Werelddag van het vroeggeboren kind.

IMG_9824

Het is weer zover, maar nog geen advent. (flauw, ja)
Oh hallo, zijn jullie er nog? Ik weet, ik blogde lang niet, lang verhaal. Maar vandaag, vandaag kan ik niet omheen.

Alweer, het zesde jaar op rij, dat ik met plezier en liefde schrijf om jullie attent te maken op deze bijzondere dag. 17 november is wereldwijd erkend als World Prematurity Day en dus voor alle vroeggeboren kindjes. Bij uitbreiding ook voor al de mini’s die kort na hun geboorte tijd doorbrachten op een afdeling neonatologie zonder dat ze daarom te vroeg geboren werden (te licht, ademhalingsaanpassing na de geboorte, bepaalde afwijkingen, een infectie opgelopen voor/tijdens/na de bevalling, voedingsproblemen… het kan vanalles zijn). Voor wie hier vandaag pas belandt, ik ben vroedvrouw en werk op neonatologie, al negen jaar (echt, ja, wat word ik belachelijk oud!)

Vandaag is ook een dag om terug te linken naar deze blogpost. Voor wie de gehaakte inktvisjes voor prematuren nieuw zijn, lees daar bij. Voor al de rest, ga nog eens kijken naar dat mini’tje van toen, want ondertussen is Leni een flinke bijna-kleuter. Sterker nog, Leni werd ondertussen grote zus van haar babybroertje Jesse. Jesse vertoefde, dankzij een enorme ínspanning van zijn mama (namelijk heel veel weken óntspannen en rusten) tot de wonderlijke zwangerschapsleeftijd van 37 weken in haar buik. Dat was feest en al want Jesse hoefde daardoor niet naar neonatologie.  En toch, 37 weken is randjekantje en niet elke baby is hetzelfde. Hoewel vanaf drie weken te vroeg niet meer als prematuur beschouwd wordt, zien we bij die kindjes soms toch nog prematuur gedrag. Ongeveer een week na zijn geboorte bleek, dat Jesse niet in staat was om én zijn temperatuur op peil te houden én voldoende te drinken waardoor hij in een lastige vicieuze cirkel terecht kwam waarbij al zijn energie daaraan verloren ging en er ook geen gewichtstoename meer was. Om uit die cirkel te geraken moest hij dan toch gebruik maken van onze all-in-faciliteiten. Een warm bedje en een maagsonde om op beide vlakken de achterstand in te halen en het duurde niet lang of zijn gewichtje ging in stijgende lijn en gelukkig kon hij dan toch snel naar huis. Ze wilden voor mijn lens, die twee en vandaag leek me de perfécte dag om ze aan jullie te laten zien.

Voor Leni en Jesse. Voor alle kindjes die onze extra zorgen nodig hadden of hebben op dit moment. Think about it, 1 op 10 kindjes wordt te vroeg geboren, wereldwijd. Vaak speelt onwetendheid mee. Awareness is broodnodig.

Het Jessekindje deed geen oog open, iets wat ik ook niet zou doen als het 35 graden was (remember those days in august..) Leni bruiste van de energie. Ik stierf van de stress want meer dan één persoon tegelijk op een foto krijgen vind ik nog altijd iets dat anderen beter kunnen. Maar ik genoot ook, want ziet, zoveel mini en nu zo groot(s).

IMG_9769

IMG_9756

IMG_9776

IMG_9792

IMG_9794

IMG_9807

IMG_9819

IMG_9821

IMG_9827

IMG_9836

IMG_9864

IMG_9872

 

Als je vandaag één ding voor mij wil doen, denk dan eens na en hard zal dat niet moeten. Een verhaal als dat van Leni en Jesse dichtbij, dat vergeet een mens niet snel. Werd in jouw omgeving een kindje na de geboorte op neonatologie opgenomen? Misschien werd je zelf mama of papa van zo’n kindje? Of misschien werd je zelf te vroeg geboren? Doe vandaag dan eens van stilstaan en schrijf hieronder als je wil. Ze zijn met zoveel en ze komen er met of zonder brokken doorheen. Elk op hun unieke manier en daarom is élk verhaal boeiend. Van zij die enkele uurtjes weg van hun mama en papa doorbrachten tot zij die soms maandenlang in het ziekenhuis bleven. En sommigen, sommigen komen er niet doorheen. Ook zij, ook zij, lieve mensen.