Werelddag van het vroeggeboren kind.

IMG_9824

Het is weer zover, maar nog geen advent. (flauw, ja)
Oh hallo, zijn jullie er nog? Ik weet, ik blogde lang niet, lang verhaal. Maar vandaag, vandaag kan ik niet omheen.

Alweer, het zesde jaar op rij, dat ik met plezier en liefde schrijf om jullie attent te maken op deze bijzondere dag. 17 november is wereldwijd erkend als World Prematurity Day en dus voor alle vroeggeboren kindjes. Bij uitbreiding ook voor al de mini’s die kort na hun geboorte tijd doorbrachten op een afdeling neonatologie zonder dat ze daarom te vroeg geboren werden (te licht, ademhalingsaanpassing na de geboorte, bepaalde afwijkingen, een infectie opgelopen voor/tijdens/na de bevalling, voedingsproblemen… het kan vanalles zijn). Voor wie hier vandaag pas belandt, ik ben vroedvrouw en werk op neonatologie, al negen jaar (echt, ja, wat word ik belachelijk oud!)

Vandaag is ook een dag om terug te linken naar deze blogpost. Voor wie de gehaakte inktvisjes voor prematuren nieuw zijn, lees daar bij. Voor al de rest, ga nog eens kijken naar dat mini’tje van toen, want ondertussen is Leni een flinke bijna-kleuter. Sterker nog, Leni werd ondertussen grote zus van haar babybroertje Jesse. Jesse vertoefde, dankzij een enorme ínspanning van zijn mama (namelijk heel veel weken óntspannen en rusten) tot de wonderlijke zwangerschapsleeftijd van 37 weken in haar buik. Dat was feest en al want Jesse hoefde daardoor niet naar neonatologie.  En toch, 37 weken is randjekantje en niet elke baby is hetzelfde. Hoewel vanaf drie weken te vroeg niet meer als prematuur beschouwd wordt, zien we bij die kindjes soms toch nog prematuur gedrag. Ongeveer een week na zijn geboorte bleek, dat Jesse niet in staat was om én zijn temperatuur op peil te houden én voldoende te drinken waardoor hij in een lastige vicieuze cirkel terecht kwam waarbij al zijn energie daaraan verloren ging en er ook geen gewichtstoename meer was. Om uit die cirkel te geraken moest hij dan toch gebruik maken van onze all-in-faciliteiten. Een warm bedje en een maagsonde om op beide vlakken de achterstand in te halen en het duurde niet lang of zijn gewichtje ging in stijgende lijn en gelukkig kon hij dan toch snel naar huis. Ze wilden voor mijn lens, die twee en vandaag leek me de perfécte dag om ze aan jullie te laten zien.

Voor Leni en Jesse. Voor alle kindjes die onze extra zorgen nodig hadden of hebben op dit moment. Think about it, 1 op 10 kindjes wordt te vroeg geboren, wereldwijd. Vaak speelt onwetendheid mee. Awareness is broodnodig.

Het Jessekindje deed geen oog open, iets wat ik ook niet zou doen als het 35 graden was (remember those days in august..) Leni bruiste van de energie. Ik stierf van de stress want meer dan één persoon tegelijk op een foto krijgen vind ik nog altijd iets dat anderen beter kunnen. Maar ik genoot ook, want ziet, zoveel mini en nu zo groot(s).

IMG_9769

IMG_9756

IMG_9776

IMG_9792

IMG_9794

IMG_9807

IMG_9819

IMG_9821

IMG_9827

IMG_9836

IMG_9864

IMG_9872

 

Als je vandaag één ding voor mij wil doen, denk dan eens na en hard zal dat niet moeten. Een verhaal als dat van Leni en Jesse dichtbij, dat vergeet een mens niet snel. Werd in jouw omgeving een kindje na de geboorte op neonatologie opgenomen? Misschien werd je zelf mama of papa van zo’n kindje? Of misschien werd je zelf te vroeg geboren? Doe vandaag dan eens van stilstaan en schrijf hieronder als je wil. Ze zijn met zoveel en ze komen er met of zonder brokken doorheen. Elk op hun unieke manier en daarom is élk verhaal boeiend. Van zij die enkele uurtjes weg van hun mama en papa doorbrachten tot zij die soms maandenlang in het ziekenhuis bleven. En sommigen, sommigen komen er niet doorheen. Ook zij, ook zij, lieve mensen.

24 thoughts on “Werelddag van het vroeggeboren kind.

  1. Ik ben getrouwd met een prematuurtje… Na zeven maanden zwangerschap geboren, en pas naar huis ruim twee maanden later. Intussen is er niet veel meer van te zien. Hoewel: hij is niet zo groot, en ontzettend mager. Maar dat ligt ook deels aan de genen die hij meekreeg ;-)
    Ikzelf was echt blij op het moment dat mijn kindjes de kaap van de 3 kg haalden. Uiteindelijk ben ik twee keer een week overtijd gegaan, maar liever dat dan een extra verhaal om hier te vertellen…

    1. Dat klopt inderdaad, beter een beetje extra geduld moeten opbrengen dan zonder baby’tje naar huis moeten. Dankje voor je reactie :-)!

  2. Wij zijn de fiere ouders van 5 kindjes. Twee van onze kindjes kwamen samen op de wereld na 27 weken zwangerschap. Ze wogen 900 g en 740 g. Beiden namen een super start en werden prachtig opgevangen op neonatologie. Na 5 weken kwam er een heel vies beestje opdagen, een acute darminfectie was het gevolg. Ons klein dapper meisje heeft de strijd niet gewonnen… We zijn ondertussen bijna 9 jaar verder en missen haar nog elke dag. We kijken wel met heel veel dankbaarheid terug naar het hele team van neonatologie voor de zorgen voor beide meisjes!

    1. Oh, hoe dubbel moet dat geweest zijn. Verdriet om het kindje dat je verloor en tegelijk door moeten gaan voor dat ander dapper meisje. Lijkt me enorm heftig. Mooi hoe je er gisteren nog eens op terug kon kijken en het wilde delen. Dankje!

  3. Voor het kleine jongetje van mijn vriendin die 2 weken in plaats van 3 maanden na mijn eigen dochter werd geboren. En waar ik snel op bezoek ging met eigen reuzenbaby buiten in de wagen. En die twee zijn nu bijna even oude zesjarigen <3

  4. Onze jongste dochter en vierde kind moest totaal onverwacht al na 27 weken zwangerschap met grote spoed gehaald worden. Slechts drie dagen eerder werd ik met vage klachten doorgestuurd door de verloskundige met het vooruitzicht de rest van mijn zwangerschap in rust in het ziekenhuis door te brengen, hopend op een te behalen termijn van 35-37 weken. Boosdoener was het Hellp-syndroom, terwijl ik bij de eerdere zwangerschappen nooit een te hoge bloeddruk had. Maar in de nacht voor haar geboorte bereikte mijn bloeddruk na alle mogelijke medicatie een levensbedreigend hoogtepunt. Nog langer wachter was onverantwoord.
    Wat volgde was een spoedkeizersnede onder volledige narcose. Ik zag ons kleine meisje pas enkele uren na haar geboorte. Slechts 950 gram en 35 centimeter lang was ze. In niets lijkend op een blakende, gezonde baby. En toch zo herkenbaar één van ons. Van zulke kindjes had ik alleen maar gehoord, nooit eerder echt gezien. En nu was ik ‘zo’n moeder van’.

    Er volgden 103 lange, lange dagen verblijf in het ziekenhuis. Met ook thuis nog een gezin om draaiende te houden. Ze bleef bijna 100 dagen extra zuurstoftoediening nodig te hebben. Hersentjes en longetjes nog te onrijp om alles zelf te doen. Door de sonde kreeg ze afgekolfde borstvoeding, de eerste tien maanden van haar leven was dat wat ik haar na die veel te korte tijd in de baarmoeder kon meegeven om te proberen haar zo sterk en gezond mogelijk te maken.

    Na thuiskomst uit het ziekenhuis waren de zorg en zorgen nog niet voorbij. Medicatie, maandelijkse rs-vaccinaties, fysiotherapie, bezoeken aan de (neo)kinderarts. Later ook logopedie, kno-artsen (al 3x trommelvliesbuisjes en 2x neusamanddl geknipt) en onder controle bij de oogarts (lui oog). Pas na haar derde verjaardag kon ze lopen, daarvoor had ze een tenenloop. En zindelijk werd ze pas afgelopen zomer. Nog altijd is ze angstig bij het doen van nieuwe dingen.

    En nu is ze 5, gaat ze met veel plezier naar de basisschool en is ze op het oog een normaal, gezond kind. Maar nog elke dag knijpen wij in onze handen dat ze er zo goed uit is gekomen. Dat ze er ís. Onze vechter, ons zonnetje.

    1. Wat een mooi en uniek verhaal! Wat een storm hebben jullie moeten doorstaan. En dat met nog zoveel andere kindjes thuis die aandacht nodig hadden (en hebben). Het stopt nooit na de opname op neonatologie, is het niet omwille van medische zorgen bij het kindje, dan volgt er vaak ook nog een hele periode om als ouders het “anders dan andere” geboorteverhaal een plaats te kunnen geven. En het is zo, ex-prematuurtjes blijken altijd een enorm sterk karakter te hebben, ze komt er wel!

  5. Hier een dochtertje geboren op 25 weken en 2 dagen. 718g en 33cm. 97 lange dagen ziekenhuis. Met beademing die maar niet afgebouwd geraakte, terwijl alle andere kindjes het altijd beter leken te doen. Nu is ze 2,5 jaar, en lijkt ze het goed te doen. Al beseffen we nu pas met babybroer dat ze een serieus zorgenkindje is (kinesist, Thuisbegeleiding, medicatie, buisjes, veel eetmomenten,…).

    1. Dus babybroer deed zijn termijn wel uit? Moet ook een angstige zwangerschap geweest zijn…? Hopelijk nemen de zorgen bij de grote zus langzaamaan af, dankjewel om jullie verhaal te delen, hier!

  6. Goh, wauw, hier ook eentje. Tweede zoon kwam na een lastige zwangerschap met veel bloedverlies ter wereld op net geen 30 weken. Intense, angstige belevenis en tegelijk zo dankbaar dat het te vroeg geboren zijn hem zoveel naars heeft bespaard. Nog wat langer in mijn buik en hij was wellicht zwaar gehandicapt … door zuurstoftekort. Nu is er wat hersenletsel, maar al bij al valt het wel mee. Clever jongetje dat wat meer moeite met lopen, springen en fietsen heeft dan de leeftijdsgenootjes. Kine en strekapparaatjes maken deel uit van zijn leven. Ik denk wel met veel genegenheid terug aan verschillende verpleegkundigen op neonatalogie in Leuven, Julie, Anke, een Veerle, Katrien, dr. Anne Debeer en de dames en een man die ik me zo voor de geest kan halen, maar wiens naam me nu, tien jaar later wel ontsnappen. ;-) Dank je wel Nele voor de mooie woorden elk jaar opnieuw!

    1. Graag gedaan, en jíj bedankt voor het delen van jullie verhaal. Sterk ook, hoe je (en bij uitbreiding in feite alle ouders-van-prematuurtjes) ondanks dat het ongelooflijk moeilijk moet geweest zijn, toch vooral met een warm en positief gevoel kan terugkijken op het geboorteverhaal en alles daarbij van je zoontje. Of hoe je daarmee ook een pracht van een voorbeeld bent voor je zoon.

    1. Inderdaad! Ik las het een hele tijd geleden al, wonderlijke woorden! Dankje voor de link!

  7. Bij uitbreiding ook voor al de mini’s die kort na hun geboorte tijd doorbrachten op een afdeling neonatologie… Ons meisje werd 3 jaar geleden geboren met congenitale CMV. En daar zat ik dan, met mijn reuze baby. Voelde altijd wel wat raar tussen al die kleintjes. Soms dacht ik dat iedereen wat jaloers keek en zich afvroeg wat er nu toch mis kon zijn. Gelukkig konden we na een maandje naar huis en nu, met heel veel geluk, een super gezonde kleuter!

    1. Ik weet het, dat gevoel zullen alle mama’s met reuzenbaby bevestigen. Ik probeer het altijd te benoemen omdat ik weet dat het er is, terwijl het zo onterecht is. Wij zorgen voor héél veel reuzenbaby’s en we zien ze even doodgraag. En vaak zijn het soms nog verdrietigere verhalen dan die van de prematuurtjes, die klein maar gezond zijn. Blij te lezen dat jullie dochtertje er zo goed doorheen kwam, want CMV is maar een vies beestje. Thanks voor je reactie!

  8. Elk jaar opnieuw sta ik stil bij het geschenk dat wij kregen. De oudste dochter kwam ter wereld na weken. Juist sterk genoeg om in een perifeer ziekenhuis te mogen blijven. Flink genoeg om zelf te eten en te doen wat andere baby’s doen. Dapper genoeg om zo hard haar best te doen en drie weken later mee naar huis te kunnen. Een godsgeschenk, want er zijn mensen die minder geluk hebben. Intussen loopt hier een tiener rond, die al flink wat diva-kuren heeft. Dat hadden we ons tien jaar geleden niet kunnen voorstellen.

    1. Hoe troostend het ook kan zijn, zo’n dapper ding dat doet wat het moet doen, het mama-verdriet om haar achter te moeten laten zal wel even intens geweest zijn. Dankje voor jouw reactie!

  9. We waren zwanger van ons eerste kindje. Op 28 weken zwangerschap had ik last van harde buiken die steeds erger werden. Ik zag er geen erg in. Dacht dat, dat erbij hoorde. Tot mijn vriend mij toch naar de dokter liet bellen. Ik moest zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Eens daar aangekomen bleek mijn zoontje reeds ingedaald te zijn en mijn baarmoederhals al heel erg verkort. Ik moest een paar dagen blijven. Daarna mocht ik naar huis, ik was 30 weken zwanger en moest plat blijven liggen. Elke week ging ik 1 a 2 keer aan de monitor liggen bij mijn gynaecoloog Die volgde alles nauwgezet op. Maar elke week opnieuw was mijn baarmoederhals een stukje korter… Op 35 weken, 10 februari 2015 werd ik ‘s nachts wakker. Ik was nat en het bed was nat. Ik besefte niet goed wat er aan de hand was tot ik opnieuw mijn bed inkroop en ik weer iets voelde vloeien. Toen kwam het besef mijn water was gebroken. We reden naar het ziekenhuis waar ze het toch nog met medicijnen probeerden uit te stellen. Ik had gans de tijd weeën en hoewel de gyneacoloog hoopte dat ik de 36 weken zo nog zou halen heeft het niet mogen baten. Op 12 februari om 03u49 kwam onze zoon ter wereld. 2,480kg en 45 cm groot. Hij at niet voldoende die eerste dagen dus kreeg hij sondevoeding. Al bij al heeft hij ‘maar’ 10 dagen in het ziekenhuis moeten blijven. Maar alleen naar huis gaan viel mij enorm zwaar. Ons zoontje is ondertussen een flinke kleine man. Hij is iets kleiner dan zijn leeftijdsgenootjes maar kon eigenlijk al snel stappen en brabbelt er intussen ook al flink op los.
    Ooit komt er een tweede maar door mijn voorgeschiedenis is de kans om opnieuw een prematuurtje te krijgen zeer groot. Dat boezemt me toch wat angst in.

  10. Mijn eerste kindje diende zich aan op 32 weken, totaal onverwacht, na een zorgeloze zwangerschap. Platliggen en een baxter weeënremmers hebben hem nog even kunnen afremmen, maar op 33 weken werd ie uiteindelijk geboren, 2280 gram zoon. Piepklein, maar gezond en dapper. Ik denk nog altijd met een warm hart terug aan die intensieve week op neonatologie in gasthuisberg en de 4 lange lange weken op neonatolgie in Mechelen. Maar het gevoel om zonder baby dat ziekenhuis te verlaten is zo afschuwelijk, ook al is ie daar in goede handen en aan de beterhand, dat ik het bij zwangerschap nr 2 heel rustig aan deed. Zonder success helaas, want op 30 weken lag ik opnieuw in het ziekenhuis aan een baxter weeënremmers. Maar ik wilde zo ontzettend graag een baby die met mij mee naar huis zou Mogen, dat ik weken heb platgelegen. ik wist waarvoor ik het deed. En ik heb het kunnen rekken tot 36 weken en 6 dagen, op de valreep een prematuur. Maar mijn dochter woog 3100 gram en dronk flink, dus mocht ze bij mijn op de kamer, een droom die uitkwam! Bij nr 3 maakte ik me al geen illusive meer en ook toen lag ik op 30 weken aan de baxter. Veel rust, veel platliggen en verschillende opnames hebben ervoor gezorgd dat hij pas geboren is op 37 weken. Na 3 dagen neonatologie kreeg ik hem gelukkig bij mij en mochten we samen naar huis, wat in mijn ogen nog steeds een heerlijk gevoel is. Heel veel respect voor al die lieve mensen op neonatlogie; ik heb jullie vaak bezig gezien en blij dat jullie er zijn voor al die ongedurige kindertjes!

  11. Ook hier veel emoties bij het lezen van de verhalen, en vooral veel dankbaarheid dat ons verhaal uiteindelijk zo goed is afgelopen. Op 28 weken voelde ik ‘s ochtends bij het opstaan iets druppen. Aangezien we vlak daarvoor een rondleiding in het ziekenhuis hadden gekregen, waarbij benadrukt werd dat je altijd mocht bellen of langs mocht komen en zeker in zo’n geval, zijn we op controle gegaan. In de auto nog grappend dat het een mooie testrit was … helaas bleek het een scheurtje in de vliezen te zijn. Paniek, veel zorgen en veel emoties, maar de weeën bleven uit, de ontstekingswaarden bleven laag. Door erg lage bloedplaatjes nog wat extra zorgen, maar ook dat bleef onder controle. Uiteindelijk heb ik 7 weken in het ziekenhuis gelegen – met heel veel steun van een pracht van een vroedvrouwenteam – en is toen beslist om ons meisje te laten komen. En ze bleek zo sterk te zijn, slechts 24u op N* en toen mocht ze al bij ons komen. Met de nodige zorgen weliswaar, maar na een dikke week naar huis mogen, als gezinnetje, was een pracht van een kerstcadeau. Ons verhaal is dus al bij al heel goed meegevallen, maar nooit zal ik de vrees en de emoties voor wat had kunnen zijn, vergeten. En lees ik al deze verhalen met tranen in mijn ogen.
    Ondanks een zware zwangerschap en nauwgezette opvolging is ons tweede meisje trouwens flink in de buik gebleven tot 38 weken !

  12. Ik volg je blog al even, en vorig jaar had ik er geen seconde bij stil gestaan dat deze dag voor ons zo’n belangrijke rol zou spelen. Ons meisje werd op 36 weken geboren en moest gelukkig niet in de couveuse, maar de eerste kraamweken waren loodzwaar. De weken voorafgaand aan de geboorte waren ook geen pretje, en waren vooral gevuld met angst en onzekerheid (vanaf week 30 moest ik al platte rust houden). Uiteindelijk is alles min of meer goed gekomen, gelukkig maar! We zijn blij dat we nu een heel flinke meid hebben… Mijn gedachten zijn vaak bij ouders die het een pak moeilijker hadden.

    Nog eens bedankt voor je steunende mailtjes, toen ik nog in het ziekenhuis lag met de buikbaby!
    En ook bedankt voor je prachtige foto’s hier alweer. Je moet daar echt iets mee doen, professioneel :-).

  13. Mijn zoon is ruim 22 jaar geleden geboren als prematuur na 32 weken en 2 dagen zwangerschap. Hij moest 5 dagen beademd worden en bleef op neonatalogie tot 1 week voor zijn uitgerekende geboortedatum. Als baby en kleuter was hij veel ziek (luchtweginfecties). Nu zit hij in zijn master jaar ingenieur in de ICT, ondanks een hobbelig parcours en ondanks zijn dyslexie. Al die jaren geleden was er nog geen sprake van inktvisjes en zelfs kangoeroeên was niet echt ingeburgerd maar ik blijf de verpleegkundigen van Gasthuisberg en de dokters enorm dankbaar voor al wat ze toen deden, allemaal mensen met een supergroot hart (ik word nog emotioneel nu ik het neerschrijf). Het was, is en blijft moeilijk wanneer ik over prematuren lees.
    Ruim 2 jaar na mijn zoon werd mijn dochter geboren, slecht 2 dagen te vroeg maar wel nadat ik 16 weken volledige rust moest nemen.
    Een hele dikke pluim voor alle mensen die onze prematuurtjes met zoveel zorg omringen, dag na dag.

  14. Met wat vertraging, maar op 17 november hebben jij en je collega’s zoveel warmte bij ons opgeroepen. En dat zal het elke 5de juli en elke 17de november vanaf nu wel doen….
    Ze doet het geweldig, ons meisje (met intussen wel een heel leuk huis ;-) … ) Wat hebben we al vaak over onze tijd bij jullie gepraat. Met heel vaak een glimlach, en af en toe nog steeds een traan… Het doet wat met je, zo een minitje…
    We komen binnenkort nog eens langs, wie weet treffen we elkaar!

Comments are closed.