je met een “mooi” appartement als je je er niet goed voelt?!
    Veel succes nog met de rest van de werken én toch voldoende rust vinden tussendoor!

Comments are closed.