Léon.

IMG_9470 copy

Dat is goed, Lore, zei ik, een maand of vier geleden, ik kom graag jouw baby’tje fotograferen op de materniteit. Maar doe maar niet de week van 16 mei, want dan heb ik nachtdiensten.

Dat haal ik nooit!
Dat zei ze. Nochtans lijkt, met als uitgerekende datum 26 mei, bevallen in de week van de 16de vrij reëel, ware het niet dat haar eerste vier weken te vroeg was.

Lore is mijn collega-vroedvrouw en je raadt het al: ze beviel op 15 mei. De enig mogelijke optie om dat klein liefig ventje op de gevoelige plaat vast te leggen was laat op de avond, in het uur voorafgaand aan één van mijn nachtdiensten, om het ook voor de fotograaf wat menselijk te houden. Wie nog weet, het was ook de week voor ik zou verhuizen, waarin elk vrij moment gevuld werd met schilderen, behangen en ander hard labeur. Van menselijkheid was eigenlijk amper sprake.

Qua licht was het ook niet het beste moment van de dag (half negen ‘s avonds) maar soms is het zoals het is. Gelukkig was het een heldere dag en met het laatste avondlicht en mijn diafragma wijd open haalde ik er het maximum uit.

IMG_9480 copy

IMG_9532 copy

IMG_9490 copy

IMG_9511 copy

IMG_9539 copy

IMG_9516 copy

IMG_9550 copy

IMG_9519 copy

IMG_9544 copy

Zo’n baby’tje fotograferen duurt meestal ongeveer een uur. In de hele ratrace was dit een heerlijk rustmoment voor mij met even enkel focus op al waanzinnig mooi detail dat zo’n pasgeboren baby’tje bezit. Zó bevoorrecht ben ik, om zo dicht bij zoveel puurheid te mogen zijn.

Léon wordt ondertussen bijna 2 maanden. Mijn blogachterstand heeft alles vandoen met dat verhuizen. Het is alsof zoiets je bij je enkels grijpt en onderuit haalt in het donker. Elke druppel energie tot het uiterste opgebruikt. En dan opeens, zeven weken later, was er weer zin in bloggen.
Zijn jullie er nog?